Μπαρ Χόπινγκ με τον Μιχαήλ Άγγελο Ζεϊμπέκη

Τον Άγγελο, τον γνώρισα πριν από αρκετά χρόνια, όταν στεκόταν ακόμα πίσω από την μπάρα του Speakeasy, και από τότε έχουμε γράψει άπειρα χιλιόμετρα σε μπαρ, έχουμε κάνει ατελείωτες συζητήσεις για τα τεκταινόμενα του χώρου κι έχουμε βρεθεί πλάι πλάι, στον ρόλο του κριτή σε διαγωνισμούς. Στην εστίαση εργάζεται από το 2011, με πιο ενεργό ρόλο στα μπαρ από το 2019, και σήμερα τον συναντάς στο Line Athens.

Στο μπαρ που ανακηρύχθηκε πρόσφατα το νο. 1 στην Ευρώπη, είναι μέλος της R&D ομάδας και ασχολείται με τη ζύμωση, τα fruit wines, τη βιωσιμότητα, την εποχικότητα και τη βαθύτερη κατανόηση της πρώτης ύλης. Παράλληλα, ως συνιδρυτής της Line Operations, τρέχει projects φιλοξενίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ψάχνοντας πάντα το σημείο όπου συναντιούνται η έρευνα, η γεύση και η πραγματική εμπειρία του επισκέπτη. Επειδή όμως για τον ίδιο, το μπαρ δεν είναι μόνο οι τεχνικές αλλά οι άνθρωποι, η συνέπεια και ο τρόπος που ένα μέρος σε κάνει να θέλεις να επιστρέφεις, κάθισε αναπαυτικά, δες τις ερωτήσεις που ακολουθούν και πάμε να ξεκινήσουμε το δικό μας «Μπαρ Χόπινγκ» με τον Μιχάλη Άγγελο Ζεϊμπέκη.

Το μπαρ και το ποτό των φοιτητικών σου χρόνων;

Επειδή στις σπουδές δεν πετύχαμε και πάρα πολύ, θα απαντήσω καλύτερα για τα νεανικά μου χρόνια. Μεγάλωσα στο Αιγάλεω και ένα μέρος που μου έχει μείνει πολύ έντονα είναι το Feeling Good, ένα ιστορικό rock bar της γειτονιάς. Το ποτό ήταν Cuba Libre. Θυμάμαι να είμαι 18 χρονών, να μπαίνω σε «δύσκολο» club και να ζητάω Cuba Libre, ενώ γύρω μου με κοιτούσαν όλοι λίγο περίεργα. Μάλλον δεν ήταν η πιο αναμενόμενη παραγγελία για το περιβάλλον, αλλά για μένα τότε είχε κάτι πολύ ωραίο.

Υπάρχει κάποιο cocktail της αθηναϊκής σκηνής που σου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό;

Ναι, το Highball Gimlet στο The Clumsies. Αυτό ήταν πριν καν σκεφτώ ότι μπορεί κάποια στιγμή να γίνω bartender. Θυμάμαι μάλιστα τον Νίκο Σουρμπάτη να με εξυπηρετεί και όλη αυτή η εμπειρία να μου μένει πολύ καθαρά στο μυαλό. Δεν ήταν μόνο το cocktail. Ήταν και το πώς ένιωθες μέσα στον χώρο, η ακρίβεια, η φιλοξενία, η αυτοπεποίθηση πίσω από την μπάρα. Νομίζω κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι ένα ποτό μπορεί να σου μείνει όχι μόνο για τη γεύση του, αλλά για όλη τη στιγμή γύρω του.

Ποιο είναι το πιο ωραίο, ντόπιο ποτάδικο που δεν ξέρει από shaker και τεχνικές;

Αγαπώ πολύ Το Ποτάδικο στο Αιγάλεω. Χωρίς πολλά πολλά, μπαίνεις μέσα και είναι σαν να χάνεσαι λίγο στον χρόνο. Δεν έχω πάει ποτέ και να μην έχω περάσει τουλάχιστον γαμάτα. Και σίγουρα, αν και είναι πολύ διαφορετικό, έχω πολύ ψηλά στο μυαλό μου και το ΝΤΕΛΟΓΟ. Υπάρχουν μέρη που δεν χρειάζονται πολλά για να τα εξηγήσεις. Έχουν τη δική τους αλήθεια, τη δική τους ενέργεια, και αυτό φτάνει.

Έρχεται το τέλος του κόσμου και γίνεται last call, σε ποια μπάρα στον πλανήτη θες να σε βρει με ποτό στο χέρι;

Νομίζω στο Employees Only στη Νέα Υόρκη. Έχω περάσει πάρα πολύ όμορφα εκεί. Έχει τρομερό vibe, πολύ ωραία ενέργεια και έναν κόσμο που μοιάζει πραγματικά χαρούμενος που βρίσκεται εκεί. Οπότε, αν είναι να είναι το τελευταίο ποτό, ας είναι εκεί. Χαλάλι.

Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίζει σε λούπα όσο δουλεύεις;

Το «Λαϊκό Τσα Τσα» από τα Παιδιά από την Πάτρα. Για κάποιο λόγο ήταν πάντα το τραγούδι που μου άρεσε να βάζω στο κλείσιμο της βάρδιας, όταν μένουμε μόνοι μας το προσωπικό. Έχει κάτι πολύ συγκεκριμένο αυτή η στιγμή. Έχει φύγει ο κόσμος, πέφτει λίγο η ένταση, αλλά υπάρχει ακόμα η ενέργεια της βραδιάς. Εκεί αυτό το τραγούδι μού ταιριάζει απόλυτα.

Πού πίνεις και ξεκουράζεσαι μετά τη βάρδια;

Σχεδόν πάντα στο 7 Jokers. Θα δω φίλους, θα είναι φίλοι πίσω από την μπάρα, υπάρχει αυτή η οικειότητα που χρειάζεσαι μετά από μια μεγάλη βάρδια. Και όταν έρθει η ώρα για το κλείσιμο, η κατάληξη είναι συχνά στο Dude, για τα τελευταία πριν το ξημέρωμα.

Σε ποιο «βρώμικο» βρίσκεις παρηγοριά;

Πλατεία Μαβίλη, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο καιρό κι αν έχω να πάω, νιώθω ότι με θυμούνται από μακριά. Μου το ετοιμάζουν, το παραλαμβάνω και φεύγω. Μεγάλη επιτυχία αυτό.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου εστιατόριο στην Αθήνα για όταν ρεπάρεις;

Το τελευταίο μέρος που έχω αγαπήσει πολύ είναι το Kuchisabishii των Γιάννη Πέτρη και Μπάμπη Ασκερίδη. Κάθε φορά νιώθω ότι όλη η ομάδα εκεί καταφέρνει να σε ταξιδεύει πραγματικά στην Ιαπωνία για όσο διαρκεί το φαγητό. Σταθερά το αγαπημένο μου ήταν το Okio στο Σύνταγμα. Πάντα έτρωγα πολύ καλά και, για μένα, πολύ σημαντικό είναι ότι σε όποιον το είχα προτείνει, πάντα έφευγε χαρούμενος και ικανοποιημένος.

Μια συμβουλή για το hangover και τις τύψεις της επόμενης ημέρας;

Νεράκι. Πολύ και συνέχεια. Και για τις τύψεις, η μόνη λύση είναι να κάνεις ότι δεν ξέρεις και δεν θυμάσαι τίποτα. Μόνο έτσι σώζεται η κατάσταση.

Μπορείς να καθίσεις για ένα ποτό με οποιοδήποτε πρόσωπο στον κόσμο και στον χρόνο, ποιο διαλέγεις;

Θα διάλεγα ένα Dry Martini με τον Ben Affleck. Τον παρακολουθώ χρόνια, και ως ηθοποιό και ως σκηνοθέτη, και μου φαίνεται ένας πολύ ενδιαφέρων τύπος, με διαδρομή, αντιφάσεις και ωραίες ιστορίες να πει. Νομίζω θα ήταν ένα πολύ καλό ποτό και μια ωραία κουβέντα.

Ποια είναι η πιο περίεργη παραγγελία που σου έχουν κάνει ποτέ;

Pornstar Martini χωρίς passion fruit. Ουσιαστικά, δηλαδή, να βγάλουμε από το ποτό την καρδιά του. Αλλά στην μπάρα μαθαίνεις να μην κρίνεις· ακούς, χαμογελάς και βρίσκεις λύση.

Ποια είναι η πιο αστεία ατάκα που έχεις ακούσει από πελάτη;

Το κλασικό: «Φτιάξε μου κάτι να μην καταλαβαίνω ότι πίνω αλκοόλ, αλλά να με πιάσει». Είναι από τις πιο τίμιες και ταυτόχρονα πιο αντιφατικές παραγγελίες που μπορείς να ακούσεις σε μπάρα. Αλλά κορυφαίο σκηνικό ήταν ένας τύπος που ήπιε τέσσερα Dirty Martini σχεδόν μονορούφι και μετά μου είπε: «Μόλις έρθει η γυναίκα μου, βάλε μου μια μπίρα και μην πεις ότι ήπια τα Martini». Εκεί καταλαβαίνεις ότι η μπάρα είναι και λίγο εξομολογητήριο.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΓΕΥΣΗ

Μπαρ Χόπινγκ με τον Στέλιο Παπαδόπουλο

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΕΞΟΔΟΣ

Μπαρ Χόπινγκ με τη Νικολέτα Λίτσα

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.