Ευτυχώς, το νέο Resident Evil αντιμετωπίζει τα games ως ευγενική υπόδειξη παρά ένα αυστηρό εγχειρίδιο

Ο Zach Cregger σκηνοθέτησε μία βραβευμένη με Όσκαρ ταινία τρόμου, κι όμως η αμέσως επόμενη ταινία του, η μεταφορά ενός video game, ένα πρότζεκτ που θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχει το ξεπούλημα γραμμένο παντού πάνω του, αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά τέτοια. Το δικό του Resident Evil δεν είναι απλώς μία καλή ταινία, για ταινία που βασίστηκε σε video game. Είναι μια καλή ταινία, τελεία.

Στο νέο Resident Evil, λοιπόν, πρωταγωνιστεί ο Austin Abrams, ο τοξικοεξαρτώμενος διαρρήκτης που έκλεψε μαχαιροπίρουνα αλλά και την παράσταση στο Weapons, στον ρόλο του Bryan, ενός διανομέα ιατρικού υλικού. Μόλις έχει παραδώσει το τελευταίο ζωτικό όργανο της βραδιάς, όταν του ζητούν να κάνει μία ακόμη διαδρομή και να μεταφέρει ένα σημαντικό δέμα στη Raccoon City. Και κάπου εκεί αρχίζει η ντελιριακή διασκέδαση, με μία παρατεταμένη σκηνή δράσης, χαρακτηριστικό δείγμα της less is more προσέγγισης του Cregger, όσο και της προτίμησής του στον τρόμο που καθηλώνει αντί να μουδιάζει με ατελείωτο CGI.

Η βάρδιά του έχει τελειώσει και ο Bryan γνωρίζει ότι κανονικά θα έπρεπε να επιστρέψει σπίτι στη σύντροφό του, που μόλις του αποκάλυψε ότι είναι έγκυος. Παρ’ όλα αυτά, δέχεται τη δουλειά γιατί η αμοιβή είναι διπλάσια της κανονικής, και έτσι ξεκινά για τα βουνά χωρίς αλυσίδες χιονιού. Μέχρι που πέφτει με το αυτοκίνητο πάνω σε ένα ζόμπι.

Μόνο που ο Bryan δεν ξέρει ότι είναι ζόμπι.

Πιστεύει πως η γυναίκα είναι ζαλισμένη, αποπροσανατολισμένη και σοβαρά τραυματισμένη (θεωρεί πως για το τελευταίο φταίει ο ίδιος). Καθώς θα προσπαθεί να κάνει το σωστό, αυτό, φυσικά, θα γυρίσει μπούμερανγκ, με τρόπο ξεκαρδιστικό και φρικιαστικό ταυτόχρονα. Σύντομα θα βρεθεί αποκλεισμένος στις παρυφές της πόλης, μέσα σε πολικό κρύο, αποφασισμένος να παραδώσει αυτό το καταραμένο δέμα και να ζητήσει συγγνώμη από τη σύντροφό του — αν καταφέρει ποτέ να ξαναβρεί σήμα στο κινητό του. Είναι ταινία τρόμου, οπότε μάλλον δεν θα τα καταφέρει.

Μόνο που το Resident Evil δεν είναι απλώς ταινία τρόμου.

Είναι τρόμος επιβίωσης. Και όπως ακριβώς συμβαίνει στα survival horror παιχνίδια, βασίζεται στη διαρκή αίσθηση πως ο θάνατος βρίσκεται ένα βήμα μακριά, σε συνδυασμό με την ακατανίκητη ανάγκη να συνεχίσεις έχοντας ελάχιστους πόρους στη διάθεσή σου — όλα αυτά διακοπτόμενα από άψογα χρονισμένα jump scares, χωρίς να μοιάζουν φτηνά ή χειριστικά. Το Resident Evil είναι η πιο ευθύγραμμη ταινία του Cregger μέχρι σήμερα, πλήρως επικεντρωμένη στην προσπάθεια του Bryan να παραδώσει το δέμα και να επιβιώσει μέχρι το πρωί.

Αυτό που ακολουθεί είναι 90 πυκνά λεπτά τρόμου, με περιστασιακές ανάσες κωμωδίας, χάρη στο ήδη γνωστό ταλέντο του Cregger να ενσωματώνει το χιούμορ στις σκηνές τρόμου του.

Το αποτέλεσμα είναι μία καθαρή δόση αδρεναλίνης που ο Cregger χειρίζεται με ευελιξία, κρατώντας σχολαστικά λογαριασμό για τα όπλα που αποκτώνται και τις σφαίρες που ξοδεύονται. Και ποτέ, μα ποτέ, δεν χαρίζει στον Bryan μία εύκολη λύση στο πρόβλημα που έχει κάθε φορά μπροστά του.

Λατρεύει να τον βασανίζει. Ο ήρωας πρέπει διαρκώς να επιβιώνει από τις σαδιστικές διαθέσεις ενός σκηνοθέτη που θεωρεί ότι ο πόνος του είναι κωμικός χρυσός. Και έχει δίκιο. Τα βάσανα του Bryan είναι σκοτεινά και διεστραμμένα, την ίδια στιγμή όμως απολαυστικότατα.

Είναι μεγάλο επίτευγμα του Abrams το γεγονός ότι ο Bryan παραμένει ένας κωμικά εκνευριστικός χαρακτήρας χωρίς να γίνεται ποτέ πραγματικά ενοχλητικός. Είναι συμπαθής, με μία ελαφρώς τραγική πλευρά, με τον Cregger να ξεπερνά μονάχα για μία στιγμή τα όρια του meta χαρακτήρα της ταινίας, όταν βάζει τον Bryan να δηλώσει ξεκάθαρα πως είναι gamer και πως όλες οι πολεμικές του ικανότητες υπάρχουν αποκλειστικά σε εικονικό επίπεδο.

Γιατί η ταινία του Cregger δεν λειτουργεί ως διαφήμιση για την επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών. Την αντιμετωπίζει περισσότερο ως μία ευγενική υπόδειξη παρά ως αυστηρό εγχειρίδιο.

Υπάρχουν αναφορές στα games, αλλά κυρίως μέσα από μικρές λεπτομέρειες που πιθανότατα δεν θα σου τραβούσαν καν την προσοχή αν δεν αναγνώριζες την εικονογραφία τους — μια γραφομηχανή σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, μια ασημένια βαλίτσα γεμάτη όπλα. Θα μπορούσες, όμως, να τα αφαιρέσεις όλα αυτά, να αλλάξεις ορισμένα ονόματα και να παρουσιάσεις την ταινία ως εντελώς πρωτότυπη ιστορία, και θα παρέμενε εξίσου στιβαρή.

Ο διευθυντής φωτογραφίας Dariusz Wolski, σταθερός συνεργάτης των Gore Verbinski και Ridley Scott, ενσωματώνει με κομψότητα οπτικά στοιχεία οικεία στους φίλους των games – υπάρχουν πλάνα που παίρνουν τον χρόνο τους για να αποκαλύψουν σταδιακά ολόκληρη τη γεωγραφία ενός χώρου, με την κάμερα να κινείται σα να έχεις σπρώξει έναν αναλογικό μοχλό για να εξερευνήσεις το περιβάλλον. Υπάρχουν ακόμη και πλάνα πρώτου προσώπου, με το όπλο στο κέντρο του κάδρου.

Όπως το Barbarian και το Weapons πριν από το Resident Evil, έτσι και η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Cregger ενδιαφέρεται λιγότερο να παραδώσει κάποιο ξεκάθαρο μήνυμα και περισσότερο να διαστρεβλώσει με αιματηρό τρόπο την εικόνα της οικογενειακής και οικιακής γαλήνης. Παραμερίζει τη βαθιά μυθολογία του franchise υπέρ της απλότητας – πέρα από κάποιες διάσπαρτες αγωνίες γύρω από την ιδέα του να φέρνεις ένα παιδί σε έναν κόσμο που εξελίσσεται πια πέρα από τον έλεγχό μας, δεν υπάρχει ιδιαίτερο κείμενο κάτω από το κείμενο εδώ. Και αντί να αντιπαραβάλει τον κωμικό παραλογισμό της περιπέτειας του Bryan με τη σοβαρότητα ενός ανθρωπογενούς βιολογικού κινδύνου, ο Cregger μετατρέπει το όλο πράγμα σε μία τεράστια, χορταστική φάρσα.

Μπορεί η ταινία να χάνει έτσι το βάρος που θα της έδινε ένα ισχυρότερο πλαίσιο, και πάλι όμως, υπάρχει μπόλικη διασκέδαση σε αυτή την επιλογή. Δεν παριστάνει ποτέ πως σε πηγαίνει σε εκπαιδευτική εκδρομή, προσφέροντας τελικά μία ειλικρινέστερη εμπειρία. Πρόκειται για σινεμά βασισμένο σε γνωστό IP, αλλά με πραγματικό όραμα και ενέργεια — ένα blockbuster που εκμεταλλεύεται ανοιχτά την αναγνωρισιμότητα του brand, ώστε να εξασφαλίσει ένα γερό budget και να γεμίσει τις αίθουσες, χωρίς να προσποιείται ότι επιδιώκει κάτι περισσότερο.

Βαθμολογία: 81/100