Για τη Mia Maria, την Pandora και τη Fruit Gillette, ο φόβος είναι ένας ακόμη λόγος να ανέβουν στη σκηνή
Οι τρεις καλλιτέχνιδες μιλούν στο OneMan λίγο πριν ανέβουν στην σκηνή του ΑΦΦ26.
- 11 ΣΕΠ 2026
Υπάρχει κάτι παράξενο στην έκθεση. Τη φοβόμαστε, την αποφεύγουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας γύρω από αυτήν και την ίδια στιγμή την αναζητούμε. Θέλουμε να μας κοιτούν, αρκεί να μπορούμε να αποφασίζουμε πώς θα μας βλέπουν. Και ίσως η σκηνή να είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου αυτή η αντίφαση μπορεί να γίνει δημιουργική.
Το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, του οποίου φέτος την επιμέλεια έχει αναλάβει η VASSIŁINA επιστρέφει για τέταρτη χρονιά στο ΠΛΥΦΑ, στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, με τρεις σκηνές που μοιάζουν φτιαγμένες για να δοκιμάσουν τα όρια της μουσικής, αλλά και της ίδιας της έκθεσης.
Ανάμεσα σε hyperpop, drones, darkwave, ραπ, discopunk, outsider rock και indie, το ΑΦΦ26 δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις ασφαλείς αποστάσεις. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του.
Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή, μιλήσαμε με τρεις καλλιτέχνιδες που βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία αυτού του μουσικού σύμπαντος. Η Mia Maria μιλά για τη νεύρωση, την ανάγκη ελέγχου και τον τρόπο με τον οποίο τελικά αυτά μπορούν να σε σπρώξουν προς όσα φοβάσαι. Η Pandora αφήνει πίσω της κάθε αναστολή μόλις ανάψουν τα φώτα και περιγράφει μια σκηνική εκδοχή του εαυτού της που δεν φοβάται να λάμψει, να φωνάξει ή να υπερβάλει. Η Fruit Gillette, από την άλλη, βλέπει τον φόβο σχεδόν σαν σύμμαχο και μετατρέπει τα κάγκελα σε σκάλες, ανεβαίνοντας πάνω τους αντί να προσπαθεί να τα αποφύγει.
Τρεις διαφορετικές φωνές, τρεις διαφορετικές σχέσεις με τη σκηνή, το κοινό και την έκθεση. Αυτό που τις ενώνει ίσως είναι η επιθυμία να μη μικρύνουν για να χωρέσουν.
Για την Mia Maria, η νεύρωση είναι ένας τρόπος να λέει «ναι» σε όσα τη φοβίζουν
Είναι η πρώτη μου φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, οπότε μένει να δούμε ποια εκδοχή του εαυτού μου θα εμφανιστεί εκεί. Στην καθημερινότητά μου πάντως είμαι λειτουργική-νευρωτική. Προσπαθώ να οργανώνω την επόμενη ώρα, μέρα, βδομάδα και με τροφοδοτεί αυτό. Δυσκολεύομαι να συνδεθώ με την έννοια του παρόντος.
Αν γύριζα πίσω και μιλούσα στην καλλιτέχνιδα που ήμουν όταν ξεκινούσα, δεν νομίζω ότι θα είχα καμία δουλειά να τη συμβουλεύσω. Από την άλλη, δεν έχω αλλάξει κάτι ιδιαίτερο. Καλώς ή κακώς, προχωράω συνειδητά.
Νομίζω ότι η μεγαλύτερη αδυναμία μου που έχει γίνει και όπλο μου είναι αυτή η νεύρωση που ανέφερα. Ορισμένες φορές με βάζει να λέω «ναι» σε πράγματα που με φοβίζουν και με ξεβολεύουν, αλλά που κατά βάθος τα θέλω. Βλέπε Αγοραφοβικό.
Μια από τις πιο απρόσμενες πηγές έμπνευσής μου ήταν μια φωτογραφία μιας γυναίκας που είχα αγοράσει όταν ήμουν φοιτήτρια από ένα παλαιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας. Την ονόμασα Μάγδα και έγραψα ένα σύντομο κείμενο σε μορφή επιστολών, τις οποίες υποτίθεται ότι έστελνε η Μάγδα στη φίλη της τη Θάλεια, από την Αθήνα προς την Καλαμάτα των ’70s. Με τη βοήθεια του Γιώργου Καραγιαννόπουλου, καλού μου φίλου και συνεργάτη, στήθηκε ως ζιν και κυκλοφόρησε σε μερικά αντίτυπα. Συχνά αναρωτιέμαι ποιο να είναι ή ήταν το πραγματικό όνομα της δικής μου Μάγδας, αν διάβασα σωστά έστω κάτι μικρό στο βλέμμα της στη φωτογραφία.
Δεν έχω βάλει μέχρι στιγμής κάποιο σχέδιο βιοπορισμού από τη μουσική. Προέρχομαι από τον χώρο των εκδόσεων, επομένως κάνω μόνο όσα κρίνουμε, μαζί με τον Γιώργο, ότι ανήκουν εικαστικά στο σύμπαν μας. Γνώμονας έως τώρα είναι τα προσωπικά μας βιώματα, ενδιαφέροντα και ερεθίσματα και όχι η μέγιστη επιτυχία.
Αν αφαιρέσουμε streams, views, social media και την εικόνα που υπάρχει προς τα έξω, αυτό που μένει για μένα είναι ότι μου αρέσει να κάθομαι στο πιάνο, να βρίσκω μελωδίες και να τις παίζω ξανά και ξανά.
Μου αρέσουν οι στίχοι που καμιά φορά πετυχαίνουν να συμπυκνώσουν συναισθήματα και ολόκληρους κόσμους ή να μπερδέψουν, να βάλουν τη φαντασία σε κίνηση.
Αν η καλλιτεχνική μου προσωπικότητα ήταν ένας άνθρωπος που μόλις γνώρισα σε ένα πάρτι, θα μου έλεγε «Έχετε πέντε λεπτά να σας μιλήσω για τη Μαρία Μήτσορα; Για την Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν;». Μάλλον δεν θα πετύχαινε.
Και αν μπορούσα να αφήσω ένα μόνο συναίσθημα στο κοινό μετά την εμφάνισή μου στο Αγοραφοβικό, θα ήθελα να ζήσει κανείς για λίγο μέσα στο μεταχωρισματικό σύμπαν, όπως αυτό συνήθως είναι.
Εσωστρεφές, μελό και με πολλούς τρόπους «δανεισμένο» δεκαετίες τώρα από το σινεμά. Το Πληγωμένο Κορίτσι αφηγείται όχι πάντοτε με πλήρη αξιοπιστία, αλλά οπωσδήποτε με μια επείγουσα ανάγκη. Αυτή η τελευταία με αφορά πολύ.
Για την Pandora, ο φόβος δεν χωράει πάνω στη σκηνή
Η εκδοχή του εαυτού μου που εμφανίζεται όταν βγαίνω στη σκηνή δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Δεν φοβάται να λάμψει ούτε να υπερβάλει, δεν φοβάται να φωνάξει ή να γελάσει. Ξέρει πώς να περνάει καλά και να κάνει τους άλλους να περνάνε καλά. Και το πιο σημαντικό από όλα, δεν νοιάζεται για τα ασήμαντα και τα μικρά, δεν βλέπει κανέναν.
Ο αυθορμητισμός μου είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα όπλα μου. Κάτι όμως που δεν θεωρούσα ιδιαίτερα όπλο μου, αλλά μου έχουν αναφέρει πολλές φορές θετικά, είναι η φωνή μου.
Έχει τύχει να εμπνευστώ από horror movies, αν θεωρείται περίεργο αυτό, μέχρι ένα γυαλί, channel μυωπίας μου. Ακόμα και από το ίδιο το συναίσθημα της «βαρεμάρας» έχω εμπνευστεί. Whatever.
Υπάρχουν ήδη όρια που θέτω στον εαυτό μου στην πορεία αυτή. Δεν έχει να κάνει τόσο με τη μουσική, παρόλο που και εκεί σίγουρα θέλω να ακολουθώ μια συγκεκριμένη πορεία. Έχει να κάνει περισσότερο με την αντίληψη του ίδιου μου του εαυτού και με το πόσο θα άφηνα τον εαυτό μου εκτεθειμένο συναισθηματικά απέναντι σε οποιονδήποτε άλλο. Επίσης, αποφεύγω να κάνω πράγματα που αλλοιώνουν την εικόνα μου, εκτός αν αυτό αφορά την τέχνη. Δεν μου αρέσει να συνυπάρχω πλέον με κόσμο του χώρου αν εγώ δεν νιώθω άνετα. Δεν έχω λόγο να το κάνω αυτό.
Όταν με βλέπει κάποιος live, δεν θα ήθελα να νιώθει ένα μόνο συγκεκριμένο συναίσθημα. Θέλω, όπως και να έχει, να είναι εμπειρία. Βασικός μου στόχος είναι σίγουρα να διασκεδάζει ο κόσμος όσο διασκεδάζω κι εγώ πάνω στη σκηνή. Από την άλλη, θα ήθελα να περνάνε από διάφορα συναισθήματα, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό, όπως ελπίζω να γίνει αυθόρμητα και από τα tracks μου.
Αν η καλλιτεχνική μου προσωπικότητα ήταν ένας άνθρωπος που μόλις γνώρισα σε ένα πάρτι, θα έλεγα “I’m just a girl” και θα τον άφηνα να έρθει ένα ολόκληρο βράδυ να τα πούμε, γιατί είναι και πολλά αυτά που έχω να πω για μένα και τη ζωή μου. Θα ’ναι λίγο shocked στο τέλος.
Το να νιώθω ελεύθερη πάνω στη σκηνή είναι κυριολεκτικά κάπως μαγικό. Ό,τι κι αν περνάω, όπως κι αν είμαι πριν και όσο αγχωμένη κι αν είμαι, όταν ανεβαίνω εκεί πάνω αλήθεια δεν βλέπω τίποτα, απλά χάνομαι. Με καθοδηγεί η μουσική μου και απλά τα σπάω.
Δεν δίνω πραγματικά σημασία σε τίποτα και κανέναν, απλά περνάω καλά. Αν βλέπω και την ανταπόκριση από τον κόσμο, νιώθω ελεύθερη.
Για τη Fruit Gillette, η μουσική πρέπει να στοιχειώνει
Όταν ανεβαίνω στη σκηνή εμφανίζεται η συμπαθητική εκδοχή του εαυτού μου.
Νομίζω ότι η θηλυκότητά μου έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα όπλα μου, εμφανισιακά, φιλοσοφικά και πνευματικά.
Παραδόξως, μια από τις πιο απρόσμενες πηγές έμπνευσής μου είναι ο έρωτας. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα ασχοληθώ με κάτι τόσο κλισέ. Αλλά στην εποχή του alienation και της ρομποτοποίησης ένιωσα πως τέτοια νέκρα και κακομοιριά μόνο με καύλα ξορκίζεται. Καλύτερα βαλκάνιες και δραματικές παρά ζόμπι.
Υπάρχουν πράγματα που δεν θα έκανα στη μουσική ακόμα κι αν ήξερα ότι θα με έκαναν πιο επιτυχημένη. Δεν θα έκανα μουσική που δεν στοιχειώνει, δεν ενδυναμώνει και δεν καυλώνει. Ή να κάνω έντεχνο.
Τα streams, τα views και τα social είναι μέσα, δεν είναι λόγοι. Μουσική κάνω για πολλούς λόγους και ένας από αυτούς είναι η επικοινωνία μου με τους άλλους. Γιατί να δημοσιεύεις κάτι άλλωστε αν δεν σε νοιάζει το πάρε-δώσε με τον δημόσιο λόγο;
Αν έπαιρνα τα βουνά και ζούσα χωρίς ίντερνετ, θα έκανα βαριά πειραματικά πράγματα, για να συνομιλήσω σε ένα άλλο λέβελ με τον εαυτό μου. Θα είχα να πείσω μόνο εμένα και δεν πείθομαι εύκολα.
Αυτό που με κάνει να νιώθω πραγματικά ελεύθερη πάνω στη σκηνή είναι ακριβώς το ότι είναι τρομακτικό. Γενικά βρίσκομαι κάπου μεταξύ σαπουνόπερας και θρίλερ. Μου τη δίνει που όλοι φοβούνται σήμερα, ο καθένας στη φυλακή του. Εγώ τα κάγκελα τα κάνω σκάλες για να ανέβω.
Κι αν μπορούσα να αφήσω ένα μόνο συναίσθημα στο κοινό μετά την εμφάνισή μου στο Αγοραφοβικό, το πρόβλημα είναι ότι δημιουργώ πάντα ανάμεικτα συναισθήματα.
***
Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός | www.plyfa.space
Ημερομηνίες: 18 & 19 Σεπτεμβρίου 2026
Ώρες: 19.30 – 00.00
Οι πόρτες ανοίγουν στις 19.00.
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/agorafoviko-festival-2026/
Αγοραφοβικό Διήμερο: 45€
Πρώτη Αγοραφοβική Μέρα: 26€
Δεύτερη Αγοραφοβική Μέρα: 26€
Στο ταμείο: 30€ (Hμερήσιο)
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.