Jane Schoenbrun, πώς γύρισες ένα τόσο βιωματικό slasher movie, γεμάτο με σεξ και αίμα;

«Οι ταινίες τρόμου είναι ένας ασφαλής χώρος», μας λέει το Jane Schoenbrun όταν το συναντάμε στις Κάννες, λίγες ώρες πριν η επίσημη πρεμιέρα του Teenage Sex and Death at Camp Miasma κάνει όλο το φεστιβάλ να μιλά για αυτό.

(Η ταινία, με ελληνικό τίτλο Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα, κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Weirdwave.)

Ένα δημιουργό που αγαπάμε ιδιαιτέρως, καθώς μας είχε συστήσει –από το φεστιβάλ Βερολίνου εκείνη τη φορά– το σπουδαίο προηγούμενο φιλμ του, I Saw the TV Glow. Μια ταινία, όπως και το Camp Miasma, που έχουν πάρα πολύ να κάνουν με άλλες ταινίες, τη σχέση μας με αυτές. Με την οθόνη, με τις «πρωταρχικές σκηνές» που μας καθορίζουν, με το πώς οι εικόνες δημιουργούν αφηγήσεις και στερεότυπα και το πώς ζούμε (και ολοκληρωνόμαστε) μέσα και πέρα από αυτά.

Μπορεί μιλώντας για τις ταινίες του Schoenbrun η κουβέντα να γίνεται αναπόφευκτα ακαδημαϊκή – οι ταινίες που κάνει είναι πλούσιες σε ιδέες και σκέψεις, και το Camp Miasma το ξέρει αυτό, και σπάει και πλάκα με τον εαυτό του – όμως το σίγουρο για το Camp Miasma είναι πως πέρα από όλα τα άλλα, είναι μια ταινία αστεία, αιματηρή, τρομερά σεξουαλική, και τρομερά προσωπική και βιωματική.

Ακολουθεί μια νεαρή queer σκηνοθέτρια που θέλει να γυρίσει σύγχρονο ριμέικ ενός παλιού slasher τύπου Παρασκευή και 13. Αλλά για να το κάνει, θέλει καλά και ντε να παίξει στην ταινία η πρωταγωνίστρια, το final girl, της πρώτης ταινίας, η οποία όμως έχει εδώ και δεκαετίες αποσυρθεί. Για να την πείσει, θα την επισκεφθεί στην έπαυλή της – πίσω στο σημείο που γυρίστηκε εκείνο το φιλμ που τόσο την έχει σημαδέψει.

Στους δύο ρόλους, η Hannah Einbinder του Hacks κι η Gillian Anderson των X-Files, δημιουργούν μια φοβερή χημεία μεταξύ τους την ώρα που το φιλμ λειτουργεί κάπου ανάμεσα σε αναφορές και βιώματα, στον τρόμο και το χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα και στην οργασμικότητα.

Είναι ένα εντυπωσιακά πλούσιο κινηματογραφικό κείμενο, και τόσο προσωπικό μάλιστα, ενώ το Schoenbrun είναι ένα άτομο με βαθιά γνώση και μια συναρπαστική ακαδημαϊκή προσέγγιση στα πάντα – καμία έκπληξη λοιπόν που για άλλη μια φορά, η κουβέντα μας ήταν βαθιά, μεγάλη και συναρπαστική.

---

Στις Κάννες, μας μίλησε για το να βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα από τις εικόνες που σε καθορίζουν, για τη σχέση που έχει με τα παλιά θρίλερ, για τη σχέση με το σώμα και τη σεξουαλικότητά τ@, για τη σχέση που έχει με το Χόλιγουντ («δεν είχα final cut», είναι κάτι που θέλησε να τονίσει), και για το πώς εμπνεύστηκε έντονα από μια πλειάδα πραγμάτων – από τα X-Files μέχρι το Παρασκευή και 13.

Bρίσκω πραγματικά συναρπαστική την ιδέα ότι υπάρχει αυτή η εικόνα η καθοριστική… Η ηρωίδα θυμάται το βλέμμα στα μάτια της final girl του παλιού φιλμ, σε όλη της τη ζωή. Και το βλέπουμε αυτό πολλές φορές στη ζωή μας, έτσι δεν είναι; Βλέπουμε κάτι που κατά κάποιον τρόπο μας διαμορφώνει. Αν το δούμε σε μια διαμορφωτική ηλικία, κοιτάμε μια μικρή λεπτομέρεια και αυτή γίνεται μεγαλύτερη από το σύνολο, σωστά;

Ο Φρόιντ έχει μια λέξη και γι’ αυτό, έτσι; Είναι η primal scene, η «πρωταρχική σκηνή». Δηλαδή κυριολεκτικά η ιδέα ότι, όταν είσαι παιδί, βλέπεις ας πούμε τους γονείς σου να κάνουν σεξ πριν ακόμη ξέρεις τι είναι το σεξ και έρχεσαι αντιμέτωπος με τον τρόμο για τον οποίο δεν έχεις καν όνομα, αλλά και με την επιθυμία εκείνης της στιγμής. Είναι κυριολεκτικά αδιανόητο.

Υπάρχει κάτι πρωταρχικό στην πρώτη φορά που βλέπεις κάτι, ουσιαστικά, σεξουαλικό. Είναι σαν να αποτυπώνεται μέσα σου, έτσι;

Αυτό, λοιπόν, στην ταινία μου γίνεται ξανά ένα είδος μεταφοράς για τη σεξουαλικότητα, νομίζω, από πολλές απόψεις. Κατά κάποιο τρόπο ξαναφτιάχνουμε την «πρωταρχική σκηνή» σε όλη μας τη ζωή, με τον ίδιο τρόπο που ξαναφτιάχνουν το franchise του Camp Miasma χρόνο με τον χρόνο.

Η ηρωίδα της Hannah προσπαθεί να ξαναφτιάξει αυτό το συναίσθημα που ένιωσε όταν είδε για πρώτη φορά εκείνο το βλέμμα στα μάτια της Μπίλι, ακόμη κι αν δεν μπορεί να ορίσει τι ήταν αυτό που της φάνηκε τόσο συντριπτικό και ανεξίτηλο. Η ηρωίδα της Gillian προσπαθεί να ξαναφτιάξει κάποιο αρχέγονο τραύμα εκείνης της στιγμής, όταν ο χαρακτήρας της στην ταινία μπήκε μέσα σε εκείνο το άλλο βλέμμα και ένιωσε κάτι εξίσου συγκλονιστικό. Φτιάχνει ξανά και ξανά τη δική της τέχνη γύρω από αυτό, εμμονικά.

Και ναι, νομίζω ότι αυτό που προσπαθώ ίσως να πω είναι ότι όλοι μας, πολιτισμικά, ξαναφτιάχνουμε αυτή την αρχέγονη  jouissance – αυτό το τραύμα που είναι το τραύμα της σεξουαλικής μας ορμής και της ύπαρξής μας στον κόσμο, ως σεξουαλικά όντα.

Διάβασα κάπου στα social να γράφεται ότι το Camp Miasma είναι κάτι σαν τη slasher εκδοχή του Portrait of a Lady on Fire. [γελάμε]. Πώς δούλεψες για να δημιουργήσεις αυτή την επιθυμία και τις ερωτικές σκηνές; Γιατί υπάρχουν αναφορές μεν, αλλά έχεις δημιουργήσει κάτι καινούριο και προσωπικό.

Σίγουρα υπήρχαν κινηματογραφικές αναφορές στο σεξ. Υπήρχαν ακαδημαϊκές αναφορές στο σεξ που έφερνα κι εγώ στο τραπέζι. Αλλά νομίζω ότι, κυρίως, υπήρχε η δική μου σχέση με το σεξ, την οποία προσπαθούσα να αντιμετωπίσω με πραγματική ειλικρίνεια.

Μέχρι τα 32 μου είχα φιλήσει και είχα κάνει σεξ ακριβώς με ένα άτομο. Και το σεξ ήταν κάτι που απέφευγα. Ήταν τραυματικό. Ήταν σαν: «ΟΚ, ξέρω ότι αυτό είναι ένα κομμάτι της ζωής. Υποθέτω ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να το αντιμετωπίσω».

Και μετά τη μετάβαση, ήταν ταυτόχρονα τρομακτικό και πολύ, πολύ χαρούμενο και ουσιαστικό. Και νομίζω ότι ήταν ένα ουσιαστικό κομμάτι του να γίνω ολοκληρωμένο άτομο στον κόσμο: να μάθω πώς να έχω μια πιο υγιή σχέση με το σεξ. Και αυτό ξεκίνησε πραγματικά απλώς με την παρουσία. Ήμουν σε φάση: «Δεν με νοιάζει αν αυτό είναι καλό ή κακό. Θέλω απλώς να είμαι εδώ και να το βιώνω».

---

Εμείς, ως κοινωνία, μιλάμε πολύ για αυτό το χάσμα των γενεών, σωστά; «Η Gen Z δεν κάνει σεξ». Τι συμβαίνει; Νομίζω ότι είναι προφανές τι συμβαίνει. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο πιο μοναχικός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε όλοι, αλλά και με το πόσο πιο άσχημος είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, και με το πώς αυτή η ασχήμια και αυτή η βία… Αρκεί μία επίσκεψη στην αρχική σελίδα του Pornhub για να καταλάβεις αυτή την ασχήμια.

Ναι, δεν είναι περίεργο που αυτοί οι άνθρωποι θα ήθελαν να αποφύγουν το σεξ, και ότι κι εγώ ήθελα να αποφύγω το σεξ. Αν είσαι άτομο ευαίσθητο στην ενέργεια, ακόμη και η επιθυμία μπορεί να σου φαίνεται ανασφαλής. Και ίσως για καλό λόγο. Θα ήθελα η ταινία να το θεραπεύσει αυτό, έστω και λίγο, με τον τρόπο που ένιωσα ότι θεραπεύτηκε για μένα. Και ο τρόπος με τον οποίο ένιωσα ότι θεραπεύτηκε αυτό αντικατοπτρίζεται στην ταινία. Από εκεί προέρχονται οι ερωτικές σκηνές.

Σκέψου τι βλέπουμε στην πιο παραδοσιακή ερωτική σκηνή της ταινίας. Η σκηνή που είναι γυρισμένη όπως θα φανταζόσουν ότι θα γυριζόταν μια σέξι γαλλική ερωτική σκηνή… αλλά απλώς κάτι δεν συμβαίνει. Και μετά τελειώνει όπως, ξέρεις, συχνά τελείωναν για μένα οι σεξουαλικές εμπειρίες πριν από τη μετάβαση, δηλαδή με εμένα να λέω: «Τι στο διάολο; Τι πάει στραβά με μένα;»

Αλλά μετά υπάρχει ένα διάλειμμα και στη συνέχεια αρχίζουν να κάνουν αυτό το fantasy play. Και μπορούν να μπουν σε αυτόν τον χώρο που είναι προκλητικός και για τον οποίο υπάρχει ξεκάθαρα πολλή ντροπή, αλλά, επειδή εμπιστεύονται η μία την άλλη, μπορούν να αρχίσουν να είναι παρούσες μαζί μέσα σε αυτό το πράγμα και να δημιουργήσουν έναν ασφαλή χώρο για αυτού του είδους το παιχνίδι.

Θέλω η ταινία να κάνει κάτι παρόμοιο. Επειδή νομίζω ότι γι’ αυτό υπάρχουν οι ταινίες, και ειδικά οι ταινίες τρόμου. Είναι ένας ασφαλής χώρος για να πάμε και να μιλήσουμε για τα πιο σκοτεινά πράγματα που μας τρομάζουν. Και όπως λέει κι ένα παλιό tagline, “if it gets too real, now you can turn it off”. Αυτό είναι συναίνεση.

Έτσι είναι κι οι δυο τους που λένε η μία στην άλλη: «Μπορούμε να το σταματήσουμε οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό είναι παιχνίδι, αυτό είναι μυθοπλασία». Αλλά, φυσικά, δεν θέλουν να το σταματήσουν, γιατί θέλουν να φτάσουν εκεί που τελικά φτάνουν.

Μιλάμε για έναν χαρακτήρα που, ως έναν βαθμό, αναπόφευκτα, αποτελεί ένα alter ego σου καθώς η προσωπική σου εμπειρία, ειδικά από τη στιγμή που έχεις κάνει τις δύο πρώτες ταινίες, αντανακλάται στις προσωπικές της εμπειρίες. Μέσα σε αυτό, έχει ενδιαφέρον η σχέση της ηρωίδας της Hannah με το εμπορικό σινεμά – με το οποίο φαντάζομαι ότι πρέπει να είχες κάποια επαφή μετά από δύο τόσο αναγνωρισμένες ταινίες.

Ναι. Ξέρεις, έχω πλέον κάνει δύο ταινίες με πραγματικά λεφτά του Χόλιγουντ. Όχι πολλά, για τα δεδομένα του Χόλιγουντ, αλλά και πάλι περισσότερα χρήματα απ’ όσα έχω. Νομίζω ότι το budget αυτής της ταινίας ήταν κάπου στα 8 ή 9 εκατομμύρια δολάρια και, ναι, πρέπει να μπεις σε κάποια Zoom calls με κάποιους άντρες για να πάρεις αυτά τα λεφτά.

Και, από πολλές απόψεις, αυτή είναι μια ταινία για τη χαρά. Είναι μια ταινία για την queer απελευθέρωση μέσω της δημιουργίας τέχνης. Και μου φάνηκε ότι η ταινία θα ήταν ένα ψέμα αν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζω το Εμπόριο για να καταφέρω να γυρίσω την ταινία δεν υπήρχε μέσα στο ίδιο το κείμενο. Όπως και οι τρόποι με τους οποίους αυτό με κάνει να νιώθω τρελό, ως trans καλλιτέχνη που προσπαθεί να κάνει ειλικρινή, προσωπική δουλειά μέσα σε ένα σύστημα που δεν μοιράζεται τις αξίες μου.

Το I Saw the TV Glow ήταν μια τόσο προσωπική ταινία, που προέκυψε από μια πραγματικά σπλαχνική στιγμή της ζωής μου. Και νομίζω ότι ακριβώς γι’ αυτό συνδέθηκε τόσο έντονα με άλλους ανθρώπους. Αλλά ένα πράγμα που με έχει πραγματικά χαροποιήσει, μοιραζόμενο αυτή την ταινία με ανθρώπους (ανάμεσά τους και πολλοί από αυτούς τους τύπους του Χόλιγουντ) είναι ότι φαίνονται σχεδόν σοκαρισμένοι όταν την πρωτοβλέπουν, επειδή είναι αστεία και έχει αυτογνωσία.

Νομίζω ότι υπάρχει αυτή η υπόθεση πως, αν είναι μια trans ταινία, τώρα θα πρέπει «να φας τα λαχανικά σου». Ξέρεις; [γελάμε] «Εντάξει, οι γκέι λένε ότι αυτό είναι σημαντικό, οπότε πρέπει να το δούμε και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται». Και υπάρχει κάτι… Υπάρχει μια τεχνική του να προσπαθώ να σε κερδίσω λίγο ως θεατή, πριν ενδεχομένως να προσπαθήσω να σου ανατρέψω λίγο τον κόσμο.

Θυμάμαι ότι είδα το Nope του Jordan Peele στις αίθουσες και ένιωσα πραγματικά ότι… ότι υπάρχει μια ταινία για το πώς να περνάς από μια πολύ στενή κλωστή. Υπάρχει μια ταινία για το να κοιτάς το πράγμα στα μάτια, όπως κάνεις στο ροντέο. Αλλά το πράγμα που κοιτάζει στα μάτια είναι ακριβώς αυτό: το να κάνεις ένα blockbuster, ένα κομμάτι εμπορικής ψυχαγωγίας, το οποίο ταυτόχρονα είναι, νομίζω, εμποτισμένο με πραγματικά σύνθετες ιδέες με τις οποίες θα έπρεπε να ασχοληθούμε ως κοινωνία.

Και ήθελα απλώς αυτή η ταινία να είναι αυτό. Ήθελα πραγματικά να προσκαλέσω τον κόσμο μέσα και να προσπαθήσω να κάνω κάτι που θα τον προκαλούσε, αφού πρώτα τον έκανε να νιώσει ασφαλής.

Η ταινία αφορά επίσης τις ηθοποιούς και το πώς η σωματικότητα των ηθοποιών διαμορφώνει τις ταινίες στο Χόλιγουντ. Είναι ένας φόρος τιμής κατά κάποιο τρόπο σε αυτές τις σπουδαίες ηθοποιούς του Χόλιγουντ, σαν αυτή που παίζει η Gillian Anderson; Και με ποιον τρόπο σε ενέπνευσε η ίδια;

Εμπνεύστηκα τόσο βαθιά από την Gillian. Έγραφα fan fiction των X-Files όταν ήμουν παιδί! Το πιο πολύτιμο πράγμα που είχα στην κατοχή μου ήταν η συλλογή μου από τα βιβλία X-Files. Ήμουν τελείως nerd. Ξέρεις, για κάποια από εκείνα τα διαμορφωτικά χρόνια που λέγαμε πριν, σκεφτόμουν κυρίως το X-Files.

Οπότε, προφανώς υπήρχε κάτι συναισθηματικό και meta στο casting, έτσι; Όταν γνώρισα για πρώτη φορά την Gillian, ήταν σε φάση: «Θεέ μου, ήδη σε ξέρω. Αυτό είναι τόσο παράξενο». Και σε ξέρω από… Με μεγάλωσες λίγο, έτσι δεν είναι; [χαμογελάει]

Και για τόσο πολλούς ανθρώπους έχει παίξει αυτόν τον ρόλο, σωστά; Είναι πραγματικά, για τόσο πολλούς ανθρώπους, αυτή η queer αφύπνιση. Και ελπίζω να παίρνεις μια μικρή γεύση από αυτό στην ταινία. Αυτό προσθέτει κάτι στην ταινία που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να προσθέσει.

---

Σε ό,τι αφορά τις ηθοποιούς, νομίζω ότι, περισσότερο από τις ηθοποιούς, η ταινία αφήνει να μπει μέσα της πολύ από το κλασικό Χόλιγουντ – το οποίο, προφανώς, έχει τις ηθοποιούς ως ένα τεράστιο κομμάτι του. Ακόμη και μόνο η στιγμή που η Gillian μπαίνει στην ταινία… Είναι τόσο… Είναι κάτι που έχει έρθει κατευθείαν από το νουάρ. Είναι παρμένο από το μελόδραμα. Από τα ζωγραφισμένα στο χέρι φόντα μας και από αυτές τις στιγμές που είναι μεγαλύτερες από τη ζωή.

Και για μένα αυτά είναι ο πλούτος του σινεμά.  Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο στον κινηματογράφο. Και έτσι, όταν σκέφτομαι «τι δώρα μπορώ να κάνω στον εαυτό μου δημιουργώντας μια ταινία;», είναι η προσπάθεια να δημιουργήσω αυτές τις πλούσιες στιγμές.

Πώς κατέληξες στην εμφάνιση, στη μάσκα του δολοφόνου;

Ήμουν στο σπίτι των γονιών του τότε συντρόφου μου, τα Χριστούγεννα, και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Και κοιτούσα το ταβάνι. Και σκέφτηκα: «Να το». [γελάμε] Νομίζω ότι πάντα ψάχνω για τα πράγματα που κρύβονται σε κοινή θέα στον κόσμο μας.

Και ήξερα επίσης ότι χρωστούσα στην ταινία ένα εμβληματικό slasher costume. Η ταινία το χρειαζόταν. Δεν μπορούσε να είναι απλώς άλλη μία μάσκα του χόκεϊ ή, ξέρεις, κάτι τέτοιο. Ήταν ένα στοιχείο που έπρεπε να έχει πολλή προσωπικότητα και εικονογραφία, και ταυτόχρονα να μην είναι, ξέρεις, υπερβολικά… Δεν μπορούσε να επαναλαμβάνει πάρα πολλά, αλλά επίσης δεν μπορούσε να είναι πολύ… Δεν μπορούσε να είναι πολύ κραυγαλέο.

Έπρεπε να είναι κάτι απλό, αλλά… σωστό. Και όταν σου εμφανιστεί, δεν πρέπει να του κάνεις πάρα πολλές ερωτήσεις. Απλώς το νιώθεις.

Η ταινία είναι τόσο γεμάτη αναφορές και ταυτόχρονα εκφράζει μια τόσο μεγάλη αγάπη για την ιστορία του κινηματογράφου. Αλλά χρησιμοποιείς αυτές τις αναφορές όχι για να κρυφτείς από πίσω του αλλά για να εξερευνήσεις κάτι περισσότερο για τον εαυτό σου. Μπορείς να μιλήσεις λίγο για τη χρήση τους ως πύλη προς κάτι το προσωπικό;

Εντελώς. Ναι. Είναι κάτι σχεδόν meta-κειμενικό, έτσι δεν είναι; Με την έννοια ότι η ταινία δεν είναι απλώς ένα έργο που υπάρχει από μόνο του. Η ταινία υπάρχει μέσα σε μια ολόκληρη γενεαλογία από ταινίες: ταινίες slasher, queer ταινίες, διάφορες ταινίες. Και μου αρέσει κατά κάποιον τρόπο να γεμίζω την ταινία με υποσημειώσεις. Όχι μόνο για χάρη της ίδιας της αναφορικότητας, αλλά για να εμβαθύνω στα θέματα και στα νοήματα.

Υπάρχει προφανώς η αναφορά στο Ψυχώ ως βασική αναφορά. Υπάρχουν αναφορές στη Σιωπή των Αμνών, υπάρχουν αναφορές στο Sleepaway Camp, υπάρχουν αναφορές στο Dressed to Kill. Υπάρχουν πολλές αναφορές στο remake του Ψυχώ, το οποίο βρήκα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον, την ταινία του Gus Van Sant δηλαδή.

Υποτιμημένη.

Εντελώς υποτιμημένη. Απολύτως συναρπαστική ταινία.

Εξέτασα αυτό το σώμα έργων μέσα σε μια ταινία που είναι επίσης για ένα remake αυτού του είδους, όντας queer και trans άτομο που ενδιαφέρεται να μιλήσει για την έμφυλη παρέκκλιση μέσα στο slasher. Γιατί πρόκειται για ένα είδος που έχει κάνει πολλά για να κωδικοποιήσει τη συλλογική πολιτισμική μας φαντασία γύρω από τα trans άτομα και, ως αποτέλεσμα, και τη δική μου πολιτισμική φαντασία για τον εαυτό μου. Και έτσι μου έγινε ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε τρόπος να το κάνω αυτό με έναν τρόπο κάπως διακριτικό. Χρειαζόμουν αυτές τις αναφορές.

Χρειαζόμουν, για παράδειγμα, το χαμόγελο από το Sleepaway Camp στην ταινία. Βλέπουμε τον Jack να κάνει το ίδιο χαμόγελο που κλείνει εκείνη την ταινία. Μια εμβληματική και, κατά τη γνώμη μου, επιβλαβής εικόνα για τα trans άτομα.

Υπάρχουν όμως όλες αυτές οι άλλες αναφορές, επειδή πιστεύω ότι πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια ατάκα που δεν την έχει προσέξει ακόμη πολύς κόσμος. Όταν η Gillian λέει στον Chris «δεν με τρομάζεις», λέει: «Έκανα οντισιόν για το The Burning».

Ναι, το The Burning είναι μια πραγματικά κακή, trashy ταινία, μία από αυτές τις ταινίες τύπου Παρασκευή και 13, που ακολούθησαν αμέσως μετά την επιτυχία εκείνης της ταινίας. Απλώς είναι πιο μοχθηρή, πιο αιματηρή, πιο βίαιη και πιο μισογυνική. Και, περίφημα, το “story by” είναι του Harvey Weinstein. Και το νιώθεις.

Μια άλλη αναφορά είναι αυτή στην Jamie Lee Curtis. Ξέρεις, είναι λίγο σαν να κάνω λίγο πλάκα με την επίμονη φήμη που υπήρχε πριν από το ίντερνετ, ότι ήταν ερμαφρόδιτη. Αλλά είναι ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι; Ότι η πιο διάσημη final girl μας δεν θεωρούνταν απλώς λίγο ανδροπρεπής, αλλά κυριολεκτικά: «Πρέπει να είναι άντρας. Τι συμβαίνει εδώ;»

Τι λέει αυτό για το πολιτισμικό μας υποσυνείδητο;

Και μετά, πιο εμβληματικά για μένα και πιο θεμελιωδώς, είναι το Ψυχώ. Σκέφτομαι τη σκηνή του ντους στο Ψυχώ όχι απλώς ως ένα θεμελιώδες κείμενο αυτού του είδους, αλλά ως ένα θεμελιώδες κείμενο για το φύλο και τη σεξουαλικότητα στον μεταπολεμικό 20ό αιώνα.

Στην ταινία κάνουμε αυτό το αστείο: πώς θα έμοιαζε ένα remake του Ψυχώ από την οπτική της κουρτίνας του ντους; [γελάμε] Αλλά ας το πάρουμε στα σοβαρά αυτό για ένα λεπτό.

Από τη μία πλευρά της κουρτίνας έχεις τον δολοφόνο, από την άλλη το θύμα, τη γυμνή γυναίκα. Ο ηδονοβλεψίας, το αντικείμενο του ηδονοβλεπτισμού. Ο φαλλός, η γυμνή γυναίκα. Η βία και η επιθυμία. Όλα μέσα σε όλο αυτό το χιτσκοκικό, φροϊδικό μείγμα. Ο Χίτσκοκ είναι μάστορας στο να εμποτίζει τις εικόνες του με αυτή τη φροϊδική δύναμη που απλώς αφήνει ένα αποτύπωμα πολιτισμικά.

Και μετά έχεις αυτό που κάνει τη ζωή μου λίγο πιο σκατένια: τον φόβο του άντρα με γυναικεία ρούχα στο μπάνιο. Ακόμη το κάνουμε αυτό! Ξέρεις, είναι τελεία χιτσκοκική φοβία αυτή.

Και είναι μέσα στην ταινία όχι απλώς επειδή σκέφτεσαι «ω, δεν θα ήταν τρελό αν ο Norman Bates ντυνόταν γυναίκα;», αλλά επειδή η έμφυλη παρέκκλιση είναι σαν διαρροή. Η έμφυλη παρέκκλιση είναι αυτό το πράγμα που στοιχειώνει τη σεξουαλικότητα του 20ού αιώνα που βασίζεται στην ετεροκανονικότητα. Η έμφυλη παρέκκλιση είναι κυριολεκτικά ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Και έχουμε εμμονή μαζί της.

Δεν είμαι εγώ αυτό που έχω εμμονή μαζί της. Δεν είμαι το πρώτο άτομο που κάνει μια ταινία για το φύλο στις ταινίες slasher. Οι ταινίες slasher είναι ταινίες για το φύλο. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι ίσως να το ρωτήσω από μια διαφορετική οπτική.

Όχι απλώς «ας το ξανακάνουμε αυτό» χρόνο με τον χρόνο, μέσα σε αυτή τη λιβιδινική διαλεκτική φόβου και επιθυμίας στην οποία είμαστε ακόμη εγκλωβισμένοι, αλλά να την εξετάσουμε και να σκεφτούμε από πού προέρχεται αυτή η εικόνα, και πώς θα έμοιαζε ένα remake που πραγματικά θα είχε εξελιχθεί πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

Μέσα από όλα αυτά, και επιστρέφοντας και σε αυτό που λέγαμε πριν, ότι έπρεπε να παίρνεις τηλέφωνο και να μιλάς με τους ανθρώπους του Χόλιγουντ… τελικά, πόση δημιουργική ελευθερία είχες στη δημιουργία αυτής της ταινίας; Υπήρχαν συμβιβασμοί που έπρεπε να δεχτείς;

Δεν είχα final cut.

Κανείς δεν με ανάγκασε τελικά να αλλάξω τίποτα. Αλλά νομίζω ότι αξίζει να πούμε ότι δεν είχα final cut σε αυτή την ταινία και ότι αυτό δημιουργεί αυτή τη σχέση ήπιας δυναμικής εξουσίας, σωστά; Που απλώς σε βαραίνει όσο κάνεις μια ταινία, ειδικά μια τόσο προσωπική ταινία.

Κατά τα άλλα, ευτυχώς είχα πάρα πολλή ελευθερία. Στην πράξη, κανείς δεν… Υπήρχαν σίγουρα στιγμές όπου με προκαλούσαν ή μου έδιναν σημειώσεις ή με ρωτούσαν για κάποιες επιλογές, αλλά αυτό δεν με ενοχλεί. Αυτό πραγματικά μου αρέσει, ξέρεις, αρκεί να προέρχεται από το σωστό μέρος. Νομίζω ότι αυτό κάνει την ταινία καλύτερη.

Και προσπαθώ να το κάνω και στον εαυτό μου. Πραγματικά εξετάζω εξονυχιστικά τα πράγματα. Είναι πολύ επώδυνο, αλλά, ξέρεις, ειδικά με ταινίες σαν κι αυτή που είναι, ξέρεις, pretentious as fuck, είμαι σε φάση: «Αχ». Είμαι τόσο πολύ μέσα στο κεφάλι μου γι’ αυτό. Και μετά την κάνεις και τη βλέπεις με κόσμο και λες: «Περίμενε, τους προκαλείς όμως συναισθήματα;»

Πρέπει πάντα να αμφισβητείς πολύ βαθιά τις επιλογές στις οποίες έχεις επενδύσει πραγματικά. Αλλά είχα ελευθερία. Και είχα μια ομάδα συνεργατών γύρω μου, στο γύρισμα και στο post-production, τους οποίους εμπιστευόμουν απόλυτα.

Και πώς συνδέεται το επερχόμενο βιβλίο σου με αυτή την αίσθηση ελευθερίας σε σχέση με την ευθύνη;

Έκανα ένα τατουάζ για να βεβαιωθώ ότι θα γράψω το βιβλίο. Το πρώτο μου τατουάζ. Μόλις τελείωσα το I Saw the TV Glow και είπα: «Εντάξει, θα γράψω αυτό το βιβλίο. Πρέπει πραγματικά να βεβαιωθώ ότι θα το γράψω. Πρέπει να το βάλω πάνω στο δέρμα μου για να βεβαιωθώ ότι όντως θα το γράψω».

Και έτσι έκανα ένα τατουάζ. Γράφει απλώς «make it real». Το έγραψε ο Jack στο μπράτσο μου. Και αυτό είναι μια επαναλαμβανόμενη φράση στο βιβλίο: «make it real».

Αλλά είναι επίσης ένα μάντρα, ξέρεις. Ίσως κάποια από αυτά για τα οποία μιλάμε: το να μετατρέπεις τη μυθοπλασία κάποιου σε πραγματικότητα. Η δημιουργία του πράγματος γίνεται σαν… Ναι, απλώς προσπαθείς να το κάνεις με έναν τρόπο που παίρνεις αυτό το εφήμερο πράγμα που υπάρχει μέσα σου και το κάνεις πραγματικό.

Και το βιβλίο ήταν υπέροχο, γιατί κανείς δεν με ενοχλούσε όσο το έγραφα. Ξέρεις, μπορούσα να ξυπνάω κάθε μέρα για δυο χρόνια, να φτιάχνω καφέ και να γράφω. Αγαπώ το σινεμά και αγαπώ τη συνεργατική φύση του κινηματογράφου. Αλλά όταν βρίσκεσαι σε ένα γύρισμα και είσαι, κατά κάποιον τρόπο, υπεύθυνο για εκατοντάδες ανθρώπους με συναισθήματα, αυτό είναι εξαντλητικό.

Οπότε υπήρχε κάτι πολύ απελευθερωτικό στο «μπορώ απλώς να κάτσω και να γράψω ό,τι θέλω». Δεν υπάρχουν εδώ εκατομμύρια δολάρια για τα οποία πρέπει να ανησυχώ. Όταν το έκανα, και μετά όταν τελείωσε και κάποιος αγόρασε το βιβλίο και έβγαλα χρήματα από αυτό, σκέφτηκα: «Α, μπορώ απλώς να το κάνω αυτό δηλαδή». [γελάμε]

Και δεν θέλω… Θέλω να συνεχίσω να κάνω ταινίες. Αλλά μου έδωσε αυτή την αίσθηση ασφάλειας, ότι όχι, το Χόλιγουντ στην πραγματικότητα δεν ελέγχει την ικανότητά μου να μιλάω.

Την ελέγχω εγώ.

Το Jane Schoenbrun, μαζί με τις Gillian Anderson και Hannah Einbinder σε προβολή του Camp Miasma στο Λος Άντζελες. / Richard Shotwell/Invision/AP

Η ταινία Σεξ και Θάνατος στο Καμπ Μίασμα (Teenage Sex and Death at Camp Miasma) κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Weirdwave. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Μάιο στο φεστιβάλ Καννών.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.