Νέες ταινίες: Tom Cruise και Alejandro G. Iñárritu φτιάχνουν ακριβώς τη μεγαλομανή ταινία που περιμένεις

Εκτός από τον Cruise και τις οσκαρικές βλέψεις του Digger όμως, δες παρακάτω τον σχολιασμό μας και για τις υπόλοιπες κυκλοφορίες της εβδομάδας:

Digger

Βαθμολογία: 60/100

Λένε πως η κωμωδία είναι η τραγωδία εάν αφήσεις να περάσει λίγος χρόνος. Το Digger φαίνεται να το πιστεύει με όλη του τη δύναμη, γελώντας με την εμμονή μας να μετατρέπουμε το παρελθόν σε αφήγηση, την ίδια στιγμή αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο καταστροφικά είναι τα πράγματα στο παρόν.

Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο Alejandro G. Iñárritu και ο Tom Cruise να ενώσουν τελικά τις δυνάμεις — και τις περσόνες — τους, ώστε να φτιάξουν την απόλυτη ταινία πάνω στην αυταπάτη. Άλλωστε, μέσα από έργα όπως τα Birdman, Bardo, και τα Mission: Impossible sequels, και οι δύο άνδρες έχουν αφιερώσει το πιο πρόσφατο κομμάτι της καριέρας τους θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και τον καλλιτέχνη, σε μια προσπάθεια να εξερευνήσουν —ή να υπερβούν— τη σχέση μεταξύ της πραγματικότητας και τις ιστορίες που οι άνθρωποι επιλέγουν να αφηγούνται για τον εαυτό τους.

Όπως το Birdman και το Bardo πριν από αυτό, έτσι και το πιο φιλόδοξο εγχείρημα του Iñárritu ως τώρα —μια πανάκριβη παραλλαγή του Dr. Strangelove/S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα — στηρίζεται αυτοαναφορικά στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι προσπαθούν να βγάλουν νόημα από τη ζωή, σε έναν κόσμο που έχει εγκαταλείψει κάθε λογική.

Το Digger χρησιμοποιεί τη φαινομενική του αφετηρία —έναν τρισεκατομμυριούχο μεγιστάνα του πετρελαίου που αδιαφορεί πλήρως για την κλιματική κρίση και προκαλεί μία οικολογική καταστροφή — για να διερευνήσει τη μυωπία που έχει καθορίσει τον 21ο αιώνα και που ίσως να είναι πλέον απαραίτητη ακόμη και για να επιβιώσει κανείς μέσα σε αυτόν. Ο Cruise ενσαρκώνει τον χαρακτήρα με την ίδια σωματική αφοσίωση που έκανε τον Ethan Hunt ένα τόσο ζωντανό κινηματογραφικό θέαμα, και η ερμηνεία του λειτουργεί όπως ακριβώς προορίζεται. Δύσκολα μπορεί κανείς να αρνηθεί την απόλαυση του να τον βλέπει να εφαρμόζει τη χαρακτηριστική του ένταση σε έναν τόσο αλλόκοτο ρόλο.

Ο Riz Ahmed βρίσκεται κι αυτός εκεί, θαμμένος μέσα στον ρόλο ενός καταπονημένου επιστημονικού συμβούλου που αντιλαμβάνεται το μέγεθος της κατάστασης, ενώ ο John Goodman υποδύεται έναν Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών που πάσχει από καρκίνο του ορθού, κατασπαράζοντας κάθε σκηνή στην οποία συμμετέχει.

Ύστερα από ένα πρώτο ημίωρο που δοκιμάζει την υπομονή παρά τη σωματική του κωμωδία, η ταινία εγκαταλείπει τους εύκολους στόχους της εναρκτήριας πράξης της και στρέφεται σε πιο αφηρημένες και αυτοαναφορικές ανησυχίες — πάνω απ’ όλα, στο κατά πόσο η αφήγηση έχει εξελιχθεί στην κυρίαρχη δύναμη του κόσμου μας, τόσο σε ατομικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Φτάνει, εν τέλει, στο αποκορύφωμά της σε μία σκηνή όπου ο Cruise διασχίζει χαλαρά μια κατάμεστη αίθουσα γεμάτη ανθρώπους που τον βρίζουν (ακούγεται και ένα τέλεια χρονισμένο, ελληνικό «στον διάολο!» μέσα στο χάος), εκφωνώντας έναν μονόλογο που διαρκεί σχεδόν δέκα ολόκληρα λεπτά, μιλώντας για το χάσμα ανάμεσα στο μίσος μας απέναντι σε ολιγάρχες σαν κι εκείνον, και στην εξάρτησή μας από όσα αυτοί προσφέρουν στις μάζες ώστε να μπορούμε να «λιαζόμαστε μέσα στην άνεση των ασήμαντων ζωών μας».

Η ομορφιά της κινηματογραφικής κατασκευής επί της οθόνης επιτρέπει στην ταινία να μοιάζει ειλικρινής παρότι αυτάρεσκη, όπως είναι όλο το σινεμά του Iñárritu, όμως η μεγαλομανία του σκηνοθέτη καθιστά τη διατύπωση των ιδεών του σε ανθρώπινη κλίμακα αδύνατη. Το πρόβλημα, για ακόμη μία φορά, είναι πως οι ιστορίες του είναι ριζωμένες στα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας και όχι στις αλήθειες που κρύβουμε κάτω από το χαλάκι. Έτσι, οι κωμωδίες του καταλήγουν σχεδόν πάντα να μοιάζουν χτισμένες πάνω σε κάποια μπερδεμένη μεταφορά.

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

NAZA

Βαθμολογία: 90/100

Το NAZA είναι ένας όρος της αργκό που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) για να αναφερθούν στον εκτιμώμενο αριθμό απωλειών αμάχων σε μια πιθανή ζώνη πλήγματος στη Γάζα. Για τη στοχοποίηση ενός και μόνο υπόπτου ως μέλους της Χαμάς με επίθεση drone, πέντε ή έξι NAZA μπορεί να θεωρούνται ένας συνηθισμένος αριθμός, ενώ οι 20 απώλειες παρουσιάζονται ως ένα υποθετικό ανώτατο όριο πριν αρχίσουν να τίθενται ερωτήματα.

Ωστόσο, ένας ανώνυμος πληροφοριοδότης που μιλά στον δημοσιογράφο και σκηνοθέτη Yuval Abraham στην ταράτσα ενός κτιρίου στο Τελ Αβίβ —με το πρόσωπο και τη φωνή του ψηφιακά αλλοιωμένα υπό τον φόβο αντιποίνων— περιγράφει ένα περιστατικό κατά το οποίο εγκρίθηκε βομβαρδισμός με 500 NAZA, ισοπεδώνοντας μια ολόκληρη γειτονιά — και μαζί της την ίδια την έννοια της αναλογικότητας στον πόλεμο — προκειμένου να εξοντωθεί ένας και μόνο στόχος.

Η αμείλικτη έρευνα των Abraham και Rachel Szor γύρω από τα συστηματικά ισραηλινά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα είναι σχεδιασμένη ώστε να αποτελεί μια δύσκολη, σχεδόν ανυπόφορη εμπειρία θέασης. Ταυτόχρονα, όμως, επιχειρεί να διατυπώσει μια αλήθεια που πολλοί εξακολουθούν να μη θέλουν να αναγνωρίσουν, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή της πόλωσης και της αμφισβήτησης ακόμη και των ίδιων των γεγονότων. Ωμές μαρτυρίες εκ των έσω σχετικά με την ισραηλινή στρατηγική μοιάζουν να επιβεβαιώνουν όσα επικριτικοί παρατηρητές και αναλυτές επισημαίνουν εδώ και χρόνια: ότι η μαζική καταστροφή υποδομών, οι θάνατοι αμάχων και η επιλεκτική παρεμπόδιση της πρόσβασης σε τρόφιμα και ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, όλα υπό το πρόσχημα της συντριβής της Χαμάς, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου εκφοβισμού των δύο εκατομμυρίων Παλαιστινίων κατοίκων της Λωρίδας, ώστε να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν έναν τόπο που έχει μετατραπεί σε θανατηφόρα και ακατοίκητη ερημιά.

Ανάμεσα στα θέματα που εξετάζει το ντοκιμαντέρ βρίσκεται το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης Lavender, ένας αλγόριθμος συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων που χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό πιθανών μελών της Χαμάς και τη μαζική επιλογή τους ως στόχων για επιθέσεις με drones. Ένας από τους πληροφοριοδότες υποστηρίζει ότι το σύστημα έχει περιθώριο σφάλματος 15%. Σε άλλο σημείο μαθαίνουμε για το πρόγραμμα Where’s Daddy?, το οποίο χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με παραβιάσεις τηλεφώνων και μαζική παρακολούθηση, ώστε οι στόχοι να εντοπίζονται στα σπίτια τους βάσει των ιδιωτικών επικοινωνιών των μελών της οικογένειάς τους — οδηγώντας, στις περισσότερες περιπτώσεις, σε πλήγματα που εξοντώνουν ολόκληρες οικογένειες.

Υπάρχουν επίσης οι λεγόμενες «ζώνες εξόντωσης», εκτάσεις γης που παρακολουθούνται εξ αποστάσεως και στις οποίες, σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, οι στρατιώτες των IDF έχουν εντολή να σκοτώνουν οποιονδήποτε Παλαιστίνιο εντοπίζουν — συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών. Και υπάρχει το Bibi Department των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών, επιφορτισμένο με τη διαφύλαξη της «διεθνούς νομιμοποίησης» του Ισραήλ, στοχοποιώντας —μέσω εκβιασμού ή και πιο άμεσων μέσων— οποιονδήποτε, Παλαιστίνιο ή Ισραηλινό, θεωρείται ύποπτος ότι παρέχει επιβαρυντικές πληροφορίες σε διεθνείς ερευνητές.

Οι άνθρωποι που μιλούν στην ταινία περιγράφουν ένα άτυπο αλλά ισχυρό ταμπού, επιβεβλημένο από τους ίδιους τους συναδέλφους τους, απέναντι σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση των εντολών, ακόμη κι όταν γίνονταν μάρτυρες σφαγών. Το κυριολεκτικό σκοτάδι μέσα στο οποίο μιλούν οι πηγές στο NAZA μετατρέπει την οθόνη σε έναν καθρέφτη υποκειμενικότητας, φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με τα κίνητρα, τις ευθύνες και τις ταυτότητές τους. Εκφράζουν μια τόσο ολοκληρωτική απανθρωποποίηση του εχθρού, ώστε οι ίδιοι μοιάζουν να μην την αναγνωρίζουν καν. Κάποιοι υιοθετούν έναν σχεδόν αποστασιοποιημένο τόνο όταν περιγράφουν τις εξ αποστάσεως δολοφονίες τους, οι οποίες διέπονται από τη λογική του «ποσότητα αντί ποιότητας».

Και το ίδιο το Τελ Αβίβ αναδεικνύεται σε βασικό χαρακτήρα και λειτουργικό σύμβολο του NAZA. Σχεδόν κάθε σκηνή αποτελείται από σκοτεινές συνομιλίες, κινηματογραφημένες σε προφίλ, ανάμεσα στον Αμπραχάμ και τους διάφορους πληροφοριοδότες του, με φόντο εικόνες κτιρίων. Βλέπουμε φωτεινές επιγραφές νέον, εργοτάξια και ανθρώπους να κινούνται στα διαμερίσματά τους, σε μια καθημερινότητα που μοιάζει εντελώς αποκομμένη από τις φρικαλεότητες που εκτυλίσσονται μόλις 60 χιλιόμετρα μακριά.

Ως κινηματογραφικό έργο, το NAZA είναι υποδειγματικό. Ως δημοσιογραφική δουλειά, παρουσιάζεται ως αδιάσειστο. Ως ντοκουμέντο, λειτουργεί ως κατηγορητήριο. Είναι φτιαγμένο για να είναι ανυπόφορο ως θέαμα, αλλά και για να διατυπώσει μια αλήθεια που πολλοί εξακολουθούν να μη θέλουν να αναγνωρίσουν, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή της πόλωσης και της αμφισβήτησης των ίδιων των γεγονότων.

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

Σιωπηλή Φίλη/Silent Friend

Βαθμολογία: 88/100

Στην καρδιά ενός βοτανικού κήπου σε μια πανεπιστημιούπολη της Γερμανίας, ένα επιβλητικό θηλυκό δέντρο γκίνγκο μπιλόμπα έχει παρακολουθήσει, ως σιωπηλή μάρτυρας, για περισσότερο από έναν αιώνα, τους ήσυχους ρυθμούς μεταμόρφωσης που διατρέχουν τρεις ανθρώπινες ζωές. Ενός νευροεπιστήμονα το 2020, ενός φοιτητή το 1972, και της πρώτης γυναίκας φοιτήτριας το 1908 που προσπαθεί να βρει μοτίβα του σύμπαντος μέσα από τον φωτογραφικό της φακό.

Η Σιωπηλή Φίλη της Ildikó Enyedi επενδύει, εν τέλει, πολύ στη δύναμη των ανθρώπινων προσώπων και σωμάτων για να υιοθετήσει μία αμιγώς φυτοκεντρική οπτική, οπότε αυτό που επιτυγχάνει είναι περισσότερο ένα υβριδικό βλέμμα, που μας ενθαρρύνει να θαυμάσουμε τη δημιουργία σε όλες της τις μορφές. Η ταινία διαθέτει ένα καστ καταξιωμένων ηθοποιών, που ενσαρκώνουν τις συναισθηματικές και πνευματικές αναζητήσεις του μοναχικού διανοούμενου (η Enyedi έχει δηλώσει ότι έγραψε τον ρόλο του Leung έχοντάς τον εξαρχής στο μυαλό της, ενώ η Wedler βραβεύτηκε από την κριτική επιτροπή του περσινού Φεστιβάλ Βενετίας για την ερμηνεία της, που αποτύπωνε μια ήσυχη αλλά επίμονη δύναμη.) Όσο όμως κι αν οι άνθρωποι πασχίζουν να επικοινωνήσουν πέρα από τα εμπόδια μέσα στις λιτές και αποσπασματικές ιστορίες τους, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι τα φυτά, που αποκτούν ακόμη και τα δικά τους credits, σε έναν κατάλογο ονομάτων αισθητά μεγαλύτερο από εκείνον των ανθρώπων ηθοποιών.

Το Silent Friend δεν είναι μία ταινία οικολογικής καταγγελίας, αλλά οικολογικού βάθους. Καταφέρνει να μας αγγίξει κάνοντάς μας να αναλογιστούμε το πνεύμα που μπορεί να κρύβεται κάτω από τον φλοιό. Μέσα από τη δαιδαλώδη δομή και την ευρύτητα της ματιάς της, η ταινία μας καλεί να δούμε πέρα από το «ανθρώπινο χρονικό πλαίσιο», όπως το θέτει η Dr. Sauvage (Lea Seydoux, περιορισμένη σε οθόνες τηλεφώνων και υπολογιστών) σε μια φανταστική ομιλία τύπου TED. Αποσπασματικές, χαλαρού ρυθμού και ανακατεμένες αφηγήσεις συνομιλούν μεταξύ τους μέσα στην έκταση ενός αιώνα που αλλάζει ραγδαία, ενώ οι φυσικοί κύκλοι συνεχίζονται αδιάκοπα.

Το να διασκεδάσει κανείς με την ιδέα ότι τα φυτά «βλέπουν» και μας θυμούνται σημαίνει, όπως λέει η Dr. Sauvage, να νιώσει ξαφνικά γυμνός κάτω από το βλέμμα αμέτρητων ματιών. Η Enyedi θέλει έτσι να μας κάνει να επανεξετάσουμε την ανθρωποκεντρική μας αντίληψη για τον κόσμο, την οποία η ταινία παρουσιάζει ως το επόμενο όριο που οφείλει να ξεπεράσει η πρόοδος, μετά από παλαιότερες σεξιστικές και ξενοφοβικές προκαταλήψεις. Στόχος της είναι να επιβραδύνει τους παλμούς και να προκαλέσει περισυλλογή, όχι να μας κατακλύσει με τον ενθουσιασμό της ανακάλυψης. Είναι ταινία που θέλει να επιβραδύνεις τον ρυθμό σου και να αναπνεύσεις μέσα από τους πόρους σου.

Σχεδόν τίποτα εδώ δεν είναι υπερβολικό και, σε ένα ουσιαστικό επίπεδο, η Enyedi υπερασπίζεται και το ίδιο το σινεμά ως κάτι που αξίζει να προστατεύουμε και να εκτιμούμε: οικοσυστήματα φωτός, υφής, θαύματος και τροφής. Είναι μια αριστοτέχνις του ύφους που ξέρει πώς να δημιουργεί συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, συνδυάζοντας την οπτική ποίηση με το ανέκφραστο χιούμορ και τις μεγάλες ιδέες με τις μικρές, καθημερινές αδυναμίες, σε μία ταινία που εξερευνά τη μυστηριώδη σχέση μας, τόσο με τον πράσινο κόσμο όσο και μεταξύ μας.

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

Το Ημερολόγιο της Βέριτι/Verity

Βαθμολογία: 30/100

Τα τελευταία χρόνια, τα best-seller βιβλία της Coleen Hoover βρίσκουν σταθερά τον δρόμο τους προς τη μεγάλη οθόνη.

Μετά την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά, το It Ends with Us που έκανε πρεμιέρα το 2024 ακολούθησαν κι άλλες, παρά τη δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον Justin Baldoni και τη συμπρωταγωνίστριά του, Blake Lively. Το Regretting You, με τους Allison Williams και Dave Franco, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ‘25, ενώ η πιο πρόσφατη μεταφορά, το Reminders of Him έκανε πρεμιέρα τον περασμένο Μάρτιο, με πρωταγωνιστές τη Maika Monroe και τον Tyriq Withers.

Ύστερα από τρία ρομαντικά δράματα, το Verity, η νεότερη μεταφορά έργου της Hoover, αλλάζει εντελώς κατεύθυνση στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου της, επιλέγοντας αυτήν του ψυχολογικού θρίλερ – ή αυτή είναι η απόπειρα, έστω.

Σε σκηνοθεσία του Michael Showalter που έχει συνεργαστεί ξανά με την Anne Hathaway στο The Idea of You, η ιστορία ακολουθεί τη συγγραφέα Lowen Ashleigh (Dakota Johnson), που προσλαμβάνεται από τον Jeremy Crawford (Josh Hartnett), σύζυγο της best-seller συγγραφέως Verity Crawford (Hathaway), ώστε να ολοκληρώσει τα βιβλία που εκείνη έχει αφήσει ημιτελή. Χωρίς να γνωρίζει γιατί η Verity αδυνατεί να τα ολοκληρώσει, η Lowen καταλήγει σύντομα στην κάθε άλλο παρά ταπεινή κατοικία τους, όπου μαθαίνει πως η συγγραφέας έχει μείνει παράλυτη έπειτα από αυτοκινητικό δυστύχημα.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, θα ανακαλύψει ένα βαθιά ανησυχητικό αυτοβιογραφικό χειρόγραφο που η Verity δεν σκόπευε να διαβάσει ποτέ κανείς, όσο όμως βυθίζεται στις σελίδες του η αντίληψή της για τον Jeremy αρχίζει να αλλάζει με κάθε ανατριχιαστική αποκάλυψη – ανάμεσά τους και η αφήγηση της Verity για τη νύχτα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της οικογένειάς τους. Καθώς θα αρχίσουν να αναπτύσσονται αισθήματα ανάμεσα στην ίδια και τον Jeremy, η Lowen θα νιώσει την ανάγκη να του το δείξει, με επικίνδυνες συνέπειες.

Η κύρια αρετή της ταινίας δεν έγκειται τόσο στις ικανοποιητικές ποιότητές της, όπως η ερμηνεία της Hathaway, η χαρισματικότητα της Johnson, η μοντέρνα παραλίμνια κατοικία πολυτελείας της Verity, η αξία στην ιδέα της καταστροφικής μητρότητας, ή τα απανωτά, άνευρα twists στο τελευταίο κεφάλαιό της, αλλά στη διάθεσή της να χτίζει συχνότητες ερωτικού θρίλερ που υπόσχονται να κάνουν απόσβεση αργότερα – ασχέτως αν καταλήγει να τις αποσυμπιέζει όλες.

Το Verity δεν διαθέτει ούτε τη αδιαμφισβήτητη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών που ζήσαμε στο μεσουράνημα των ερωτικών θρίλερ στα ‘90s, ούτε την τονική ευλυγισία ενός A Simple Favor που πήρε τον εαυτό του μονάχα όσο σοβαρά χρειαζόταν κατά τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη το 2018. Το trashy fun λείπει από την αίθουσα, αλλά δεν θα το βρεις στο Verity.

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:

Η Εξέγερση/The Uprsing

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

Ντε Γκωλ: Η Ώρα της Αντίστασης/De Gaulle: Résistance

Η ταινία κυκλοφορεί από την 1η Οκτωβρίου.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.