Βαγγέλη Θεοδωρόπουλε, θα είναι το Tierra το νέο Μία Άλλη Θήβα;

«Ποιος μπορούσε να περιμένει αυτή την μεγάλη, καθολική επιτυχία που έχει γνωρίσει το Μία Άλλη Θήβα; Ανθρώπους να λένε ότι έχουν δει την ίδια παράσταση μία, δύο και τρεις φορές; Ειλικρινά κανείς. Ούτε εγώ που ανέβασα το έργο, ούτε ο Σέρχιο Μπλάνκο που το έγραψε, το ταξίδεψε μέχρι την Αθήνα και μας το έδωσε να το παίξουμε. Είναι πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει, πόσω μάλλον αν σκεφτείς ότι δεν μιλάμε για μία εμπορική παράσταση με πρωταγωνιστές ηθοποιούς-κράχτες, μεγάλα και γνωστά ονόματα.

Έχει την τύχη όμως, εγώ είχα την τύχη, να συνεργαστώ με δύο νέους, αλλά τρομερά ταλαντούχους ηθοποιούς, επαγγελματίες σε όλας τους, τον Θάνο (Λέκκα) και τον Δημήτρη (Καπουράνη) που κέρδισαν σχεδόν αμέσως την εμπιστοσύνη μου. Δούλεψαν τόσο σκληρά όχι μόνο μαζί στις πρόβες, αλλά και μόνοι τους, οι δυο τους, ανέπτυξαν μεταξύ τους μία τρομερή χημεία και λειτούργησαν -ακόμα λειτουργούν- τόσο φροντιστικά ο ένας για τον άλλον και κατ’ επέκταση για την παράσταση, που μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω. 

Μαζί με τον Κοινό Λόγο, την πρώτη παράσταση του Νέου Κόσμου που θα ξαναδούμε φέτος μέσα από μία ανανεωμένη ματιά, είναι οι δύο πιο αγαπημένες μου παραστάσεις στα 30 χρόνια ιστορίας του θεάτρου. Αλλά θα σου μιλήσω μετά γι’ αυτό», λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης και ιδρυτής του Θεάτρου Νέου Κόσμου. 

Συναντηθήκαμε στην αυλή του θεάτρου για να μιλήσουμε όχι για το Μία Άλλη Θήβα, αλλά για τη νέα σκηνοθετική δουλειά του. Με έναν τρόπο αποτελεί συνέχεια του επιτυχημένου θεατρικού έργου, που είδαμε ξανά το καλοκαίρι σε περιοδεία, μετά από τέσσερις σεζόν. 

Η παράσταση λέγεται Tierra, γη στα ελληνικά, και είναι το τελευταίο έργο του Σέρχιο Μπλάνκο. «Το πιο πρόσφατο», με διορθώνει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Το τελευταίο δεν μου αρέσει σαν λέξη. Ακούγεται κάπως σαν “το τελευταίο του πριν πεθάνει”», γελάει και μου διηγείται πώς έπεσε στα χέρια του η συγκεκριμένη ιστορία. «Όπως και το Μία Άλλη Θήβα: από την μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, που έχει εντρυφήσει στο ισπανόφωνο θέατρο. Ο Σέρχιο μας αγάπησε, μας εμπιστεύτηκε κι εμείς με τη σειρά μας, και ήθελε να συνεχιστεί η συνεργασία. Τον θεωρώ από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς σήμερα. Θαυμάζω τον τρόπο δουλειάς του. Ο ίδιος λέει ότι κάνει αυτομυθοπλασία, ότι δηλαδή παντρεύει φανταστικές ιστορίες με προσωπικά του βιώματα. 

Εν προκειμένω, έγραψε ένα θεατρικό που στο επίκεντρο έχει τη μορφή της μητέρας του, που πέθανε το 2022». 

Η Λιλιάνα Αγιεσταράν ήταν σημαντική ελληνίστρια, καθηγήτρια λογοτεχνίας και ποιήτρια στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ο Μπλάνκο επέλεξε να γράψει και να ανεβάσει ένα έργο αφιερωμένο σε εκείνη μέσα από τις φανταστικές μαρτυρίες τριών φανταστικών μαθητών της από το Λύκειο όπου εργαζόταν κάποτε. Καθένας τους κουβαλά τη δική του ιστορία και το δικό του πένθος. 

«Το Tierra δεν είναι ένα έργο-μνημόσυνο για τη μητέρα που έφυγε», διευκρινίζει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. «Είναι ένα έργο για το πώς διαχειριζόμαστε όχι τον θάνατο του αγαπημένου προσώπου, αλλά το πένθος, που έρχεται μετά το τέλος αυτού και χτίζεται με το πέρας του χρόνου μέσα από τη θύμηση, τη θλίψη, τη νοσταλγία.

Μεγαλώνοντας το πένθος γίνεται, δυστυχώς, κομμάτι της ζωής. Είναι αναπόφευκτο, όλοι θα το βιώσουμε. Έχω χάσει δύο φίλους μου μέσα στα τελευταία χρόνια. Ήταν οι πιο στενοί και αγαπημένοι μου φίλοι, δικοί μου και της γυναίκας μου. Το αρχικό σοκ περνά κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, ο πόνος απαλυνεται με τον καιρό, οι εικόνες όμως, τα συναισθήματα, οι ιστορίες που έχω ζήσει μαζί τους, καθώς και οι φαντασιώσεις για πράγματα που δεν προλάβαμε να ζήσουμε αλλά και οι φαντασιώσεις ότι συνεχίζουν να είναι κοντά σου, χωρίς να είναι επί της ουσίας, ίσως να μένουν για πάντα τελικά».

Επιστρέφοντας στο Tierra, υπογραμμίζει ότι υπάρχουν κοινά στοιχεία με το Μία Άλλη Θήβα. «Υπάρχει και εδώ ο ρόλος του συγγραφέα, που τον κρατά ο Άρης Μπαλής. Είναι ο Σέρχιο. Στη Θήβα είναι ο Σ. Όπως επίσης και ο διπλός ρόλος. Η Συρμώ Κεκέ υποδύεται μία ηθοποιό που υπήρξε μαθήτρια της Λιλιάνας και παράλληλα, μία οφθαλμίατρο, στην οποία πηγαίνει ο συγγραφέας γιατί νομίζει ότι θα χάσει το φως του». Τον ρωτώ αν το Tierra, πιστεύει ότι μπορεί να επαναλάβει την επιτυχία του Μία Άλλη Θήβα; «Αυτό που συμβαίνει με τη Θήβα είναι πρωτόγνωρο, όχι μόνο για δική μου δουλειά, αλλά στο ελληνικό θέατρο γενικότερα. Άσε που δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις. Είναι πάντα άδικες».