Ρωτήσαμε έναν Δομινικανό δημοσιογράφο αν ο Jean Montero ήταν Problema από μικρός
Λάβαμε Postcards από Σάντο Ντομίνγκο με τον Jean Montero πιτσιρικά και γυρνάμε πίσω τον χρόνο στις μέρες πριν βαπτιστεί El Problema. Οι ενδείξεις ήταν όλες εκεί, από νωρίς, όπως λέει στο OneMan ο ντόπιος αθλητικός δημοσιογράφος Manuel Reyes, από τα κεντρικά της Δομινικανής Δημοκρατίας.
- 10 ΟΚΤ 2026
Είναι Ιούνιος του 2010 και βρισκόμαστε στη Villa Consuelo, μια αρκετά ζωντανή γειτονιά στο Santo Domingo. Ένα επτάχρονο αγόρι κοιτάζει από τον δρόμο, μέσα στην Bodega. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε μπάσκετ. Παρακολουθεί στην οθόνη έναν τύπο που βάζει με χίλιους τρόπους την μπάλα στο καλάθι και φοράει το νούμερο 24 στην πλάτη.
Ο νεαρός Δομινικανός γυρνάει σπίτι και συστήνεται ως Kobe στους δικούς του.
Μάλλον καταλάβατε τι έδειχνε η τηλεόραση. Και ίσως φαντάζεστε για ποιο λόγο το δεξί πόδι του Jean Montero ταξιδεύει στον αέρα όταν σουτάρει.
Συνήθιζε να σουλατσάρει στα κεντρικά της πόλης με τα ξαδέρφια του, σε βαθμό που άρχισε να τους κουράζει η μουργέλα τους. Αποφασίζουν λοιπόν, να φτιάξουν το δικό τους DIY γηπεδάκι. Βρήκαν λίγο ξύλο, έβγαλαν τις ρόδες του ποδηλάτου, πήραν σύρματα και καρφιά και κάπως έτσι, εγένετο La Canchita.
Ήθελαν να φλεξάρουν και λιγάκι, οπότε έστησαν την φάση τους έξω από το κουρείο του ξαδέρφου, για να τους βλέπει ο κόσμος να παίζουν, όσο κουρεύεται. Μέρα ή νύχτα, ήλιος ή βροχή, δεν είχε σημασία. Η μπάλα ήταν πάντα βρώμικη και το παρεάκι της Villa Juana, θα έλιωνε στο μονό.
Ο Montero το ζούσε ως Kobe και ο αριστερόχειρας ξάδερφος είχε για πρότυπο τον Harden, σε βαθμό που είχε φτιάξει μια γενειάδα από σπάγκο και την φόραγε σε κάθε μονάκι.
Ωραία ακούγονται όλα αυτά, έτσι;
Τα πρώτα χρόνια στην Villa Juana όμως, δεν είχαν μόνο μπάσκετ και δομινικανό μασλάτι. Ο ξάδερφος Lili φρόντιζε να κρατάει τον μικρό Jean μακριά από νταλαβέρια και κράταγε την προσοχή του, όσο περισσότερο γίνεται, στο μπάσκετ.
«Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδε τις δυνατότητές μου. Ο πρώτος άνθρωπος που με πίεσε. Πίστεψε σε μένα πριν καν πιστέψω εγώ στον εαυτό μου.
Και το σπαρακτικό είναι ότι πέθανε από τα ίδια πράγματα από τα οποία προσπαθούσε να με προστατέψει. Ο Lili δολοφονήθηκε όταν ήμουν 12, μόλις άρχιζα να βρίσκω τη φωνή μου στα αποδυτήρια. Άρχισα να χάνω προπονήσεις, να αράζω με φίλους και να κάνω ό,τι να ‘ναι», γράφει ο Montero στο Players’ Tribune.
Ο πατέρας του ήταν εκεί για να τον καλιμπράρει και να τον τραβήξει πίσω στα παρκέ.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία για το παιδί μπροστά από την τηλεόραση στη Villa Consuelo. Όταν βγαίνει εκεί έξω, σε κάθε παιχνίδι, βαθιά μέσα του είναι ακόμα εκείνο το αδύνατο παιδί που έκανε θραύση στη La Canchita, έξω από το κουρείο του ξαδέρφου του.
«Είμαι ακόμα εκείνο το παιδί από τη Villa Juana. Και αυτό είναι καλύτερο από οποιοδήποτε συναίσθημα στον κόσμο».
Για να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο αυτό το παιδί Problema που τη φετινή σεζόν έδεσε κόμπο στο λιμάνι του Πειραιά για λογαριασμό του Ολυμπιακού, επικοινωνήσαμε με τον Δομινικανό δημοσιογράφο Manuel Reyes, που λόγω καταγωγής, θα τα ξέρει καλύτερα.
Προτού περάσουμε στα του Montero, έπρεπε να μάθουμε τί σημαίνει μπάσκετ στη Δομινικανή Δημοκρατία;
«Το μπάσκετ είναι κουλτούρα, είναι πάθος και είναι ένας δρόμος προς την οικονομική ανέλιξη. Επιπλέον, είναι το πιο διαδεδομένο άθλημα στη χώρα, ακόμη περισσότερο και από το μπέιζμπολ. Στη Δομινικανή Δημοκρατία, το μπάσκετ είναι πάθος», εξηγεί ο Reyes.
Τον ρωτάω αν υπάρχουν ανοιχτά γήπεδα στους δρόμους, ή αν τα παιδιά εκεί χρειάζεται να μιμηθούν τον Montero και την παρέα του.
«Φυσικά, υπάρχουν γήπεδα σε όλη τη χώρα. Στις γειτονιές, μπορείς να παίξεις μπάσκετ σε κάθε γωνιά, το μόνο που χρειάζεται είναι μια μπασκέτα στερεωμένη σε έναν στύλο ηλεκτρικού ρεύματος. Όσο για τα νέα ταλέντα, υπάρχουν σε αφθονία, με παίκτες όπως οι Jean Montero, Jassel Pérez, Andrés Feliz, David Jones και Yaxel Lendeborg. Το Δομινικανό μπάσκετ βρίσκεται στο απόγειό του».
Γυρνάμε το χρόνο πίσω. Πριν γίνει Problema, ο Montero.
«Ο Jean πάντα άφηνε να φανεί μέχρι πού μπορούσε να φτάσει. Αρκεί να θυμηθούμε τα παιχνίδια στα οποία ένας 15χρονος τότε Jean, αγωνιζόμενος με την εθνική ομάδα της Δομινικανής Δημοκρατίας απέναντι στην Αργεντινή, σημείωσε περισσότερους από 40 πόντους. Ήταν πάντα ξεχωριστός και αποτελεί έναν από τους πιο ώριμους ανθρώπους για την ηλικία του που έχω γνωρίσει ποτέ.
Ο τρόπος με τον οποίο διαβάζει και μελετά το παιχνίδι, αλλά και η κατανόησή του στο business κομμάτι του χώρου, τον ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Κι όμως, παραμένει ταπεινός και στενά συνδεδεμένος με το στενό του κύκλο, παρά τα όσα έχει ήδη πετύχει στη νεαρή καριέρα του», σημειώνει υπογραμμίζοντας πόσο περήφανος νιώθει για εκείνον.
«Παρά την έντονη κριτική που έχει δεχθεί για τη σωματοδομή του, ο Jean έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης χρησιμοποιώντας αυτά τα αρνητικά σχόλια ως καύσιμο. Υψώνει τη σημαία της Δομινικανής Δημοκρατίας ψηλά κάθε μέρα. Είναι ένας άξιος εκπρόσωπος της χώρας και παράδειγμα της νοοτροπίας που θα πρέπει να υιοθετήσει κάθε νεαρός παίκτης αν θέλει να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο, στην ελίτ του μπάσκετ».
Χωρίς να θέλω να στεναχωρήσω τους φίλους του Ολυμπιακού, η ερώτηση για το αν βλέπει τον Montero στο NBA, ήταν περισσότερο ρητορική.
«Αναμφίβολα, ναι. Έχει το ταλέντο, την ευφυΐα, την παρουσία στο παρκέ και την ακριβή αντίληψη του παιχνιδιού που απαιτούνται για να παίξει στο NBA. Πιστεύω ότι η καλύτερη κίνηση θα ήταν να ενταχθεί σε μια ομάδα που μπορεί να του εγγυηθεί χρόνο συμμετοχής, ώστε να δείξει τι πραγματικά μπορεί να κάνει. Αυτή η ευκαιρία θα έρθει αργά ή γρήγορα και είμαι πεπεισμένος ότι θα γίνει παίκτης που θα έχει θέση στο rotation», λέει ο Manuel Reyes για τον Problema.
Ε, ναι. Έπρεπε να ρωτήσουμε κάτι και για το ψευδώνυμο.
«Χαχαχα. Είναι το τέλειο παρατσούκλι για τον Jean, γιατί είναι Problema με το σουτ από την περιφέρεια, Problema όταν επιτίθεται προς το καλάθι, Problema όταν οργανώνει την επίθεση, με λίγα λόγια, ένα τεράστιο Problema για κάθε αντίπαλο που καλείται να τον αντιμετωπίσει», απαντά με πάθος.
Το πρόσφατο συνέδριο στο Κόμο, έφερε στην επιφάνεια μεταξύ άλλων και το ενδιαφέρον του NBA να εμπλακεί στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αν έπρεπε να διαλέξει, ο Reyes θα πήγαινε με την Euroleague.
«Το NBA είναι το μέρος όπου βρίσκεται το καλύτερο ταλέντο στον κόσμο, αλλά το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι το καλύτερο μπάσκετ που παίζεται στον πλανήτη. Όλα βασίζονται στις βασικές αρχές του παιχνιδιού και στην αποτελεσματικότητα. Είναι το είδος του μπάσκετ που θα έδειχνα σε κάποιον που θέλει να μάθει το άθλημα», μου εξηγεί.
Είπαμε πολλά για μπάσκετ και κλείσαμε πιο χαλαρά, με τον Reyes να περιγράφει μια όμορφη μέρα στον τόπο του.
«Η Δομινικανή Δημοκρατία έχει τροπικό κλίμα και είναι μια χώρα με φιλικούς, ευγενικούς, φιλόξενους και πολύ εργατικούς ανθρώπους. Έχουμε πανέμορφες παραλίες και εξαιρετικό φαγητό. Έχουμε Jean Montero, Chris Duarte, Andres Feliz, Jassel Perez, Angel Delgado και Rigoberto Mendoza. Με λίγα λόγια, παρότι είμαι προφανώς προκατειλημμένος, πρέπει να ολοκληρώσω λέγοντας ότι ζω στην καλύτερη χώρα του κόσμου», καταλήγει.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.