Ο Αλέξανδρος Τωμαδάκης έγινε ηθοποιός για να χάσει μάθημα
Με αφορμή τον ρόλο του Λουκά στο Κάμπινγκ, ο νεαρός ηθοποιός μιλά για τη διαδρομή του στην υποκριτική, τις προκλήσεις του επαγγέλματος και τα όνειρα που θέλει ακόμη να πραγματοποιήσει.
- 28 ΟΚΤ 2026
Από ένα σχολικό σκετσάκι με τον Καραγκιόζη μέχρι τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και έναν απαιτητικό ρόλο στην τηλεόραση, ο Αλέξανδρος Τωμαδάκης ακολούθησε μια διαδρομή που δεν είχε φανταστεί από την αρχή. Η υποκριτική μπήκε στη ζωή του σχεδόν απρόσμενα, εξελίχθηκε σε επάγγελμα και τον έφερε αντιμέτωπο με νέες προκλήσεις, δημιουργικές αναζητήσεις αλλά και προσωπικές ανασφάλειες.
Σήμερα, μέσα από τον ρόλο του Λουκά στο Κάμπινγκ του MEGA, αναμετριέται με έναν χαρακτήρα που απαιτεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Μιλά στο OneMan για τα πρώτα του βήματα, τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν ως ηθοποιό, αλλά και για τα όνειρα που εξακολουθούν να τον κινητοποιούν.
Είχα αποφασίσει να μην δώσω πανελλήνιες στην τρίτη Λυκείου, ήθελα να γίνω πυροσβέστης. Το σχολείο μας όμως συνόρευε με ένα θεατράκι και κάποια στιγμή πριν την 28η Οκτωβρίου, η καθηγήτρια που μας έκανε λογοτεχνία να βρούμε κάτι να κάνουμε εν όψει της γιορτής. Εγώ, επειδή δεν ήμουν και από τους καλύτερους μαθητές, ήμουν από αυτούς που κάθονταν τελευταίο θρανίο και κάπως έτσι πήγα και γκούγκλαρα «28η σκετσάκι» και μου έβγαλε κατευθείαν τον Καραγκιόζη της Επανάστασης. Το εκτυπώνω και το πάω στην καθηγήτριά μου, η οποία μου λέει «Τέλεια, αφού ασχολήθηκες, δεν βρίσκεις και κανά δυο άλλους να το ανεβάσετε;». Κάπως μετά μπήκα σε μια διαδικασία να ασχοληθώ όντως με αυτό και δεν ξέρω ακριβώς για ποιον λόγο, αλλά νομίζω με κέρδισε το γεγονός πως θα χάναμε μάθημα (γελάει). Πήγαινα στους φίλους μου να τους πω να κάνουμε την παράσταση κι ενώ στην αρχή μου έλεγαν ότι ντρέπονταν, με το που άκουγαν ότι θα χάσουμε μάθημα, άλλαζαν αμέσως γνώμη. Έμπαινα σε όλες τις τάξεις να πάρω τους «χειρότερους μαθητές» για να κάνουμε θέατρο (γελάει).
Τους μαζεύω στο αμφιθέατρο του σχολείου και μόνο πρόβα δεν γινόταν κι εγώ χαμένος μέσα στα χαρτιά προσπαθούσα να βγάλω άκρη. Κάποια στιγμή οι πρόβες από το σχολείο, μεταφέρθηκαν στο θεατράκι, όπου εκεί υπήρχε ένα άγιος άνθρωπος και μας εξήγησε πράγματα όπως π.χ τι είναι οι κουίντες, τα σκηνικά κλπ και κάπως αυτό το τουρ μέσα στο θεατράκι με μάγεψε. Όταν ήρθε η ώρα της παράστασης, το κοινό ήταν πολύ θερμό, γιατί είδαν τους ας πούμε χειρότερους μαθητές να κάνουν θέατρο και με το που άνοιξε η αυλαία άρχισαν τα γέλια. Έγιναν εντωμεταξύ και φοβερά ευτράπελα, αλλά κάπως στο φινάλε στην υπόκλιση, ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος για μένα και είδα ότι αυτό μου άρεσε πάρα πολύ.
Πήρα πολύ καλά σχόλια, αλλά κάπως όλο αυτό έμεινε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ώσπου προς το τέλος της χρονιάς ένας καθηγητής ήθελε να ανεβάσουμε σαν παράσταση το Deal και μου είπε να κάνω τον Φερεντίνο και έτσι ανέλαβα τον ρόλο του παρουσιαστή. Έγιναν πολλά λάθη, κυρίως τεχνικά, τα οποία εγώ προσπαθούσα να σώσω με τον τρόπο μου και έγινε ένα χάος που έκανε τους από κάτω να γελάνε. Πάλι μου λέγανε με το τέλος της παράστασης να μην το παρατήσω και να ασχοληθώ με αυτό και κάπως έτσι όταν τελείωσε το σχολείο ρώτησα την μαμά μου και την θεία μου που έχει τελειώσει κι αυτή το Κρατικό Θέατρο και ήταν εκείνη που μου είπε ότι μπορώ να σπουδάσω εκεί. Τελικά, έδωσα τρεις φορές και κατάφερα και μπήκα.
Αυτό που ζω τώρα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είχα φανταστεί στο σχολείο. Ούτε κατά διάνοια. Είναι πολύ καλύτερο. Ακόμα και όταν ήμουν στην σχολή και μου έλεγε ότι θα κάνω τώρα αυτή την δουλειά, αλλά και τις προηγούμενες δουλειές μου και στο θέατρο και στην τηλεόραση, θα μου φαινόταν τρελό. Δουλεύω με πολύ ωραίους ανθρώπους και ηθοποιούς που θαυμάζω και στην σειρά, αλλά και στο θέατρο με τον κύριο Παπασπηλιόπουλο.
Η δυσκολία μου δεν είναι να μπορώ να βγω από τον τηλεοπτικό ρόλο και να μπω στον θεατρικό, αλλά να είμαι πιστός και στα δύο. Ειδικά, στον Λουκά, όταν κάναμε το καλοκαίρι δύο εβδομάδες διακοπές από τα γυρίσματα, όταν γύρισα ένιωθα ότι δεν μπορώ να το κάνω. Έλεγα μέσα μου πως δεν μπορώ να παίξω. Μου πήρε δυο τρεις μέρες να επανέλθω και πήγαινα και κάπως αγχωμένος στα γυρίσματα, αλλά ευτυχώς το βρήκα και πάλι.
Πέρασα από ακρόαση μόνο για τον ρόλο του Λουκά. Ήταν τρεις πολύ όμορφες και δημιουργικές φάσεις ακροάσεων και είχα αρχίσει από τότε να κάνω την έρευνά μου, γιατί είναι ένας πολύ απαιτητικός ρόλος με αρκετές ιδιαιτερότητες.
Βλέπω πάντως, πολλά κοινά στον Λουκά και στον Αλέξανδρο. Σίγουρα, ας πούμε, στο πως βιώνει την χαρά και την στεναχώρια, γιατί κι εγώ χαίρομαι πολύ και στεναχωριέμαι πολύ. Κάπως έχω εντοπίσει και μερικά πράγματα στην καθημερινότητά μου που με ενοχλούν και λέω πως θα μπορούσαν να είναι χαρακτηριστικά του Λουκά. Για παράδειγμα, με ενοχλούν πολύ τα έντονα φώτα ή οι απότομοι ήχοι.
Όταν ανέλαβα τον ρόλο του Λουκά, ήθελα κυρίως να είμαι αληθινός, γιατί είναι μια ευαίσθητη γραμμή. Επειδή όμως, κάνουμε μια μαύρη κωμωδία, το να πρέπει να κρατάς και τα δύο γκέμια και του ρεαλισμού, αλλά και της μαύρης κωμωδίας, ήταν νομίζω το πιο δύσκολο για μένα. Γιατί από την μια μπορεί κάποιος να σε κατηγορήσει ότι έκανες τον ρόλο καρικατούρα και από την άλλη να το κάνεις τόσο ρεαλιστικά που να μην κολλάει στο σύμπαν της σειράς.
Ήταν και είναι όμως ένα πολύ ωραίο και μεγάλο ταξίδι. Πήγα και στο ΠΙΚΠΑ πολλές φορές και γνώρισα και πολύ ωραία παιδιά, ωραίες προσωπικότητες, πήρα πολλά στοιχεία και ήθελα να υπάρχει μια πιο αληθινή εκπροσώπηση αυτών των παιδιών.
Όταν βρέθηκα ανάμεσα στους άλλους ηθοποιούς της σειράς, δεν το πίστευα. Είναι ένα all star cast ηθοποιών και έλεγα πως θα πάω στις αναγνώσεις μαζί τους. Δεν ήταν εύκολο για μένα, είχε άγχος, στρες σίγουρα. Ήμουν περικυκλωμένος από πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς και έπρεπε κι εγώ να αποδείξω την αξία μου. Αυτό έφυγε γιατί όλοι οι συνεργάτες τελικά με αγκάλιασαν και με βοήθησε πολύ και ο coach μου ο Κίμων Φιορέτος, για να χτίσουμε μαζί τον ρόλο.
Εννοείται ότι με αγχώνει βιοποριστικά το επάγγελμα αυτό. Πάρα πολύ κιόλας. Επειδή μπορεί την μια σεζόν να κάνεις μια επιτυχία, δεν σημαίνει πως έχεις λύσει τα προβλήματα σου. Αύριο μεθαύριο μπορεί να μην είσαι πουθενά. Δεν είναι κάτι που έχω αποδεχτεί, αλλά το έχω συνηθίσει.
Η μετακόμιση από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα ήταν έντονη, γιατί έγινε πολύ γρήγορα. Είχα μια ακρόαση στο Εθνικό και όταν τελικά πήρα τον ρόλο, έπρεπε μέσα σε δέκα μέρες να κατέβω και να βρω σπίτι. Ήταν λίγο σοκαριστικό στην αρχή, αλλά είχε και πολύ χαρά γιατί θα δούλευα στο Εθνικό Θέατρο σε μια πολύ ωραία δουλειά. Ήρθα εδώ όμως και κάπως μου τα έσκασε. Τεράστια κτίρια, μεγάλες αποστάσεις, δρόμοι. Στην Θεσσαλονίκη ήταν πιο χαλαρά τα πράγματα. Δεν θα πω ψέματα με τρόμαξε λίγο η πόλη.
Έχω πολλές φιλοδοξίες. Θα ήθελα δηλαδή, να κάνω ένα άνοιγμα στο εξωτερικό και να παίξω σε μια ταινία στα αγγλικά, να μπορώ να κάνω άλλες προφορές. Θα ήθελα πολύ δηλαδή, να κάνω κινηματογράφο, που στην Ελλάδα δεν είναι πολύ εύκολο. Θα ήθελα πολύ επίσης να παίξω σε μια ταινία δράσης, κάτι που δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.