Ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίστηκε στην τηλεόραση ήταν ένας ράντομ υπάλληλος γραφείου

Ήδη από την δεκαετία του 1850 η επιστημονική κοινότητα μελετούσε το κουτί που ονομάζουμε τηλεόραση. Για να το εφεύρει, χρειάστηκε ένας μοναχικός και εκκεντρικός τύπος, που δούλευε με εξαρτήματα από παλιά ποδήλατα, έπαιρνε ξύλα από τα σκουπίδια και μεταλλικά κουτιά από μπισκότα, για να κάνει την μεγάλη αυτή ιδέα, πραγματικότητα.

Πριν από την τεράστια αυτή ανακάλυψη, ο John Logie Baird δεν τα πήγαινε πάντα καλά, κάποια προβλήματα υγείας τον ταλαιπωρούσαν και ως γιος κληρικού, κρίθηκε ιατρικά ακατάλληλος για να υπηρετήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αντ’ αυτού, άρχισε να εργάζεται σε μια εταιρεία ηλεκτρισμού, ακονίζοντας παράλληλα το επιχειρηματικό του πνεύμα. Εμπνευσμένος από μια σύντομη ιστορία του ειδώλου του, συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας HG Wells, επιχείρησε να κατασκευάσει τεχνητά διαμάντια από άνθρακα χρησιμοποιώντας τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας.

Δεν πήγε πολύ καλά αυτό. Διακοπή ρεύματος στη γειτονιά που κατοικούσε στην Γλασκόβη. Δοκίμασε και μια θεραπεία για τις αιμορροΐδες. Κουβά κι εκεί.

Η επιτυχία της αποτυχίας τον είχε τρελάνει. Το 1923 νοίκιασε έναν ταπεινό χώρο στο Χέιστινγκς, στη νότια ακτή της Αγγλίας.

Ο θαλασσινός αέρας βοήθησε τους αδύναμους πνεύμονές του, όμως το εργαστήριό του ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης σε θέματα ασφαλείας. Εκεί ξεκίνησε τα πειράματά του με την τηλεόραση, κατασκευάζοντας τον εξοπλισμό του από ό,τι υλικό έβρισκε. Ακόμη και από ένα παλιό ξύλινο κιβώτιο τσαγιού, προσαρμοσμένο σε κινητήρα.

Στο επίκεντρο του συστήματός του βρισκόταν ένας μεγάλος δίσκος που περιστρεφόταν με μεγάλη ταχύτητα και σάρωνε τις εικόνες γραμμή προς γραμμή, χρησιμοποιώντας φωτοανιχνευτές και έντονο φωτισμό. Τα σήματα μεταδίδονταν και στη συνέχεια ανασυντίθενται, ώστε να παραχθούν κινούμενες εικόνες.

Όταν κατάφερε να μεταδώσει μια σιλουέτα, το όνειρο δεκαετιών για τη δημιουργία της τηλεόρασης άρχισε να παίρνει μορφή.

Υπέστη ηλεκτροπληξία στο εργαστήριό του στο Χέιστινγκς και για αυτό τον λόγο ήρθε η ώρα να μεταφέρει τα πειράματά του στα μεγάλα φώτα του Λονδίνου. Νοίκιασε ένα διαμέρισμα πάνω από μια επιχείρηση στη διεύθυνση 22 Frith Street, στο Σόχο, και δημιούργησε εκεί ένα νέο εργαστήριο.

Δεν ξέρουμε αν δοκίμαζε καυτερές φτερούγες στα ρεπό του.

Η μηχανική συσκευή του εξέπεμπε τόσο μεγάλη θερμότητα που δεν άντεχε την ένταση. Για τα πειράματά του αναγκάστηκε να χρησιμοποιεί μια κούκλα που ονόμασε “Stooky Bill”.

Στις 2 Οκτωβρίου του 1925 όμως, ο 37χρονος τότε Baird αποφάσισε να χρησιμοποιήσει έναν πραγματικό άνθρωπο ως πειραματόζωο και έκανε μια εκπληκτική ανακάλυψη.

Ο William Taynton περνάει στην ιστορία

Εδώ εμφανίζεται ένας 20χρονος υπάλληλος γραφείου που εργαζόταν στον χώρο κάτω από το αυτοσχέδιο εργαστήριο του Baird.

Σαράντα χρόνια αργότερα, 2/10/1965, διηγήθηκε στο BBC πως «ο κύριος Baird κατέβηκε τρέχοντας, γεμάτος ενθουσιασμό, και σχεδόν με τράβηξε έξω από το γραφείο μου για να με πάει στο μικρό του εργαστήριο. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο ενθουσιασμένος που δεν έβγαιναν οι λέξεις από το στόμα του. Σχεδόν με άρπαξε και ήθελε να ανέβω πάνω όσο πιο γρήγορα γινόταν», ανέφερε.

Όταν ο Taynton αντίκρισε την κατάσταση του εργαστηρίου, ένιωσε την ανάγκη να τρέξει κατευθείαν πίσω στις σκάλες. Πρώτα έπρεπε να περάσει ανάμεσα από καλώδια που κρέμονταν από το ταβάνι και ήταν σκορπισμένα σε όλο το πάτωμα. Χάος.

«Ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούσε εκείνες τις ημέρες ήταν ένα χάος», θυμάται. «Είχε χάρτινους δίσκους με φακούς από ποδήλατα και διάφορα άλλα πράγματα, λάμπες κάθε είδους, παλιές μπαταρίες και μερικούς πολύ παλιούς κινητήρες που χρησιμοποιούσε για να περιστρέφει τον δίσκο».

Ο Baird τον τοποθέτησε μπροστά από τον πομπό του. Ο άνθρωπος ήταν πλέον το απαραίτητο στοιχείο που θα μπορούσε να προσφέρει την κίνηση την οποία δεν μπορούσε να δώσει η σταθερή Stooky Bill. Ο Taynton άρχισε σύντομα να αισθάνεται τη θερμότητα και φοβήθηκε, όμως ο Baird τον καθησύχασε.

«Εξαφανίστηκε για να πάει στην πλευρά του δέκτη και να δει αν μπορούσε να διακρίνει εικόνα», θυμάται το ανθρωπόμορφο πειραματόζωο. «Μπήκα στη σωστή θέση, αλλά δεν μπορούσα να μείνω εκεί περισσότερο από ένα λεπτό, εξαιτίας της τρομερής θερμότητας από αυτές τις λάμπες, οπότε απομακρύνθηκα».

Για την προσπάθειά του, ο Baird έβαλε στο χέρι του δύο σελίνια και έξι πένες, την οποία ο ίδιος περιέγραψε ως «την πρώτη αμοιβή της τηλεόρασης».

Στη συνέχεια τον έπεισε να επιστρέψει στη θέση του.

«Με ψήνει ζωντανό!»

Για να καταγράψει κάποια κίνηση, ο Baird ζήτησε από τον Taynton να βγάλει τη γλώσσα του και να κάνει αστείες γκριμάτσες. Όσο η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη, ο νεαρός άντρας φώναξε ότι ψήνεται ζωντανός.

«Εκείνος μου φώναξε: “Κάνε υπομονή μερικά δευτερόλεπτα ακόμη, William, λίγα δευτερόλεπτα αν μπορείς”. Έτσι έμεινα όσο περισσότερο μπορούσα, μέχρι που δεν άντεξα άλλο και βγήκα από το σημείο εστίασης μέσα στην τρομερή ζέστη. Ήταν πολύ άβολο».

Τότε ο Baird έτρεξε από την πλευρά του δέκτη, με τα χέρια ψηλά στον αέρα και είπε “σε είδα, William, σε είδα. Επιτέλους έχω τηλεόραση. Την πρώτη πραγματική τηλεοπτική εικόνα”».

Ο Taynton δεν είχε ιδέα τι εννοούσε με τη λέξη «τηλεόραση», κι έτσι ο Baird πρότεινε να αλλάξουν θέσεις. Χαρούμενος που απομακρύνθηκε από τις καυτές λάμπες, κοίταξε μέσα από έναν μικρό σωλήνα και είδε «μια μικροσκοπική εικόνα, περίπου 2 επί 3 ίντσες, 5 επί 8 εκατοστά».

«Ξαφνικά, το πρόσωπο του Baird εμφανίστηκε στην οθόνη. Μπορούσες να δεις τα μάτια του να κλείνουν, το στόμα του και τις κινήσεις που έκανε. Δεν ήταν και πολύ καλό, βέβαια. Δεν υπήρχε ευκρίνεια, έβλεπες μόνο τη σκιά και τις γραμμές να τρέχουν από πάνω προς τα κάτω. Αλλά ήταν εικόνα και, το σημαντικότερο, ήταν κινούμενη. Κι αυτό ήταν το βασικό επίτευγμα του Baird. Είχε καταφέρει να δημιουργήσει πραγματική τηλεοπτική εικόνα».

«Θα υπάρχει σε όλα τα σπίτια»

Ακόμη ενθουσιασμένος από την επιτυχία του, ο Baird ήθελε να μάθει τι γνώμη είχε ο νεαρός υπάλληλος γραφείου για την εφεύρεσή του.

Η απάντηση του νεαρού ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής. «Του είπα ξεκάθαρα ότι “δεν νομίζω ότι είναι κάτι σπουδαίο, κύριε Baird. Είναι πολύ πρωτόγονο. Μπορούσα να δω το πρόσωπό σας, αλλά δεν υπήρχε ευκρίνεια ή τίποτα παρόμοιο”», ανέφερε.

Ο Baird, όμως, ζούσε μέσα στην στιγμή και την σημασία της. «Όχι», του είπε, «αυτό είναι μόνο η αρχή. Αυτή είναι η πρώτη τηλεόραση και θα δείτε ότι θα υπάρχει σε όλα τα σπίτια σε ολόκληρη τη χώρα και, στην πραγματικότητα, σε όλο τον κόσμο».

Στις 26 Ιανουαρίου του επόμενου έτους, ο Baird πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια επίδειξη τηλεόρασης στον κόσμο.

Παρότι η πρωτοποριακή μηχανική συσκευή του τελικά ξεπεράστηκε από τεχνολογίες που ανέπτυξαν εταιρείες με πολύ περισσότερους πόρους, ο Baird είχε ανοίξει τον δρόμο για όλα όσα ακολούθησαν.

Από ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο στο φεγγάρι

Το 1951, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Baird σε ηλικία 57 ετών, ο Taynton επέστρεψε στη διεύθυνση 22 Frith Street, στο Σόχο, για την αποκάλυψη μιας αναμνηστικής μπλε πλακέτας προς τιμήν του εφευρέτη.

Ο sir Robert Renwick, πρόεδρος της Television Society, δήλωσε στους παρευρισκόμενους πως «αν και αυτή η αναμνηστική πλακέτα βρίσκεται στην καρδιά του Λονδίνου, το πραγματικό του μνημείο είναι το δάσος από κεραίες που υψώνονται πάνω από ολόκληρη τη χώρα».

Και μόλις λίγα χρόνια μετά την αφήγηση του Taynton το 1965 για τον μικρό αλλά ιστορικό του ρόλο στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών, άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν καθηλωμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους, παρακολουθώντας την προσελήνωση του ανθρώπου.

Η επιστημονική φαντασία είχε πλέον γίνει πραγματικότητα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ