Δεν θέλω άλλο concept, θέλω ένα απλό μπαρ

Έχω πάθει μια άρνηση τελευταία: δεν θέλω το μπαρ να έχει concept, να έχει μια ευφάνταστη ιστορία να αφηγηθεί, να με εντυπωσιάζει με το πολύ περιποιημένο του interior που μοιάζει με άλλα δέκα.

Θέλω πια το μπαρ μου να είναι λιτό και κλασικό, με τον τρόπο του, να κάνει τα πράγματα απλά και ωραία και να μη μου υπόσχεται φάση πριν καν το επισκεφθώ. Με το που δω δηλαδή «cocktails & vibes» στο bio στο Instagram και πολλά καλογυρισμένα reels, σκέφτομαι ότι αυτό το μέρος δεν είναι για μένα.

Και επειδή μου το έλεγαν πως όσο μεγαλώνεις μπορεί να γυρίζεις και να μυρίζεις, αλλά δύσκολα αλλάζεις στέκια, δεν το πίστευα. Πια το επιβεβαιώνω.

Μόλις φτιάχτηκε όμως ένα μπαρ που με έκανε να επιστρέψω.

Αν δεν έχετε περάσει από την πλατεία Κυνοσάργους του Νέου Κόσμου, θα σας πρότεινα να τη βάλετε ως πρώτη στάση στο Maps. Είναι ένα μέρος καλά κρυμμένο ακόμα και για τα πιο πιστά παιδιά του κέντρου της πόλης. Όπως μου την είχε περιγράψει κι ένας ντόπιος πριν την επισκεφθώ, σε κάποια σημεία της πλατείας η Ακρόπολη μοιάζει σαν να στηρίζεται πάνω στα κτίρια του τριγύρω αστικού τοπίου.

Από εκεί θα κατεβείτε τα σκαλιά για να βγείτε στη γωνία Σισμάνη και Ήρας και σε ένα τρίφατσο τριώροφο, του οποίου το ισόγειο ταίριαξε εσχάτως χρωματικά με τους τόνους του υπάρχοντος κτιρίου, που είναι από μόνο του πολύ όμορφο.

Μπαίνοντας στο μπαρ, στα ελάχιστα τετραγωνικά του, το μοναδικό διακοσμητικό στοιχείο που πρωταγωνιστεί είναι ένα custom φωτιστικό, το μωσαϊκό του, που βρισκόταν ήδη εκεί και διατηρήθηκε, καθώς και η μικρή, ανισόπεδη μαρμάρινη μπάρα που κυκλώνει τον μπάρμαν.

Λεπτομέρεια, αλλά το έμπειρο πίσω από τις μπάρες τρίδυμο των Νικόλα Νταή, Μιχάλη Χρίστου και Έκτορα Λιάτσου, εξού και το επίσης λιτό και τόσο-όσο όνομα του μαγαζιού, σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Ελίνα Λούκου, αποκάλυψε τα εσωτερικά ρολά και τα άφησε να φαίνονται ακόμα και όταν είναι μαζεμένα, αντί να τα κρύψει μέσα σε κουτιά. Κάπως μου άρεσε αυτή η σχεδιαστική «ειλικρίνεια». Μου θύμισε κάτι ξεχασμένα παντοπωλεία που συναντάς συνήθως σε γειτονιές του Πειραιά.

Θα έρθετε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον σε αυτή την κατά τ’ άλλα κομψότατη και πολυμορφική μπάρα. Μην επιλέξετε να καθίσετε μέσα για να πείτε τα πιο βαθιά σας μυστικά ή για να λύσετε τις διαφωνίες σας.

Στο πλάτωμα που κάνει το πεζοδρόμιο έξω από το μπαρ, τα τραπέζια δεν είναι αμέτρητα και έτσι όπως συναντιούνται με τα σκαλιά, ενώ απέναντι στέκεται η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, μοιάζει σαν να μην πίνετε ποτό τόσο δίπλα στη Λεωφόρο Συγγρού και το μετρό της. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή ένα κοντινό κτίριο που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το μοντερνιστικό που φιλοξενεί το Trio, το σκηνικό είναι ιδανικό και ήσυχο.

Όσο για το τι θα πιείτε εκεί: keep it classic and stay classy. Κλασικά κοκτέιλ που δεν φεύγουν ποτέ από τη μόδα, με διακριτικά twists. Αν δεν έχετε βρει ακόμα το Espresso Martini που να σας καλύπτει και σας φαίνονται όλα πολύ γλυκά, δοκιμάστε το δικό τους. Αν πάλι δεν αλλάζετε με τίποτα το τζιν τόνικ σας, θα σας το σερβίρουν όπως πρέπει. Κανένα από τα κλασικά τους κοκτέιλ, όσο καλοφτιαγμένο κι αν είναι δεν ξεπερνάει τα εννιά εύρω – σημαντικό και αυτό.

Και δεν χρειάζεται να πιείτε ξεροσφύρι. Ετοιμάζουν μικρά πιάτα σε αυτή τη μαζεμένη και πολυμορφική μπάρα, σαν το φρυγανισμένο ψωμί με ντομάτα και αντζούγιες και ένα grilled cheese, το πιάτο που θα έπρεπε να υπάρχει σε κάθε μπαρ, για μένα.