Δυστυχώς, ούτε το One Night Only θα σώσει τη ρομαντική κομεντί

Σύμφωνα με το One Night Only λοιπόν, έχουν περάσει τρία χρόνια από όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες απαγόρευσαν το προγαμιαίο σεξ. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου το σεξ απαγορεύεται για όσους δεν είναι παντρεμένοι, μέσω ενός νόμου που ονομάζεται The Mandate — γιατί, φυσικά, οι παραδοσιακές αξίες πρέπει να επιβάλλονται. Αλλιώς, τι; Το One Night Only δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει. Απλώς καλούμαστε να αποδεχτούμε ότι οι singles παίρνουν μία φορά τον χρόνο ένα ελεύθερο πάσο, κατά το οποίο τα βραχιόλια εντοπισμού που τους εμποδίζουν να κάνουν σεξ, απενεργοποιούνται για μόλις 12 ώρες. Για αυτές τις 12 θεαματικές ώρες, μπορούν να κάνουν σεξ με όποιον και με όσους θέλουν — αρκεί, φυσικά, να υπάρχει συναίνεση. Η μόνη προϋπόθεση είναι η χρήση προφυλακτικού. Σκέψου κάτι σαν το The Purge, αλλά ερεθισμένο.

Ο Owen (Turner), ιδιοκτήτης πιτσαρίας, ετοιμάζεται να κάνει έκπληξη στη σύντροφό του, τη Malika (Maya Hawke), ζητώντας της να τον παντρευτεί για να γιορτάσουν τη δική τους νύχτα οικειότητας. Η Malika, όμως, έχει άλλα σχέδια και θέλει να κοιμηθεί με κάποιον άλλον. Σύμφωνα με την ίδια, ο Owen είναι υπερβολικά «προγραμματισμένος» και πρέπει να ξεφύγει από το προσεκτικά τακτοποιημένο κουτάκι στο οποίο έχει κλειστεί.

Και μετά υπάρχει η Allie (Barbaro), μια single κοπέλα της μεγαλούπολης που βγάζει τα προς το ζην τραγουδώντας για διαφημίσεις φαρμακευτικών προϊόντων. Είναι ονειροπόλα, ελεύθερο πνεύμα και το ακριβώς αντίθετο του Owen. Σε αντίθεση με τους εκατομμύρια singles που απλώς ψάχνουν κάποιον για να κάνουν σεξ, η Allie θέλει να βρει τον έναν και μοναδικό άνθρωπο για εκείνη.

Η τυχαία meet-cute γνωριμία της με τον Owen ξεκινά καταστροφικά, όταν εκείνος ξερνάει το μεσημεριανό του πάνω στα πέδιλά της (το αλκοόλ αποδεικνύεται κακή λύση για να πνίξει τον πόνο της ερωτικής απόρριψης). Παρ’ όλα αυτά, η μοίρα συνεχίζει να φέρνει αυτούς τους δύο αγνώστους ξανά και ξανά κοντά, όπως φυσικά συμβαίνει στις romcoms. Η πρώτη τους αντίδραση είναι καθαρή αντιπάθεια, αλλά ξέρουμε όλοι τι σημαίνει αυτό.

Το One Night Only είναι μία ταινία που παίρνει μια high-concept ιδέα και την αντιμετωπίζει σαν να πρόκειται για έναν ακόμη νόμο της καθημερινότητας. Ναι, υπάρχουν κάθε λογής γελοίες αφίσες δημόσιας ενημέρωσης που ενθαρρύνουν τους πολίτες να καταδίδουν γείτονες που κάνουν σεξ ή εξηγούν ποιες σεξουαλικές πράξεις επιτρέπονται στους παντρεμένους και ποιες απαγορεύονται στους ανύπαντρους. Υπάρχουν, επίσης, γκράφιτι με το σύνθημα “Fuck the Mandate” σε όλη την πόλη, χρονόμετρα σε ταξί και βαγόνια του μετρό που υπενθυμίζουν διαρκώς ότι ο χρόνος τελειώνει πριν η αγαμία επιστρέψει και πάλι ως νόμος του κράτους, καθώς και ένα επαναλαμβανόμενο αστείο όπου η ξαφνική τεράστια ζήτηση για προφυλακτικά οδηγεί τους πάντες σε απελπισμένες λύσεις.

Η ίδια η πόλη, όμως, δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά. Εκτός αν θεωρήσουμε αλλαγή τη φλατ, διόλου ελκυστική οπτική γλώσσα της ταινίας, που την κάνει να μοιάζει περισσότερο με διαφήμιση παρά με κινηματογράφο. Αυτό είναι σχεδόν πιο αισθητό από την ίδια την απουσία του σεξ, και η ταινία, μάλιστα, είναι εμφανώς γεμάτη με brands: από τις φαρμακευτικές εταιρείες για τις οποίες δουλεύει η Allie, μέχρι μεταμφιεσμένους εκπροσώπους της KY που μοιράζουν δωρεάν δείγματα και διαφημίσεις κάθε πιθανής εταιρείας με θεματολογία γύρω από το σεξ.

Υπάρχει μια εκδοχή του One Night Only που θα μπορούσε να είναι πραγματικά καλή, αν αποφάσιζε να αφοσιωθεί στη δυστοπική φύση της κεντρικής της ιδέας. Η ταινία όμως, σε σενάριο του Travis Braun και σκηνοθεσία του Will Gluck (Easy A, Friends With Benefits, Anyone But You), δεν θέλει πραγματικά να πει τίποτα για τίποτα. Η πολιτική του σάτιρα σταματά ακριβώς πριν αποκτήσει αιχμή.

Ο Braun, με προϋπηρεσία κυρίως στην παιδική τηλεόραση, φαίνεται πως διασκέδασε αφάνταστα φανταζόμενος αυτή την ετεροφυλόφιλη κόλαση. Ακόμη όμως πιο ανησυχητικό από την ιδέα ότι έχουμε φτάσει κάπου κοντά στον δυστοπικό κόσμο του The Handmaid’s Tale είναι το μήνυμα που αφήνει μαζί μας η ταινία: ότι ίσως, όπως το διατυπώνει ξεκάθαρα ένας από τους χαρακτήρες, οι φασίστες να έχουν τελικά κάποιο δίκιο που περιορίζουν το σεξ.

Η ίδια ιδέα επαναλαμβάνεται και στο τέλος της ταινίας, ενισχύοντας ένα αρνητικό μήνυμα για το σεξ, σύμφωνα με το οποίο αυτή η απολύτως φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία μάς εμποδίζει με κάποιον τρόπο να βρούμε την αληθινή αγάπη. Έχουμε περάσει ολόκληρη την ταινία παρακολουθώντας τη Νέα Υόρκη να ανατρέπεται πλήρως κάτω από αυτές τις γελοίες συνθήκες, μόνο και μόνο για να καταλήξει το ηθικό δίδαγμα στο «ναι, καλύτερα να περιμένεις».

Είναι αναπόφευκτο να αναρωτηθεί κανείς πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ιδέα στα χέρια ενός πιο τολμηρού και καλλιτεχνικά ιδιοσυγκρασιακού δημιουργού όπως ο Γιώργος Λάνθιμοις ή ο Paul Verhoeven. Όπως είναι τώρα, πολλά από τα δυστοπικά στοιχεία του One Night Only έχουν σημασία μόνο μέχρι τη στιγμή που η ταινία αποφασίζει ότι δεν έχουν πια. Κατά διαστήματα μπορεί να γίνεται προκλητική, μόνο και μόνο για να επιστρέψει στη σεμνοτυφία. Βγαίνει από τη ζώνη άνεσής της μόνο για λίγο, προτού πάει ξανά πίσω στο status quo.

Βαθμολογία: 35/100

Το One Night Only (Για Μια Νύχτα Μόνο) κυκλοφορεί από τις 20 Αυγούστου στις αίθουσες από την Tanweer.

Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.