Όλες οι σεζόν του American Horror Story, από τη χειρότερη στην καλύτερη

Όταν λέω «ξαναβλέπουμε», το εννοώ, δεν το λέω έτσι, στη ροή του λόγου. Ναι, αναγνώστη: Αυτό το καλοκαίρι άλλοι έκαναν μακροβούτια, εγώ καθόμουν κι έβλεπα πάνω από 130 επεισόδια μιας σειράς του Ryan Murphy. Γιατί; Ποιο τραύμα, ποια ανοιχτή πληγή με παρασύρει;

Σχεδόν κάνω πλάκα, γιατί actually μου αρέσει η σειρά. Τελοσπάντων, όσο μπορεί να σου αρέσει μια σειρά του Ryan Murphy, τον άρχοντα της άνισης τηλεόρασης, έναν σεναριογράφο που έχει τόσες πολλές επιρροές και εικόνες να βγάλει στην οθόνη πο συχνά τον νιώθεις να χάνει το ενδιαφέρον του σε αυτό που έχει ήδη ξεκινήσει να γράφει, ενώ το βλέπεις.

Κάποια στιγμή το κατάλαβε κι ο ίδιος κι έκανε ένα ιδιοφυές pivot: Αντί να προσποιείται πως έχει όρεξη, ικανότητα ή ενδιαφέρον να γράφει μια σειρά με ανθρώπινη αφήγηση που κρατάει ένα μάτσο σεζόν, αποφάσισε να κρατήσει το ίδιο core ηθοποιών και κυριολεκτικά να τους βάζει να παίζουν διαρκώς άλλους χαρακτήρες, μέσα σε άλλες ιστορίες.

Το American Horror Story εξελίχθηκε λοιπόν σε σειρά ανθολογίας, όπου κάθε σεζόν έλεγε μια εντελώς διαφορετική και ανεξάρτητη (Ή ΜΉΠΩΣ…..) ιστορία φρίκης, σασπένς ή/και τρόμου. Διαρκής ανανέωση, και ιδέες, ιδέες, ιδέες. Το αστείο ήταν βέβαια όταν ακόμα κι έτσι, ένιωθες τον Murphy να χάνει το ενδιαφέρον του στην πορεία μιας σεζόν και να βάζει διαρκώς νέα πράγματα, σα να προσπαθεί να μείνει ξύπνιος.

Αλλού, αυτό το μεγάλο πήξιμο κάνει τη σεζόν να χάνει το focus της και να μην βγάζει στο τέλος νόημα. (Θα πω το Cult;;) Αλλού, το αποτέλεσμα είναι μια υστερική κιτς παράνοια που δε χορταίνεις να βλέπεις – όπως το τρομερό Asylum.

Στη διάρκεια της σειράς, ακόμα και μέσα από ιστορίες σε διαφορετικές εποχές και είδη, αρχίσαμε να βλέπουμε ιδέες και μοτίβα που διαρκώς επανέρχονταν: Οι παγιδευμένες ψυχές νεκρών μέσα σε έναν περιορισμένο, «ιερό» χώρο. Οι καταραμένες εγκυμοσύνες, τα σημαδεμένα παιδιά, οι περίπλοκες σχέσεις μανάδων και παιδιών. Αυθάδης ιστορικός ρεβιζιονισμός με εμβληματικές φιγούρες αλλά και διάσημα θύματα βίας να επιστρέφουν σε ακραία ελεύθερης απόδοσης εκδοχές τους. Και η Sarah Paulson ως μια δύναμη αγνότητας και ηθική πυξίδα. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν!

Πέρα όμως από τα μοτίβα, άρχισε να συμβαίνει και μια άλλου είδους επανάληψη: Χαρακτήρες, γεγονότα και τοπόσημα άρχισαν να επανέρχονται ανάμεσα στις σεζόν, ακόμα κι όταν ασύνδετες μεταξύ τους. Στην αρχή ήταν κλεισίματα του ματιού, ή μια σύνδεση κάποιου περιφερειακού χαρακτήρα που λειτουργούσε όντως εμπλουτιστικά. Μετά έγιναν easter eggs. Μετά άρχισαν να μοιάζουν με εφετζίδικά guest από κάποια άλλη σειρά. (Βλέπε την εμφάνιση της Sidibe στο Hotel.) Μέχρι που, αναπόφευκτα, εξελίχθηκαν σε κανονικότατο crossover, όπου 3-4 προϋπάρχουσες σεζόν συνεχίζονταν σε κάποια νέα – το άκρως διχαστικό Apocalypse, και τώρα η νέα σεζόν, 13.

Όταν προβαλλόταν η 3η σεζόν, Coven, πολλοί λέγαμε πως έχει κάτι από X-Men στο στήσιμο και τους χαρακτήρες της, αλλά δε φανταζόμασταν πόσο βαρύς κομιξικός ιός είχε προσβάλει τη σειρά. Είναι σαν κάποιες κόμικς κυκλοφορίες που ξεκινάνε «από το μηδέν» για να μπορούν να προσελκύσουν νέους αναγνώστες, αλλά νομοτελειακά μέσα σε μερικές δεκάδες τεύχη θα έχουν προλάβει να γίνουν τόσο υπερ-κομπλικέ που θα χρειάζεσαι τρεις διαφορετικές περιλήψεις κι ένα Marvel ντοκτορά για να παρακολουθήσεις τι γίνεται.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με το American Horror Story και, ειλικρινά; Το λέω για καλό. Αυτό το rewatch του καλοκαιριού ήταν σκέτη απόλαυση. Κάποιες σεζόν τις είδα για δεύτερη φορά (1 ως 4, 6), κάποιες ήταν σα να τις έβλεπα για πρώτη φορά γιατί δεν είχα την παραμικρή ανάμνηση από την πρώτη (7), κάποιες τις είδα για πρώτη φορά (και τελευταία, την 5), κάποιες τις είδα με νέα μάτια και νέα εκτίμηση (ναι, την 8, sorry not sorry!).

Επιπλέον, πέρασα για πρώτη φορά το όριο της 8: Τις σεζόν 9 ως 12 τις είδα για πρώτη φορά, επειδή έβαλα στόχο να δω τα πάντα πριν κάνει πρεμιέρα η νέα, 13η σεζόν. Γιατί; Η 13 είναι φτιαγμένη ως μεγα-crossover που ενώνει μισή ντουζίνα παλιότερες. (Ειρωνικά, δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε μία από τις 9 ως 12. Καλή καρδιά!)

Όχι απλά επιστρέφουν οι πάντες, και συνεχίζεται η ιστορία των σεζόν 1, 3, 7, 8 (κατά κύριο λόγο), αλλά επιστρέφουν επιτέλους και παίζοντας αναπολογητικά πολλαπλούς ρόλους. Δηλαδή ναι, η Jessica Lange, που επιστρέφει στο σόου μετά από 10 χρόνια, ερμηνεύει και τις 4 ηρωίδες τις από τις ισάριθμες πρώτες σεζόν. Ο Evan Peters έχει ήδη μοιραστεί την οθόνη με τον (CGI) εαυτό του. Η Sarah Paulson θα παίξει… πόσες άραγε; 5; 7; 10;; ηρωίδες της;

Είναι φοβερά απολαυστικά όλα αυτά, και φυσικά θα είμαστε seated για τη νέα σεζόν και τους επιθετικούς fisheye φακούς της, όταν αρχίσει να προβάλλεται στην Ελλάδα. (Στο Disney+ από 1/10.)

Ως τότε, και μιας που κάτσαμε και ξαναείδαμε 12 σεζόν και 132 επεισόδια, κάνουμε ranking και των 12 κύκλων. Από τον χειρότερο προς τον καλύτερο. Βοήθειά μας.

12. Double Feature (Σεζόν 10)

Μέρος του φαν ακόμα και των κακών σεζόν του American Horror Story είναι το να βλέπεις πώς θα εξατμιστεί ή/και περιπλακεί αχρείαστα η πλοκή προς το τέλος, κι αυτό εδώ το πείραμα δεν έχει καν αυτό, λόγω της μικρής διάρκειας των ιστοριών. 6 επεισόδια κρατάει μια βαμπιροϊστορία της οποίας η κεντρική αλληγορία είναι μισοψημένη (οι ταλαντούχοι γίνονται βαμπίρ, οι ατάλαντοι γίνονται… τύπου ζόμπι-βαμπίρ; ΟΚ!), 4 κρατάει μια εξωγηινοπεριπέτεια με εναλλακτική αμερικάνικη Ιστορία που ξεφουσκώνει ήδη από το 2ο, και τελειώνουν και οι δύο περισσότερο σαν κακέκτυπα του Twilight Zone παρά με κάποιο οπερατικό κρεσέντο σαν αυτά που η σειρά αυτή μας έχει συνηθίσει. Βαρετό επί δύο!

11. Delicate (Σεζόν 12)

Η “σεζόν της Κιμ Καρντάσιαν” η οποία actually παίζει και μια χαρά κιόλας την publicist από την κόλαση. Είναι όμως μονότονη και καθόλου πρωτότυπη η σεζόν, κάτι συνεπές με το ότι είναι κι η πρώτη ως τώρα που έχει βασιστεί σε προϋπάρχον βιβλίο αντί να προκύψει ως fantasy τζαζ από το παλαβό μυαλό του Ryan Murphy. Όπως κι αν το κοιτάξεις, αυτή η αργόσυρτη παραλλαγή του Rosemary’s Baby κάνει εμφανές πως το σόου είχε πλέον εξαντληθεί σε αυτό το σημείο.

10. Cult (Σεζόν 7)

Η σεζόν που πήγε να πιάσει το φαινόμενο MAGA και την άνοδο Τραμπ στην εξουσία, μπλέκεται με τον εαυτό της, χάνει τελείως την ισορροπία πλάκας και σάτιρας (αν και γελάς όντως με πολλές από τις αντιδράσεις των σοκαρισμένων liberals, «ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΡΙΚ ΓΚΑΡΛΑΝΤ????») και όταν επιτέλους τελειώνει δεν θυμάσαι καν πώς ξεκίνησε όλο αυτό. Επιχειρεί να αντλήσει τρόμο από την εποχή Τραμπ, αλλά μένει αμήχανο απέναντί της και τελικά δεν έχει και πολλά να πει. Ωστόσο Evan Peters και Billie Lourd ως αδέρφια-καρδιά της σεζόν, δίνουν ποιότητα, όπως πάντα.

9. Hotel (Σεζόν 5)

Η πιο στουμπωμένη και ακατανόητα βαρετή σεζόν της σειράς. Η κεντρική ιδέα, για ένα ξενοδοχείο ψυχών που το κυριεύει μια απολαυστικά (και μελαγχολικά) (και χοτ) δαιμονική Lady Gaga, είναι άψογη, όπως και το καστ που την περιβάλλει: Μια διχασμένη Kathy Bates, μια απεγνωσμένη Sarah Paulson και ο Denis O’ Hare ως πονεμένη και παθιασμένη Liz Taylor, ένας από τους πιο δυνατούς, ίσως και πολύ απλά και ξεκάθαρα ο κορυφαίος, χαρακτήρας όλης της σειράς. Στην πορεία η σεζόν χάνει τελείως την αίσθηση των χαρακτήρων, ξεχνιέται σε παράλληλα storylines όπως η ύπαρξη ενός σίριαλ κίλερ που κανείς δε ζήτησε, κι ενώ οι ρυθμοί διαρκώς πέφτουν. Κρατάμε το επεισόδιο με το δείπνο των σίριαλ κίλερ, κρατάμε το face-off των Gaga και Angela Bassett στο τέλος, κρατάμε φυσικά και τη Liz Taylor… το υπόλοιπο, με σεβασμό, φεύγει στο fast forward.

8. NYC (Σεζόν 11)

Ένας σίριαλ κίλερ που κυνηγά γκέι άντρες κι ένας μυστηριώδης ιός που θερίζει είναι τα συστατικά για μια αλληγορική για το AIDS σεζόν, φτιαγμένη αναμφίβολα με φροντίδα και προσοχή (εξ ου και μάλλον δεν ταιριάζει στο show για να είμαστε ειλικρινείς). Πετυχαίνει το mood, έχει πάρα πολλή ψυχή μέσα του και τολμά με το πάρα πολύ unique φινάλε, αλλά σε πολύ μεγάλα της κομμάτια είναι μια σεζόν αργή, πολύ ντεμί τόνων και λιγοστού ενθουσιασμού. Ακόμα κι έτσι, παίρνει πόντους γιατί τόλμησε Κάτι.

7. Freak Show (Σεζόν 4)

Εδώ ξεκίνησε το στούμπωμα που μετά κυρίευσε το Hotel, στην πραγματικότητα. Το ξεκίνημα α λα Freaks είναι εντυπωσιακό, οι χαρακτήρες αξέχαστοι, η Sarah Paulson σε διπλό ρόλο είναι απλά για να κρατάς το σαγόνι σου ανοιχτό, κι η Jessica Lange στον 4ο και τελευταίο ρόλο της στη σειρά, δίνει την πιο βασανισμένη ερμηνεία της – μέχρι που τραγουδά και Bowie! Ο δε John Carroll Lynch είναι τρομερός ως iconic φονικός κλόουν. Αλλά μετά τα πρώτα επεισόδια, είναι σαν η σειρά διαρκώς να ξεχνά ποια είναι και τι θέλει να κάνει, τα storylines δεν σηκώνονται με τίποτα, και το δεύτερο μισό είναι παραφουσκωμένο και πληκτικό.

6. 1984 (Σεζόν 9)

Ίσως το κάνω overrate αυτό, απλώς και μόνo επειδή η Billie Lourd είναι τόσο τρομερά κουλ ως κακιασμένη ‘80s γυμνάστρια; ΟΚ, ένοχος. Για να είμαι ειλικρινής κι αυτό χάνεται και επαναλαμβάνεται και πλατειάζει μετά τα μισά, αλλά το καστ και το (‘80s sleepaway) σκηνικό είναι τόσο απολαυστικό, που αρκεί για να την βάλω μακράν πρώτη από την πρόσφατη αυτή late era της σειράς όπου βασικά δεν μου αρέσει τίποτα άλλο. Επίσης: Η Emma Roberts εδώ αναλαμβάνει απρόσμενα τον spiritually Sarah Paulson ρόλο της αγνής ηρωίδας (η Paulson, σοκαριστικά, δεν εμφανίζεται εδώ) και εξίσου απρόσμενα, της ταιριάζει!

5. Murder House (Σεζόν 1)

Αυτό τα ξεκίνησε όλα. Όταν το έβλεπα κατά την ορίτζιναλ προβολή του, το είχα σταματήσει κάπου στο 7ο-8ο επεισόδιο όταν άρχισε να γίνεται το μεγάλο γλέντι με τα πνεύματα και τις αποκαλύψεις κι όλα αυτά, γιατί θεωρούσα δεδομένο πως ο Murphy θα το μπουρδούκλωνε τόσο που θα χανόμουν πάλι. Όμως ακολούθησε η σπουδαία ιδέα να γίνει η σειρά ανθολογία, οπότε χρόνια μετά επέστρεψα και είδα ξανά την 1η σεζόν χωρίς πλέον προσδοκίες για στιβαρή μελλοντική αφήγηση. Το αποτέλεσμα; Τη βρήκα σκέτη απόλαυση, ειδικά την αυξανόμενης τρέλας τρίτη πράξη. Lange θεά και η στοιχειωμένη, γεμάτη αίμα και kink και ενοχές σαπουνόπερα της στοιχειωμένης έπαυλης, με κέρδισε τελείως.

4. Apocalypse (Σεζόν 8)

Είναι ίσως λίγο hot take, αλλά εγώ με αυτή την σεζόν πέρασα καταπληκτικά. Τα πρώτα επεισόδια τα βλέπεις κι αναρωτιέσαι «τι βλέπω;;;» (και το λέω για καλό) πριν η μάγισσες μπουν στην πλοκή, και διαλεγμένα στοιχεία άλλων σεζόν (από το Hotel μέχρι τη Jessica Lange και το Murder House) διανθίσουν το στόρι. Δίνοντας μια αίσθηση πως διαβάζεις κομιξικό crossover όπου οι X-Men κι οι Avengers προσπαθούν να αποτρέψουν την Αποκάλυψη. Ο Cody Fern είναι φανταστική φιγούρα Αντίχριστου, τα crossover στοιχεία χρησιμοποιούνται περιέργως αποτελεσματικά, και το τέλος είναι πραγματικά σα να έχει ξεπηδήσει από συρτάρι ξεχασμένων X-Men ιστοριών. Απόλαυσα κάθε λεπτό.

3. Coven (Σεζόν 3)

Και μιλώντας για X-Men, εδώ η σεζόν των μαγισσών επιβεβαιώνει την χρυσή εποχή του σόου δίνοντας κάτι σε giallo υπερήρωες, με απολαυστικό empowerment, κλασικούς πια χαρακτήρες, μια τέλεια κεντρική πλοκή με την αναζήτηση της νέας Supreme, και άψογη χρήση των εμφανίσεων της Stevie Nicks – μια αληθινή λευκή μάγισσα. Διαβολεμένα διασκεδαστικό, και βγάζει απόλυτο νόημα που ο Murphy επιστρέφει κάθε τρεις και λίγο σε αυτή τη σεζόν κι αυτούς τους χαρακτήρες.

2. Roanoke (Σεζόν 6)

Ήμουν τρομερά κοντά να το βάλω στο #1 αλλά λέω άσε, μην το κάνεις αυτό στη Sarah Paulson. Είναι μια μονίμως απρόβλεπτη, αιχμηρά σατιρική και ανεξάντλητα ευρηματική και διασκεδαστική σεζόν που διαρκώς επανεφευρίσκει τον εαυτό της και χτίζει μια πλούσια και creepy μυθολογία δεκαετιών παίζοντας με τη φόρμα της. Ακραίο highlight η σαλεμένη ηθοποιός που παίζει η Kathy Bates, το φορμαλιστικό κολάζ του τελευταίου επεισοδίου που καταλήγει σε μια απρόσμενα συγκινητική κορύφωση και η διαρκής αίσθηση έκπληξης καθώς σε κανένα σημείο της σεζόν δεν ήταν απολύτως κλειδωμένο τι είναι αυτό που βλέπουμε – ακόμα και πριν την πρεμιέρα, δεν γνωρίζαμε τι είδος τρόμου θα αφορά αυτή η σεζόν. Αλλά επίσης ναι, ο τρόμος: Αυτή εκτός όλων των άλλων, είναι και μια αληθινα τρομακτική σεζόν, που παίζει με την true crime εμμονή, το ριάλιτι ως ψευδο-reality, και το πώς κάθε εποχή, κάθε άνθρωπος, κάθε τόπος, στοιχειώνει στο πέρασμά του. Πολύ ειλικρινά, μάλλον η αγαπημένη μου.

1. Asylum (Σεζόν 2)

Εντάξει ΟΚ, δε μπορείς να τα βάλεις με το Asylum. Η 2η σεζόν της σειράς, εκείνη που ανακοινώθηκε απρόσμενα πως θα ήταν μια τελείως άλλη ιστορία από την 1η αλλά με το ίδιο καστ (άρα μετατρέποντας τη σειρά σε ανθολογία), παίρνει την ακρότητα και την αρρώστια της 1ης και της κάνει ηλεκτροπληξία. Ναζί γιατροί, βασανιστήρια, δαίμονες, εξωγήινοι, δεν υπάρχει τίποτα που να λείπει από αυτή την απολαυστική υστερία. Μέχρι κι η Άννα Φρανκ είναι εδώ(!). Η Jessica Lange δίνει τα ρέστα της σε έναν ρόλο πιο πλούσιο από όσο φαίνεται αρχικά, η Lily Rabe κι η Sarah Paulson δίνουν άμεσα iconic ρόλους/στιγμές, το gore δεν χαρίζεται, η κάμερα μοιάζει μονίμως να απορεί και να συναρπάζεται (ταυτόχρονα) από ό,τι κοιτάζει, και όσο κι αν στην πορεία προστίθενται χαρακτήρες, storylines και ιδέες, η σεζόν αυτή απλά αρνείται να μπουκώσει ή να κολλήσει ή να γίνει βαρετή. Εδώ απλά όλα δούλεψαν.

To American Horror Story στριμάρει στο Disney+.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.