Είχες φανταστικούς φίλους όταν ήσουν παιδί; Τελικά, μπορεί να σου έκαναν καλό
Από την ενσυναίσθηση και τη φαντασία μέχρι τις κοινωνικές δεξιότητες, οι φίλοι που κανείς άλλος δεν έβλεπε ίσως ήταν πολύ πιο χρήσιμοι απ’ όσο νόμιζες.
- 10 ΝΟΕ 2026
Αν κάποτε, όταν ήσουν παιδί, μιλούσες σε έναν φίλο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει, δεν σημαίνει ότι ήσουν μοναχικός ή ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μπορεί, μάλιστα, να ήταν ένας από τους τρόπους με τους οποίους μάθαινες να καταλαβαίνεις καλύτερα τον κόσμο γύρω σου.
Οι φανταστικοί φίλοι είναι πολύ πιο συνηθισμένοι απ’ όσο ίσως θυμάσαι. Σύμφωνα με έρευνες, περίπου δύο στα τρία παιδιά έχουν έναν φανταστικό φίλο μέχρι την ηλικία των επτά ετών. Μπορεί να είναι ένα παιδί, ένα ζώο, ένα φανταστικό πλάσμα ή ακόμη και κάτι εντελώς παράξενο, όπως ένα ομιλούν αντικείμενο.
Οι μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά με φανταστικούς φίλους έχουν, κατά μέσο όρο, τόσους πραγματικούς φίλους όσους και τα παιδιά χωρίς τέτοιους φίλους. Απλώς, όταν δεν υπήρχε κάποιος διαθέσιμος για παιχνίδι ή κουβέντα, η φαντασία σου αναλάμβανε δράση.
Ο φανταστικός σου φίλος μπορούσε να είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Παρέα, συνομιλητής, σύμβουλος, συμπαίκτης. Και, σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή η σχέση μπορούσε να έχει πραγματικά οφέλη.
Αν είχες έναν τέτοιο φίλο, πιθανότατα εξασκούσες τη φαντασία σου περισσότερο, δημιουργούσες ιστορίες και έμπαινες πιο εύκολα σε διαφορετικούς ρόλους. Σε ορισμένες έρευνες, παιδιά με φανταστικούς φίλους εμφανίζουν επίσης καλύτερη συγκέντρωση και πιο ζωντανή νοητική απεικόνιση.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι κάτι άλλο, καθώς μέσα από τον φανταστικό σου φίλο μάθαινες ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να σκέφτονται και να αισθάνονται διαφορετικά από εσένα. Με απλά λόγια, μάθαινες να βλέπεις τον κόσμο και από μια δεύτερη οπτική γωνία. Και αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ανάπτυξης της ενσυναίσθησης.
Ο φανταστικός φίλος μπορούσε επίσης να λειτουργήσει σαν ένα ασφαλές «δοκιμαστήριο» για τις κοινωνικές σχέσεις. Μπορούσες να φανταστείς έναν καβγά, να θυμώσεις, να φωνάξεις, να ζητήσεις συγγνώμη και τελικά να βρεις μια λύση. Όλα αυτά χωρίς πραγματικό ρίσκο. Αργότερα, μπορούσες να μεταφέρεις όσα είχες «προβάρει» στις πραγματικές σου σχέσεις.
Κάτι αντίστοιχο φαίνεται να συμβαίνει και σε ορισμένα παιδιά με αυτισμό. Έρευνα σε 124 παιδιά έδειξε ότι σχεδόν τα μισά είχαν δημιουργήσει φανταστικό φίλο. Για τους ειδικούς, μια τέτοια σχέση μπορεί να προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να εξασκήσουν την επικοινωνία και την κοινωνική αλληλεπίδραση με τους δικούς τους όρους.
Και εδώ είναι ίσως το πιο περίεργο κομμάτι, μιας και οι φανταστικοί φίλοι δεν εξαφανίζονται απαραίτητα μαζί με τα παιδικά χρόνια.
Έρευνες δείχνουν ότι και ενήλικες δημιουργούν ή διατηρούν φανταστικούς φίλους. Μπορεί να τους χρησιμοποιούν ως συντροφιά, ως τρόπο να επεξεργαστούν δύσκολες καταστάσεις ή ακόμη και σαν μια νοητική πρόβα για την πραγματική ζωή.
Μπορεί, για παράδειγμα, να κάνεις στο μυαλό σου μια δύσκολη συζήτηση με έναν συνάδελφο, να προβάρεις μια παρουσίαση ή να επεξεργαστείς ένα πρόβλημα μέσα από έναν φανταστικό διάλογο.
Τελικά, ίσως ο φανταστικός φίλος που είχες μικρός να μην ήταν απλώς ένα προϊόν της παιδικής σου φαντασίας. Ίσως να ήταν ένας από τους πρώτους τρόπους με τους οποίους έμαθες να κάνεις παρέα στον εαυτό σου, να καταλαβαίνεις τους άλλους και να δοκιμάζεις, χωρίς συνέπειες, το πώς λειτουργούν οι σχέσεις.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.