Ζήσαμε την άλωση των Παρισίων από τους BTS

Η ώρα είναι λίγο μετά τις 20.00, όταν το θρυλικό Stade de France, εκεί όπου σχεδόν τριάντα χρόνια πριν η Γαλλία σήκωσε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο, σείεται από τις φωνές 92.000 ανθρώπων.

Ένας μαυροφορεμένος Hooligan τρέχει προς το κέντρο της εντυπωσιακής σκηνής κραδαίνοντας ένα κόκκινο καπνογόνο και το σόου ξεκινά. Πυροτεχνήματα, καπνογόνα και ιαχές των έξαλλων ARMY δημιουργούν μία διονυσιακή ατμόσφαιρα, τα πρόσωπα των εφτά Νοτιοκορεατών idols εμφανίζονται διαδοχικά στις γιγαντοοθόνες επάνω από τη σκηνή και όλο το στάδιο τραγουδά μαζί τους:

Watch this watch this

Beat goin’ hooligan

Αν έξι χρόνια νωρίτερα μου έλεγε κάποιος ότι θα ταξίδευα σε μια άλλη χώρα (και δη τη Γαλλία, την οποία –να με συγχωρείτε—σιχαίνομαι) για να δω ένα k-pop συγκρότημα, μάλλον θα γελούσα. Κι όμως, ορισμένες φορές η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια. Για παράδειγμα, σκάει μια καραντίνα κι εσύ αρχίζεις να βλέπεις κορεάτικες σειρές και στο καπάκι ένα άγνωστο σε εσένα κορεάτικο συγκρότημα βγάζει ένα απίστευτα πιασάρικο κομμάτι, το “Dynamite” και αρχίζεις να εντρυφείς στη δισκογραφία τους.

Και φυσικά κολλάς το μικρόβιο στην κατά 17 χρόνια μεγαλύτερη αδερφή σου, οπότε αρχίζετε να ονειρεύεστε μαζί να τους δείτε από κοντά, μα φευ, το όνειρο καθυστερεί λόγω της υποχρεωτικής θητείας τους στον στρατό της Νοτίου Κορέας. Αλλά καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα κι εσύ βρίσκεσαι στις κερκίδες του Stade de France να τραγουδάς το “Aliens” και το “Run BTS” μαζί με άλλους ARMY από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Προτού καλά καλά καταλάβουμε τι συμβαίνει, είχε έρθει η ώρα του πρώτου Ment, όπως αποκαλούν οι κορεάτες φανς τις διακοπές ανάμεσα στα τραγούδια, στη διάρκεια των οποίων τα συγκροτήματα μιλούν στο κοινό. Οι BTS παρουσιάστηκαν στο κοινό, το οποίο, φυσικά τους αποθέωσε.

Η σχέση ανάμεσα στο συγκρότημα και τους ARMY, τους φανατικούς οπαδούς του, είναι ένα πραγματικό κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αξίζει να μελετηθεί, όπως και η απίστευτη άνοδος ενός γκρουπ, το οποίο στην αρχή της καριέρας του έτρωγε ανελέητο bullying από την κορεατική μουσική βιομηχανία και σήμερα προσδίδει 5 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο στην εγχώρια οικονομία.

Το ARIRANG, το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους κυριαρχεί και μετά το ment με τέσσερα κομμάτια (“they don’t know ‘bout us”, “like animals”, “SWIM”, “Merry go round”), με το “FAKE LOVE” να αποτελεί τη σύνδεση ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν (στο οποίο “FAKE LOVE” η αδερφή μου έπεφτε πάνω μου αλά Ελένη Μενεγάκη κάθε φορά που στη γιγαντοοθόνη εμφανιζόταν ο Jin ή ο Jimin).

Έπειτα από ένα σύντομο διάλειμμα, ώστε τα μέλη της μπάντας να κάνουν ένα γρήγορο ντουζάκι και να αλλάξουν ρούχα, ξεκινά το δεύτερο κομμάτι της συναυλίας με περισσότερο ARIRANG (“2.0”, “NORMAL”) πριν το επόμενο ment, το οποίο σηματοδοτεί την επιστροφή στο παρελθόν με τα κλασικά “Not today”, “MIC DROP”, “Burning up (Fire)” και “IDOL”, πασπαλισμένα με τα “FYA” και “Body to body” από το πιο πρόσφατο άλμπουμ.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά δρώμενα (γιατί μόνο ως δρώμενο μπορεί να περιγραφεί) που έχω βιώσει σε συναυλία ήταν η παρέλαση/γύρος του θριάμβου του συγκροτήματος μαζί με τους χορευτές στο IDOL, κάτω από τις επευφημίες των αλαλάζοντων ARMY. Οι Νοτιοκορεάτες είχαν αλώσει (για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, μετά την επίσης sold out συναυλία της 17ης Ιουλίου) το Παρίσι όπως οι στασιαστές τη Βαστίλη, 243 χρόνια νωρίτερα.

Στο διάλειμμα που ακολουθεί πριν το encore, δύο ARMY από την Ελλάδα που κάθονταν δίπλα μας πιάνουν κουβέντα με την αδερφή μου («Καλέ, εσείς ξέρετε απ’ έξω όλα τα τραγούδια, μπράβο σας») ενώ οι γιγαντοοθόνες προβάλλουν πλακάτ με μηνύματα προς το συγκρότημα και χαρούμενα πρόσωπα. Ξεχωρίζω μια παρέα από φίλες που έγραψαν ότι χάρη στους BTS γνωρίστηκαν πριν από 9 χρόνια και μέχρι σήμερα είναι αχώριστες.

Ναι, ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός συγκροτήματος: να δημιουργεί φιλίες, έρωτες, ιστορίες. Να αγγίζει τις καρδιές του κόσμου με τη μουσική του. Στο Stade de France βρέθηκαν άτομα που χρωστούν κυριολεκτικά τη ζωή τους σε εφτά παιδιά από την Νότιο Κορέα, τα οποία τους προσέφεραν παρηγοριά και ελπίδα στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Εφτά παιδιά που αποδεικνύουν ότι μερικές φορές η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση και η αγάπη σε αυτό που κάνεις μπορούν να σε πάρουν από το σκοτάδι και να σε οδηγήσουν στο φως.

Η ώρα έχει πάει δέκα παρά και το σόου μπαίνει στην τελική του ευθεία με το encore: στο “Come Over” 92.000 άτομα σηκώνουν ψηλά τα χαρτιά που μας είχαν μοιράσει οι διοργανωτές πριν τη συναυλία, στο Butter επικρατεί πανζουρλισμός και στο “Dynamite” οι κερκίδες δονούνται επικίνδυνα.

Και κάπου εδώ έρχεται η στιγμή που το συγκρότημα ερμηνεύει δύο τραγούδια-έκπληξη. Φυσικά, οι προβλέψεις έδιναν κι έπαιρναν. Ποια θα πουν αυτή τη φορά; Ο κλήρος πέφτει στο ξεσηκωτικό “So what” και το συγκινητικό “We are bulletproof: the Eternal”, το οποίο ερμήνευσαν για πρώτη φορά μετά το 2022 και περιγράφει μέσα σε τέσσερα λεπτά όλη την πορεία του συγκροτήματος μέσω της σχέσης τους με τους ARMY.

Προσωπικά, έχω βιώσει ελάχιστες πιο συγκινητικές στιγμές από το να κοιτάζω βουρκωμένος τη σύντροφό μου στα μάτια, ενώ ακούγονται οι στίχοι “We are, we are together bulletproof”.

Η γιορτή όμως έφτανε στο τέλος της. Οι BTS μας αποχαιρέτησαν στα γαλλικά (που θύμιζαν έντονα Joey από τα Φιλαράκια) και στα κορεάτικα, με την υπόσχεση να επιστρέψουν σύντομα στην Ευρώπη και ολοκλήρωσαν τη συναυλία με τα “Please” και “Into the Sun”. Λιγότερες από 24 ώρες αργότερα θα εμφανίζονταν στο ημίχρονο του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Στον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο εκείνο το βράδυ σκεφτόμασταν πόσο τυχεροί ήμασταν που είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά ένα συγκρότημα που βρίσκεται στο ζενίθ του. Μακάρι μια μέρα να τους δούμε και στα μέρη μας.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ