ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Δάφνη Μπόκοτα: «Ό,τι έκανα στην τηλεόραση, το έκανα όπως ήθελα»

Στα 18 χρόνια που παρουσίαζε τη Eurovision, έστω και για λίγα λεπτά, έστω και μόνο τη στιγμή που ευχόταν «Καλή Επιτυχία» στην Ελλάδα, η φωνή της έχει ακουστεί σε σαλόνια, καθιστικά και όπου αλλού υπήρχε τηλεόραση. Με την ίδια χαρακτηριστική φωνή, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης, περιγράφει στο OneMan ιστορίες ελληνικής τηλεοπτικής πραγματικότητας. Που έζησε και ζει ακόμα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΔΩΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η Δάφνη Μπόκοτα δεν είχε φανταστεί ότι θα γινόταν η φωνή της Eurovision. Ούτε καν ότι θα δούλευε στην τηλεόραση. Να τραγουδά ήθελε. Όμως, αν η ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών της, είναι εξίσου και το αποτέλεσμα των συμπτώσεων που δεν είχαμε ποτέ υπολογίσει. Εκείνο το πρωί των Χριστουγέννων που τραγούδησε με τη χορωδία του σχολείου της στην ΕΡΤ, δεν ήξερε ότι θα έφευγε με μια σκέψη φυτεμένη στο μυαλό ότι μπορεί και να δουλέψει κάποτε στην τηλεόραση· ούτε ότι θα ξαναπερνούσε την ίδια πόρτα του Ραδιομεγάρου μερικά χρόνια αργότερα.

Από την εποχή που ένα παραπανίσιο «ν» αρκούσε για να σε καρατομήσουν και που τη Μεγάλη Παρασκευή οι παρουσιάστριες έπρεπε βάσει «απαράβατου» κανόνα να φοράνε μαύρα, μέχρι την τηλεόραση της αψεγάδιαστης εικόνας και της φούσκας, έχουν αλλάξει σχεδόν τα πάντα. Η Δάφνη Μπόκοτα, πάλι, όχι και τόσο. Το κορίτσι που κάποτε «πάγωνε» μπροστά στο κόκκινο λαμπάκι της κάμερας – τέρας που είχε απέναντί της, ανακάλυψε πως για να την προσέξουν πρέπει να φορέσει τη μάσκα της αυστηρής, κι ας ήταν κόντρα ρόλος. Αλλά σε ένα επάγγελμα που η εικόνα έχει τόση δύναμη που μπορεί να σε καταπιεί, εκείνη μπορεί να υπερηφανεύεται ότι δεν επέτρεψε ποτέ στην τηλεόραση να ανακατευτεί με τον πραγματικό της χαρακτήρα.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης, η Δάφνη Μπόκοτα εξιστορεί στο OneMan όσα έζησε και ζει μπροστά και πίσω από τις κάμερες, όσα της έδωσε η τηλεόραση και όσα δεν κατάφερε ποτέ να της πάρει.

Τα «χιόνια» στα Εξάρχεια και η καρμική επίσκεψη στην ΕΡΤ

Οι πρώτες μου αναμνήσεις από την τηλεόραση ήταν το σήμα της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ. Ήμασταν και από τις πρώτες οικογένειες που πήραμε τηλεόραση. Δεν είχαν όλοι τότε. Οι αναμνήσεις μου, λοιπόν, είναι το σήμα. Γιατί ήταν κάποιες ώρες μόνο που έπαιζε, δεν έπαιζε όπως παίζει τώρα, συνέχεια. Και ξεκίναγε με το γνωστό σήμα και τελείωνε με τον εθνικό ύμνο και το σήμα μετά. Έχω, λοιπόν, στα μάτια μου το σήμα, όπως και τις τηλεοράσεις που έπρεπε να σηκωθείς για να αλλάξεις κανάλι, γιατί δεν υπήρχε remote.

Όπως, ας πούμε, παιδική μου ανάμνηση ήταν και οι φωνές στη γειτονιά. Ο ένας ήταν πάνω με την κεραία κι ο άλλος στο μπαλκόνι και φώναζε «στρίψ’ το λίγο αριστερά, στρίψ’ το λίγο, έχει χιόνια». Ήταν συγκεκριμένη αυτή η έκφραση και την άκουγες συνέχεια. Λίγο να φύσαγε, στράβωνε η κεραία και άκουγες ξανά την ίδια κουβέντα. «Στρίψ’ το λίγο, τώρα, τώρα, τώρα είναι καλά. Όχι, τώρα έχει χιόνια». Αλλά αυτό το άκουγες από πάρα πολλά σπίτια (γέλια).

Δεν είχα φανταστεί τον εαυτό μου στην τηλεόραση. Για την ακρίβεια ήταν μία περίεργη σύμπτωση. Τραγουδούσα πάντα σε χορωδίες στα σχολεία που ήμουν. Μια φορά, λοιπόν, κάποια Χριστούγεννα, μας πήγε η χορωδία στην ΕΡΤ να τραγουδήσουμε, χορωδία κοριτσιών από σχολείο. Ήμουν δημοτικό, γυμνάσιο, δεν θυμάμαι. Μπαίνοντας, λοιπόν, μέσα στο Ραδιομέγαρο, είχα πάθει ένα τράνταγμα, ένα σοκ από αυτά που έβλεπα. Μου άρεσαν πάρα πολύ· κόσμος πηγαινοερχόταν, φασαρία, οι κάμερες, τα φώτα. Ήταν ένας κόσμος μαγικός.

Επειδή πάντα είχα σόλο, κιόλας, θυμάμαι ότι είπα το σόλο μου και η Ρίτα Ασημακοπούλου, από τις πρώτες τηλεπαρουσιάστριες, να βγαίνει, γιατί εκείνη το παρουσίαζε, και να μου λέει: «Πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να δουλέψεις και στην τηλεόραση. Έχεις πολύ ωραία φωνή».

Κοριτσάκι λοιπόν, 12-13 εκεί ήμουνα, σκέφτηκα τι μου είπε τώρα, να δουλέψω στην τηλεόραση; Και κάπου μπήκε μια παράξενη ιδέα στο μυαλό μου. Δεν θα έλεγα όμως ότι το κυνήγησα για να δουλέψω στην τηλεόραση, γιατί με ενδιέφερε πιο πολύ το τραγούδι, οι σπουδές μου. Ήρθε όμως καρμικά η τηλεόραση. Έμαθα ότι γίνεται ένας διαγωνισμός, ο τελευταίος διαγωνισμός που έγινε στην κρατική τηλεόραση, έδωσα και μπήκα. Αυτό το λέω με καμάρι, γιατί μπήκα με κριτική επιτροπή τον Βασίλη Βασιλικό, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Μιλάμε για ονόματα και πολύ σκληρές εξετάσεις. Ορθοφωνία, μέταλλο φωνής, γνώσεις. Δεν μπορώ να σου περιγράψω.

Φώτα, κάμερα, πάμε!

Η πρώτη μου εμπειρία μπροστά στην κάμερα ήταν πάρα πολύ άγρια. Οι κάμερες δεν είχαν καμία σχέση με τις σημερινές. Ήταν κάτω, ήταν τέρατα, κάτι θηρία. Ήταν πάρα πολύ άγριο πράγμα, γιατί μας πετάξανε χωρίς να μας έχει πει κανένας τίποτα. Ούτε πώς ντυνόμαστε, ούτε πού κοιτάμε, ούτε τίποτα. Άγριο.

Αυτό το κόκκινο φωτάκι της κάμερας… θα ανάψει και θα τα πεις. Τι θα πω; Πού θα τα πω; Μου πήρε αρκετό χρόνο να το συνειδητοποιήσω και να μπω στη λογική του. Γιατί με πανικόβαλλε πάντα και η αίσθηση ότι είσαι στον αέρα τώρα και σε βλέπουν όλοι και «πω πω! Και άμα κάνω σαρδάμ και άμα…». Η απειρία γενικώς. Αλλά ήταν πολύ χαριτωμένο.

Τότε σε καρατομούσαν αν έκανες λάθος. Θυμάμαι να τρώω παρατήρηση σφοδρότατη γιατί είπα «την Πέμπτη» και όχι «τη Πέμπτη», που είναι το σωστό. Σφοδρότατη όμως. Αν έλεγες «την τσάντα», έτρωγες άκυρο. Έπρεπε να πεις «τη τσάντα», «τη Παρασκευή», γιατί αυτή είναι η ορθοφωνία της ελληνικής γλώσσας.

Δεν υπήρχε δε καμία βοήθεια. Ό,τι κάναμε το κάναμε μόνες μας. Δεν είχαμε ούτε καν μαλλιά, δεν υπήρχε κομμώτρια στην ΕΡΤ τότε. Δηλαδή αν έβγαινες από το αυτοκίνητο και βρεχόσουν, θα έβγαινες στον αέρα με βρεγμένα μαλλιά. Οι κομμώτριες ήρθαν πολύ μετά.

Ο κόσμος αντιμετώπιζε τότε τους ανθρώπους της τηλεόρασης εντελώς διαφορετικά. Δεν είχε καμία σχέση το τότε με το τώρα. Νομίζω ότι όλοι οι παλιότεροι έχουμε απολαύσει μιας εκτίμησης και μιας αγάπης από τον κόσμο, που δυστυχώς οι νεότεροι δεν την έχουν. Δεν θέλω να πω ότι είμαστε περισσότερο δουλεμένοι, δεν ξέρω τι γινόταν. Υπήρχε ένας σεβασμός πολύ μεγαλύτερος απ’ ό,τι υπάρχει τώρα.

Κι ένα δέος, ας πούμε. Αν σε συναντούσε κάποιος, αν του μίλαγες, αν του χαμογελούσες, ήταν κορυφαίο. Δεν θα κοίταγε τι φοράς, πώς είσαι βαμμένος, πώς είσαι ντυμένος. Δηλαδή, αυτά τα ξεπερνούσε και πήγαινε στο πιο ουσιαστικό· ότι μπαίνετε στο σπίτι μας, μας δίνετε χαρά, χαιρόμαστε να σας βλέπουμε. Δεν ήταν το μαλλί, το βάψιμο, το κραγιόν, όλο αυτό το πράγμα, το ανόητο που γίνεται τώρα.

Όταν μπήκα στην ΕΡΤ, βρήκα εκεί τη Ρίτα Ασημακοπούλου, που την είχα γνωρίσει στα πολύ μικρά μου χρόνια, τη Νάκυ Αγάθου και την Κέλλυ Σακάκου. Ήταν ιερά τέρατα και ήταν οι μόνες. Και σου μιλάω τώρα για το ’87-’88. Δεν έχει βγει ακόμα η ιδιωτική, είναι μονοπώλιο η κρατική. Άρα, λοιπόν, εγώ γνωρίζω τα ιερά τέρατα. Έμαθα αρκετά και από την Κέλλυ και από τη Νάκυ, και για το πώς μιλάμε και για το πώς κοιτάμε και πού κοιτάμε και όλα τα σχετικά.

Αλλά ήταν ιερά τέρατα. Και εγώ ήμουν ένα κοριτσάκι από τα Εξάρχεια που έλεγα «πού βρέθηκα ξαφνικά; Σε ποιο σύμπαν είμαι εγώ τώρα;».

Οι συμβουλές, αν δίνονταν, ήταν περισσότερο του τύπου «σκάσε και κολύμπα τώρα». Επίσης, ήταν κλασικό: παραμονή Πρωτοχρονιάς, παραμονή Χριστουγέννων, Ανάσταση, Μεγάλη Παρασκευή, κλασικές βάρδιες θα δουλεύαμε εμείς.

Ήταν ένα πολύ αυστηρό πρωτόκολλο. Μεγάλη Παρασκευή φοράμε μαύρα, Μεγάλο Σάββατο το «σπάμε» και φοράμε γκρίζα, Κυριακή του Πάσχα, κίτρινο ή κόκκινο. Απαράβατα όμως, έτσι; Απαράβατα.

Όπως επίσης, (σ. σ. χρωματίζει αυστηρά τη φωνή της) δεν φοράμε ποτέ στην τηλεόραση, με αυτό το ύφος που σου το λέω, λευκό και μαύρο. Γιατί δεν μπορούσαν να ρυθμίσουν. Ήταν τα πρώτα πράγματα που έμαθα. Το ενδυματολογικό του Πάσχα και το ασπρόμαυρο. Φοβερά εφόδια (γέλια). Ήταν τελείως αλλιώς, αλλά αν σου πω όμως ότι ήταν και πιο συναδελφικά ήταν πιο χαρούμενα. Δεν ξέρω, ήταν πιο ανάλαφρα.

Δεν είχαμε πολυκοσμία. Τώρα έχει πάρα πολύ κόσμο η τηλεόραση. Μπαίνουν, βγαίνουν, μια χρονιά ο ένας, την επόμενη ο άλλος, ξαναγυρίζουν. Τότε ήταν πολύ πιο μαζεμένα και συγκεκριμένα τα πράγματα. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν καλό ή κακό, πραγματικά δεν το ξέρω. Αυτό που μπορώ όμως να πω, είναι ότι σίγουρα τότε ήταν πιο ποιοτική τηλεόραση. Δεν μιλάω για καμία βαριά κουλτούρα, απλά δεν ασχολιόταν τόσο με τα «μου είπε, του είπε, πώς αισθανθήκατε, με έβρισε και θα τον βρίσω» κ.λπ. Αυτό που γίνεται σήμερα και με πεθαίνει.

Η τηλεόραση τότε και τώρα

Σε σχέση με την παλιά τηλεόραση, κερδίσαμε ενδεχομένως στην ταχύτητα της πληροφορίας και στη ταχύτητα της ενημέρωσης, χάσαμε στην ποιότητά της όμως. Αν και νομίζω ότι δεν είναι μόνο στην τηλεόραση, είναι και στη ζωή μας το ίδιο. Δηλαδή, έχουμε πολύ γρήγορη πληροφορία, πάρα πολύ γρήγορη ενημέρωση και πολλές φορές χωρίς ουσία και χωρίς να έχουμε τον χρόνο να το διαχειριστούμε, για να μας μείνει και κάτι από αυτό. Οπότε πιστεύω ότι αυτό έχει πάθει και η τηλεόραση.

Επίσης, υπάρχει ένα άλλο πράγμα σήμερα, το οποίο με ενοχλεί και στα social και στην τηλεόραση. Έχει χαθεί η ιδιωτικότητα. Δηλαδή, ό,τι κάνω πρέπει να το μάθει ο κόσμος όλος; Αυτό με ενοχλεί, πάντα με ενοχλούσε. Κανέναν δεν ενδιαφέρει τι κάνω εγώ στην προσωπική μου ζωή και κανέναν δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει. Και εγώ δεν θα ήθελα καθόλου να πουλήσω το τι κάνω στην προσωπική μου ζωή, ακριβώς γιατί δεν θα πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν.

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες, ότι σαν να ισχύει το «αν δεν εκθέτεις, δεν υπάρχεις». Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία και η χαρά της ζωής. Δεν μπορεί ο εαυτός σου να είναι πάντα στην πένα και στην τρίχα. Έχεις και άσχημες στιγμές. Είσαι και στραβοκοιμισμένος, είσαι και άρρωστος και διαλυμένος ψυχολογικά και στραπατσαρισμένος. Όλο αυτό το ατσαλάκωτο εμένα με ενοχλεί πάρα πολύ, γιατί δεν είναι ανθρώπινο.

Με ενοχλεί πολύ, γιατί υπάρχουν και παιδιά που τσιμπάνε και μπαίνουν νωρίς στην όλη ιστορία των media και σε όλο το παραμύθι αυτό και έχουν μια τελείως στρεβλή άποψη για τη ζωή. Δεν είναι έτσι. Δεν είναι αυτό. Δεν είμαστε όλοι σούπερ πετυχημένοι, με υπέροχες ζωές και κανένα πρόβλημα στον δρόμο μας.

Δεν εγκλωβίστηκα ποτέ σε μία εικόνα. Όχι. Θεωρώ ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία μου. Κατάφερα να μείνω απέξω, κατάφερα να μην εγκλωβιστώ στην εικόνα και κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα εγώ σε όλες μου τις δουλειές.

Πέρναγα κομμάτι του εαυτού μου. Αυτόν τον εαυτό, όχι τον εαυτό που θα «πουλήσω». Και δεν «πούλησα» ποτέ τίποτα. Και θεωρώ ότι σε αυτό βασίζεται και η σχέση μου με τον κόσμο, που κρατάει τόσα χρόνια και είναι πραγματικά για μένα πολύ συγκινητική. Γύρισα στην τηλεόραση μετά από 25 χρόνια πέρσι και ήταν σαν να μην είχα φύγει. Αυτό θεωρώ ότι έχει να κάνει με το ότι δεν πούλησα ποτέ εικόνα και δεν είπα ποτέ ψέματα.

Τι έμεινε ίδιο και τι άλλαξε σε αυτά τα 25 χρόνια είναι δύσκολο να πω. Δεν συγκρίνονται. Μπορώ όμως να σου πω πως έχω νιώσει εγώ. Έχω νιώσει εξαιρετικά καλά στην ιδιωτική τηλεόραση, εξαιρετικά καλά στον Alpha. Έχω το pampering και όλο το ενδιαφέρον και την προσοχή που δεν είχα ποτέ στην ΕΡΤ. Μάλλον έχω πέσει και σε ένα κανάλι το οποίο είναι εξαιρετικά φιλικό προς εμένα και το νιώθω πολύ δικό μου.

Δεν μετάνιωσα καθόλου που επέστρεψα. Είχα πάρα πολλές δεύτερες σκέψεις· πού πας τώρα, έχει αλλάξει η τηλεόραση, έχουν αλλάξει τα πράγματα, πας σε ιδιωτική τηλεόραση. Αλλά επειδή μ’ αρέσει να ρισκάρω, το έκανα. Μου βγήκε, μου βγήκε πάρα πολύ καλά.

Για πολλά χρόνια αισθανόμουν ότι δεν χωρούσα στην τηλεόραση. Το «χωράω» είναι το ρήμα που χρησιμοποιώ και εγώ όλα αυτά τα χρόνια. Δεν αποφάσιζα να εμφανιστώ σε κάποια εκπομπή, γιατί ακριβώς αισθανόμουν ότι δεν χωρούσα.

Τα τελευταία χρόνια έχει λίγο αλλάξει η τηλεόραση. Δεν είναι τόσο κίτρινη όσο ήταν και είπα ότι εδώ μπορεί να χωρέσω κι εγώ. Και το έκανα και δεν μετάνιωσα. Είμαι πολύ καλά! Είμαι πολύ καλά και με την Κατερίνα Καινούργιου, είμαι πολύ καλά στην εκπομπή, είμαι πολύ καλά στον Alpha.

Σύγκριση δεν μπορώ να κάνω. Γιατί στην ΕΡΤ ήμουν ένα στρατιωτάκι που ήταν «βγες και πες τα», χωρίς μαλλιά, χωρίς ρούχα, χωρίς τίποτα. Τώρα αισθάνομαι για πρώτη φορά πραγματικά ότι κάνω επαγγελματικά τηλεόραση.

Είναι τρελά παράξενο να το νιώθω αυτό μετά από τόσα χρόνια, γιατί ήταν όλη μου η ζωή η ΕΡΤ. Και όταν βγήκα ξαφνικά και είδα ότι κάποιος με φωτίζει και κάθεται δέκα λεπτά να με φωτίσει και κάποιος κάθεται να με χτενίσει… γιατί σου μιλώ ειλικρινά, επί των ημερών μου ήταν «βγες και πες τα» και γρήγορα και δεν θα βάλουμε και το όνομά σου στους τίτλους. Στρατιωτάκι.

Η αλήθεια είναι ότι είπα ότι επιτέλους παίρνω πράγματα που μου άξιζαν. Όλες οι δουλειές μου με την ΕΡΤ ήταν στο εξωτερικό, και η Eurovision και τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα, οπότε επειδή συνεργαζόμουν με όλες τις τηλεοράσεις της Ευρώπης, το παράπονο ήταν «αχ, γιατί να μη δουλεύω κι εγώ με μια τέτοια τηλεόραση;».

Αλλά κάπου με κάλυπτε μέσα μου. Είχα δημιουργήσει και φιλίες, ήταν πάρα πολύ ωραία, δούλευα με άλλο στιλ τηλεόρασης, οπότε το παράπονο ήταν «γιατί, μωρέ παιδί μου, εδώ να ‘μαστε έτσι;». Τώρα είναι αλλιώς, γιατί είναι εδώ. Δεν χρειάζεται να παίρνω βαλιτσούλα. Είμαι δίπλα.

Απορρίψεις, απωθημένα και νίκες

Με την τηλεοπτική απόρριψη δεν συμφιλιώθηκα ποτέ. Ήμουν η πρώτη που έφαγε τέτοια απόρριψη. Δεν τα πάω καλά, δεν συμφιλιώθηκα ποτέ με αυτό και ούτε πρόκειται. Όχι για την απόρριψη, για τον τρόπο της απόρριψης.

Γιατί όταν χτίζεις ένα πράγμα, γιατί αισθάνομαι ότι κάπου λίγο την έχτισα τη Eurovision, και σου λένε «ωραία, τώρα θα έρθει κάποιος άλλος να ζήσει αυτό που έχτιζες κι εσύ πήγαινε στην κούτα σου, στη γωνία». Όχι, αυτό δεν μ’ αρέσει καθόλου.

Ο τρόπος αυτός είχε πολλή αδικία. Δεν ξεπερνιέται. Δεν θα συνέχιζα για πάντα να κάνω τη Eurovision. Υπήρχε όμως κι άλλος τρόπος να μου ειπωθεί ότι δεν θα συνεχίσω να είμαι σε αυτό. Πολύ δε περισσότερο όταν πήραν τη δικιά μου πρόταση και την κάνανε με κάποιον άλλο.

Ούτε το γεγονός ότι άφησα πίσω μου το τραγούδι το ξεπέρασα. Έχω τελικά πολλά πράγματα που δεν ξεπέρασα (γέλια) και δεν νομίζω να τα ξεπεράσω πια.

Η τηλεόραση ήρθε γλυκά και όμορφα και με «έκλεψε». Δεν είχα φανταστεί τη ζωή μου έτσι. Την είχα φανταστεί να τραγουδάω, αλλά τότε δεν γινόντουσαν όλα.

Δηλαδή, για να τραγουδήσω έπρεπε να το υπερασπιστώ, κάπου να εμφανίζομαι. Αν εμφανιζόμουν, δεν θα μπορούσα να είμαι στην τηλεόραση. Δεν ήταν η εποχή τότε που τα κάναμε όλοι όλα.

Υπήρχαν ειδικότητες, υπήρχαν διαχωριστικά, υπήρχαν απαγορευτικά. Τώρα βλέπω ότι μπορείς να είσαι και δημοσιογράφος και παρουσιαστής και τραγουδιστής και ό,τι θες. Τότε δεν ήταν καθόλου έτσι. Δηλαδή, εγώ δεν ήξερα τι να δηλώσω, θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην ΕΡΤ και στο τραγούδι. Διάλεξα την ΕΡΤ.

Αυτό μου κόστισε εμένα, γιατί έχω πολύ μεγάλο δέσιμο με τη μουσική και το τραγούδι. Βέβαια λέω ότι όταν μπαίνει αυτό το «αν» μπροστά, μας διαλύει. Αν είχα διαλέξει το τραγούδι, μπορεί να είχε πάει καλά, μπορεί και να μην είχε πάει. Μπορεί να ήταν καλύτερα που διάλεξα την τηλεόραση. Δηλαδή, αυτό που λέμε «αν όμως τότε είχα πάρει άλλη απόφαση…». Δεν ξέρεις πώς θα σου έβγαινε ποτέ. Μπορεί να ήταν και χειρότερα. Μπορεί χίλια δυο. Κρατάω και μία πισινή σε αυτό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Αυτό που με γεμίζει εμένα είναι πως ό,τι έκανα στην τηλεόραση το έκανα όπως ήθελα. Δεν έχω βάλει νερό στο κρασί μου, δεν έχω κάνει πράγματα με τα οποία διαφωνούσα. Ήμουν καλά. Ήμουν σε αυτό που ήθελα εγώ να κάνω.

Δεν επέτρεψα ποτέ στην τηλεόραση να ανακατευτεί με τον χαρακτήρα μου. Δεν με άλωσε, δεν έγινα περισσότερο ματαιόδοξη. Δεν έγινα περισσότερο «ουάου! Κοίτα τι κάνω εγώ/πόσο ωραία το κάνω εγώ/με γνωρίζουν/τι όμορφη που είμαι/τι καλά!». Ποτέ, ποτέ. Πάντα ήμουν πάρα πολύ προσγειωμένη και έλεγα ότι κάνω μια δουλειά όπως όλος ο κόσμος. Εγώ απλά κάνω αυτή τη δουλειά και θέλω να την κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Δεν με ξεχώρισα ούτε με έβαλα ποτέ σε βάθρο ή παραπάνω από οποιονδήποτε άλλο. Δεν χρησιμοποίησα ποτέ τα δυνατά μου σημεία, νομίζω δεν το ένιωσα ποτέ. Εκεί που αισθανόμουν τη δύναμή μου ήταν ότι αν μου έλεγες, που το λέγανε παλιά στη Eurovision ας πούμε, «θέλω να μου καλύψεις τέσσερα λεπτά λόγο», ναι, θα στον καλύψω. Ήξερα τι μπορώ να κάνω. Εκεί πατούσα πολύ καλά.

Οι παρουσιαστές της παλιάς κοπής, νομίζω, ήταν όλοι ταπεινοί. Δεν είχαν αυτό το «κοίτα εγώ τι κάνω». Κανένας δεν το είχε. Δηλαδή, ακόμα και οι πιο πετυχημένοι, οι πιο γνωστοί, δεν είχαν αυτό το ύφος.

Και νομίζω ότι εκεί έμαθα να δουλεύω και έτσι έγινα αυτό που έγινα.

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης σήμερα νομίζω ότι ζουν σε μια φούσκα. Λυπάμαι που το λέω. Νομίζω ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν τι γίνεται παραέξω, γιατί τελευταία, η τηλεόρασή μας έχει γίνει λίγο κανιβαλική και λίγο ανακυκλούμενη. Ανακυκλώνουμε ο ένας τον άλλον. Τι είπε ο ένας, τι είπε ο άλλος, πώς αντέδρασε, γιατί, ποιος.

Παραέξω υπάρχουν άλλα θέματα, πολύ πιο βαθιά και πιο ενδιαφέροντα, και ενδεχομένως και άλλες ματιές ανθρώπων, που κι αυτό είναι ενδιαφέρον.

Νομίζω ότι πρέπει να ανοίξει λίγο η τηλεόραση, πρέπει λίγο να απλώσει τη ματιά της, να καταλάβει λίγο τι γίνεται γύρω της. Όχι μόνο σε συγκεκριμένες ηλικίες που αφορούν τις διαφημιστικές και τα νουμεράκια και όλο αυτό που ξέρουμε. Καλά είναι και τα νουμεράκια και οι πίτες και όλα, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι από πίσω, υπάρχουν παιδιά, υπάρχουν έφηβοι, υπάρχει μια χώρα που πρέπει να ζήσει ένα μέλλον από αυτούς τους ανθρώπους.

Μήπως πρέπει να το δούμε λίγο πιο σοβαρά.

Ο κόσμος με έχει συνδέσει με μια αυστηρή εικόνα λόγω της Eurovision, αλλά δεν είμαι καθόλου έτσι. Αυτό είναι το μόνο πράγμα με το οποίο γελάω.

Αυτός ήταν ο ρόλος που έπρεπε να έχω στη Eurovision για να μπορέσω να πείσω τον κόσμο ότι η Eurovision δεν είναι κάτι αστείο, ευτελές, δεύτερο, ένα πανηγυράκι.

Έπρεπε, λοιπόν, να βρω ένα «εγώ» το οποίο θα πείθει ότι εδώ είμαστε σοβαροί, δεν παίζουμε. Είναι σοβαρό αυτό και ακούστε το λίγο. Έτσι, λοιπόν, αυτή η αυστηρότητα που βγήκε στον λόγο μου, στην εμφάνισή μου, σε όλα όσα έκανα με τη Eurovision, ήταν ο τρόπος να αντισταθμίσω λίγο όλο αυτό το πράγμα που έσερνε η Eurovision, το φτηνό και το δεύτερο· που όμως εγώ έβλεπα ότι ο κόσμος το αγαπούσε πάρα πολύ.

Ας πούμε, από το είναι χαζό και είναι πανηγυράκι και δεν μας ταιριάζει, είχε φτάσει ο κόσμος να ντρέπεται να πει ότι το παρακολουθεί. Με σόκαρε πάντα που όταν με συναντούσαν έξω και μου έλεγαν πχ «μου άρεσε το τραγούδι της Γαλλίας… δεν το βλέπω βέβαια». Ξέρεις πόσες εκατομμύρια φορές το έχω ακούσει αυτό; Δηλαδή, αμέσως έπρεπε να μου το αναιρέσουν. Ήταν ντροπή να τους αρέσει και να το δουν; Εκεί τρελάθηκα εγώ και λέω τι κάνουμε τώρα, ειδικά όταν έβλεπα πώς ήταν έξω, που ήταν πάντα ένα τεράστιο πράγμα.

Η Eurovision είχε πάντα μια πολιτική χροιά, σε εντάσεις και σε εποχές δύσκολες, αλλά όχι τέτοια. Δηλαδή, ούτε κάποιος προκαλούσε όπως τώρα προκαλούν κάποιες φορές, ούτε κάποιος αντιδρούσε έτσι στην πρόκληση. Πέρναγε λίγο πιο μαλακά.

Αν είχα ένα τελευταίο λεπτό στον τηλεοπτικό αέρα, θα έλεγα ότι η τηλεόραση είναι μια ευλογία, αλλά ο τηλεθεατής θα πρέπει να είναι πιο επιλεκτικός σε αυτό που βλέπει. Να μην τα δέχεται όλα τόσο εύκολα. Για να μπορέσουμε να ανεβάσουμε και το επίπεδο.

Και δεν μιλάω και πάλι από άποψη κουλτούρας. Μιλάω για αισθητική, για συμπεριφορά, δεν λέω να γίνει κάτι «βαρύ». Αλλά επειδή μπαίνει σε όλα τα σπίτια και έχει τεράστια δύναμη, ένα κακοντυμένο, κακοφτιαγμένο, κακοσυμπεριφερόμενο πρόσωπο μπορεί να κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Μετά τους παίρνει όλους η μπάλα και γίνεται πάρα πολύ εύκολο. Μετά αρχίζεις να γελάς και να κοροϊδεύεις αυτό που βλέπεις, που επίσης δεν μ’ αρέσει καθόλου.

Όταν το βλέπεις, δεν μπορείς να το κοροϊδεύεις και να το ευτελίζεις. Είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα. Παλιά, όταν έβλεπες κάποιον, τον έβλεπες γιατί τον πήγαινες, ρε παιδί μου. Ήθελες να ακούσεις αυτό που θα σου πει. Δεν τον έβλεπες για να τον ευτελίσεις. Είναι παρανοϊκό ρε παιδί μου. Όταν βλέπεις κάτι, το βλέπεις γιατί κάτι σου λέει, κάτι σου δίνει, σε διασκεδάζει, μαθαίνεις. Δεν το βλέπεις για να το διαλύσεις. Αφού δεν σου αρέσει, μην το βλέπεις. Δηλαδή, το βλέπεις, το ρουφάς, το αναλύεις και πας από κάτω και το καταθάβεις. Είναι φοβερό και ανησυχητικό και κάποια στιγμή θα πρέπει λίγο να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.