Στον κόσμο του Tumblr, δεν υπήρχε η ματαιοδόξια των καλύτερων εσθέτικς

Μέσα στα κουτάκια του Instagram, καμιά φορά εγκλωβιζόμαστε. Σε πόσα NY Resolutions να υπήρχε άραγε στόχος για λιγότερη χρήση τη νέα χρονιά; Τι μας κάνει να σκιπάρουμε την ειδοποίηση για το χρονικό όριο; Διάφοροι λόγοι. Ενημέρωση, επικοινωνία, αναφορές, προβολή, αυτοπροβολή.

Την ίδια ώρα που το Facebook έχει παραδοθεί στα caps λοκ της ακροδεξιάς τοξικότητας και το X στο διαστροφικό Τζίνι που λέγεται Grok, το Instagram μοιάζει όντως, το τελευταίο οχυρό αισθητικής στις μέρες του ευκολόπιοτου περιεχομένου και παράλληλα λειτουργεί ως γέφυρα που συνδέει μια πλατφόρμα που αγαπήθηκε και αγαπιέται όσο ελάχιστες στον κόσμο του διαδικτύου.

Φίλες και φίλοι, μαζευτήκαμε σήμερα εδώ, για να μιλήσουμε για εκείνη τη φωλιά που έχτισε σχεδόν είκοσι χρόνια πριν ο David Karp, ένας CEO που δεν έχεις συνηθίσει.

Και το όνομα αυτής της φωλιάς, Tumblr.

Σε ηλικία 15 ετών, αποχώρησε οικειοθελώς από το λύκειο που φοιτούσε στη Νέα Υόρκη και συνέχισε με κατ’ οίκον εκπαίδευση. Δύο χρόνια αργότερα, πήρε το αεροπλάνο, πήγε να ζήσει σόλο στο Τόκιο και δε χάθηκε στη μετάφραση.

Όταν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί κομμάτια του εαυτού του. Η παραδοσιακή όμως αρθρογραφία στυλ Blogger, WordPress και Movable Type, δεν τον έψηνε.

«Είχα όλα αυτά τα ωραία βίντεο, links και projects που ήθελα να δημοσιεύσω, και δυσκολευόμουν πολύ να το κάνω», θυμάται. «Ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Ήμουν αποφασισμένος να μην ανταγωνιστώ το WordPress. Άνθρωποι όπως ο Matt Mullenweg (συνδημιουργός του WP) είναι πολύ πιο έξυπνοι και έμπειροι από εμένα», εξηγούσε με ειλικρίνεια ο Karp. Για εκείνον, η μαγεία του Tumblr βρίσκεται στο ότι μπορείς να δημοσιεύεις τα πάντα, με τον δικό σου τρόπο.

«Το Tumblr φροντίζει για την καλαίσθητη μορφοποίηση του περιεχομένου και το κάνει να δείχνει όμορφο στο blog σου. Όταν λέμε ότι μπορείς να πάρεις το περιεχόμενο έξω με οποιονδήποτε τρόπο, εννοούμε ότι μπορείς να πάρεις αυτό το blog όπου θέλεις, γιατί το API μας (application programming interface) είναι εντελώς ανοιχτό, ώστε να αντλείς το περιεχόμενο και να το τοποθετείς οπουδήποτε στο Web. Μπορείς να ενσωματώσεις το περιεχόμενό σου σε οποιοδήποτε άλλο site, να δημιουργήσεις το δικό σου domain name και να κάνεις ό,τι θέλεις με αυτά τα δεδομένα.

Έχουμε δημιουργήσει την πιο ευέλικτη πλατφόρμα δημοσίευσης στον κόσμο. Μπορείς να βάλεις τα πάντα μέσα και να πάρεις τα πάντα έξω. Και πιστεύω ότι τα καταφέρνουμε αρκετά καλά σε αυτό», έλεγε παλαιότερα σε συνέντευξη ο δημιουργός του Tumblr.

 

Και πράγματι, έτσι ήταν.

Τέσσερα χρόνια μετά το MySpace και το Hi5, το Tumblr προσγειώθηκε στο ίντερνετ το 2007 και πρόσφερε ελεύθερα το διαδικτυακό καμβά του στους bloggers για να ζωγραφίσουν. 19 χρόνια μετά, τα πινέλα παραμένουν ίδια πάνω κάτω. Ηλιοβασιλέματα, θάλασσες, τέχνη, movie quotes, ρούχα, σκίτσα, Alex Turner, Joy Division. Η διαφορά είναι άλλη.

Στο Tumblr, καμάρωνες για το blog σου, χωρίς να θέλεις να το πουλήσεις. Ήταν μια περισσότερο προσωπική διαδικασία, σαν να κάνεις curate τα αποθηκευμένα post στο Instagram, πλάι σε δικές σου εικόνες, με μουσική στο background, ή απαλά χρώματα του προσωπικού σου ατελιέ. Και όποιος/α το δει, το είδε.

Τρία, πλέον, μεγάλα παιδιά που διαμορφώθηκαν από τον κόσμο του Tumblr, γυρίζουν πίσω στα blog τους και μοιράζονται σκέψεις για εκείνη τη φωλιά του διαδικτύου που η αισθητική συναντούσε τον πιο ανεπιτήδευτο εαυτό μας.

«Το Tumblr ήταν εκεί για να σε ταξιδέψει με τα κείμενα και τις εικόνες του»

 

Όλα τα εκκολαπτόμενα indie παιδιά της γενιάς των ’96-’99 ξεκίνησαν από ένα ριμπλόγκ μιας psy κινούμενης εικόνας (aka gif) στο tumblr. Νομίζω ότι είναι η πιο gen z πρόταση που έχω γράψει ποτέ.

To Tumblr δεν αντικαθιστούσε το Facebook, που ήταν το κεντρικό social media εκείνης της εποχής. Ήταν η φωλιά του ίντερνετ, όταν ήθελες να ξεφύγεις από το βασικό χαρακτηριστικό του Facebook τότε, που ήταν “πώς θα σας κάνω να γελάσετε”, την περίοδο που γεννιόντουσαν τα memes και τα πληκτρολόγια είχαν πάρει φωτιά. Το Tumblr, ήταν εκεί, σαν μια ζεστή χνουδωτή κουβέρτα με γεύση τσάι και χιόνι, να σου μάθει νέα συγκροτήματα, να σε ταξιδέψει με τα κείμενα και τις εικόνες του. 

Χαρακτηριστικότατη φάση ήταν το release του ΑΜ άλμπουμ των Arctic Monkeys, όπου όλοι θυμόμαστε την τρίπι κυματομορφή, την εισαγωγή των κομματιών, και φυσικά τις σέξι φωτογραφιες του Alex Turner που όλοι και όλες θαυμάζαμε και με εμένα χωρίς να κάνω ριμπλόγκ για να μην με πάρουν χαμπάρι. Ευελπιστώ πως κάποια στιγμή θα γίνει και το instagram κάπως έτσι• ένα βαθιά νοσταλγικό κάλενταρ μιας άλλης εποχής, ξεχασμένο, που θα λειτουργεί σαν το archive των παρελθοντικών ψηφιακών ψυχών μας.

PS: Για όσα θελήσουν να ανατρέξουν πίσω στο site τους, μην το κάνετε από την εφαρμογή του κινητού, είναι κρίμα.

Βίκτωρ, 28 ετών | you-are-what-you-listen-to98.tumblr.com

«Στο Tumblr εκφραζόσουν ειλικρινά, δεν ήταν όλα curated για να πουλήσεις τον εαυτό σου»

Το Tumblr για μένα συμβολίζει την πολύχρωμη φωτεινή και ζεστή πλευρά του ίντερνετ. Εγώ έκανα Tumblr τρίτη γυμνασίου και είδα έναν υπέροχο καινούργιο κόσμο να ανοίγει, όσον αφορά την τέχνη, τη μουσική, έμαθα μουσική, είδα ταινίες, μόδα, ζωγραφική, τα πάντα. Βασικά, ήταν ακριβώς το αντίθετο από το doomscrolling. Μπορεί να περνούσα όντως ατελείωτες ώρες στο Tumblr, αλλά ό,τι έβλεπα ήταν reference για να μάθω πράγματα.

Θυμάμαι πόσο ωραία ήταν η εποχή χωρίς τον αλγόριθμο, πριν γίνει τόσο έξυπνος και σου κάνει personalize το feed σου. Δεν υπάρχει πιο personalized προφίλ από αυτό που είχα στο Τumblr, από διάφορα που έβρισκα από τη μια εικόνα στην άλλη και ακολουθούσα τα άτομα που μου αρέσει η αισθητική τους.

Ήταν πάρα πολύ ωραίο ότι μπορούσες να κάνεις customize τη σελίδα σου, με γραμματοσειρές, thumbnails και background που ήθελες σε αντίθεση με το κλασικό τριαδούλα με λευκό φόντο που έχει το Instagram ή το TikTok. Αυτό που ήσουν δεν είχε να κάνει καθόλου με την εικόνα σου, ερχόσουν κοντά σε κόσμο με βάση τον πυρήνα σου κι ένιωθες οικεία επειδή ήταν safe space χωρίς disclaimer, χωρίς να το πεις, φαινόταν από τη συμπεριφορά του κόσμου εκεί μέσα. Μου λείπει πολύ.

Ο λόγος για τον οποίο ήταν safe space ήταν ότι οι άνθρωποι που εξέθεταν τον εαυτό τους εκεί μέσα δεν το έκαναν με καμία βλέψη να αποκτήσουν μακροπρόθεσμα κάτι από αυτό, υλικά. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα σαν κόνσεπτ με τους ινφλουένσερς.

Στο Tumblr εκφραζόσουν ειλικρινά, δεν ήταν όλα curated για να πουλήσεις τον εαυτό σου. Ερχόμασταν πραγματικά κοντά. Υπήρχαν και accounts με χιλιάδες ακόλουθους, αλλά η ζωή τους δεν ήταν γεμάτη υλικά αγαθά επειδή είχαν ένα πετυχημένο tumblr. Αν δούλευαν σε καφέ, θα συνέχιζαν να δουλεύουν σε καφέ. Το έκαναν για το content. Ήταν πολύ true μέσο, ο μόνος τρόπος να συνέχιζε να υπάρχει θα ήταν να έχει μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο.

Τα σόσιαλ δεν είναι πλέον χώρος έκφρασης για individuals, είναι πολύ κεκαλυμμένος τρόπος έκφρασης, τύπου σου δίνω ένα τυράκι για το κλικ και πάω να σου πουλήσω κάτι. Οι πραγματικοί users είναι απλώς ήσυχοι και καταναλώνουν προϊόντα χωρίς να νιώθουν ότι μπορούν να ποστάρουν άνετα κάτι αν δεν είναι curated. Μου λείπει ο αυθορμητισμός που πόσταρες κάτι χωρίς να το σκέφτεσαι.

Κωνσταντίνα, 29 ετών | citiuss-altius-fortius.tumblr.com

«Το Tumblr είναι ένα safe space για το νευρικό μου σύστημα, καθώς δεν μπαίνω στη διαδικασία να συγκριθώ με κανένα»

Το Tumblr μου το άνοιξα το 2011, όταν ήμουν 15. Μέχρι και το 2021 πόσταρα καθημερινά, όχι τόσο δικό μου content, όσο έκανα reblog εικόνες, quotes, μουσικές και text posts.

Τα πρώτα χρόνια έδινα περισσότερη προσοχή στο curation, στο πώς συνδυάζονταν οι εικόνες και τι ιστορία έπλαθαν όταν τοποθετούνταν η μία δίπλα στην άλλη, ανάλογα με το theme που είχα επιλέξει να χρησιμοποιήσω.

Με ενδιέφερε εξίσου με το περιεχόμενο των posts και ο τρόπος που είχα επιλέξει τη γραμματοσειρά του blog μου, τα χρώματα των γραμμάτων, το πόσες εικόνες θα εμφανίζονται ανά σειρά και οι playlists που έκανα embed στον html κώδικα για να συνοδεύουν το σκρολάρισμα.

Αυτό το social, το τρίτο που άνοιξα μετά από το hi5 και το facebook (ίσως είχα και last.fm τότε, δεν θυμάμαι), μου έδωσε αφορμή για να ψάξω διαφορετικές μουσικές, να δω ταινίες, να διαβάσω βιβλία, να γνωρίσω καλλιτέχνες αλλά και πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες irl.

Στο peak του, εγώ το βίωσα από το 2011 μέχρι και το 2013 ίσως, παρατηρούσα διάφορες κατηγορίες blogs ως κυρίαρχες ή πιο δημοφιλείς. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πρώτα τα πιο “hipster”, που πόσταραν άτομα με μεγάλα γυαλιά, Jeffrey Campbell shoes, skinny jeans. Έπειτα ακολούθησε μία περίοδος πιο grunge, με Joy Division μπλούζες, καρό πουκάμισα και Dr. Martens. Μετά ήρθαν τα kawaii, γεμάτα ροζ και holo, και έπειτα ίσως τα πιο minimal-clean blogs. Ωστόσο, δεν χρειαζόταν να ακολουθήσεις κάποιο από αυτά για να κερδίσεις followers ή να είσαι πιο relevant. Υπήρχαν τότε και διάφορα communities που οργάνωναν meetups, ξένα και ελληνικά.

Από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να με ενδιαφέρει τόσο το τι ποστάρω και σε ποια σειρά, και απλά το χρησιμοποιώ ως ένα ατελείωτο moodboard.

Έχοντας αποφασίσει ότι το Instagram με κουράζει απίστευτα, με στρεσάρει τρομακτικά και μοιάζει με δουλειά πλέον, χωρίς καν να είμαι influencer, έχω επιλέξει συνειδητά να μην το χρησιμοποιώ τόσο. Προκειμένου να ταΐσω τον εθισμό μου στο κινητό, το έχω αντικαταστήσει με το Pinterest, το Substack και έχω επιστρέψει στο Tumblr, ποστάροντας πιο συχνά.

Αισθάνομαι πως αυτές οι εφαρμογές είναι ένα safe space για το νευρικό μου σύστημα, καθώς δεν μπαίνω στη διαδικασία να συγκριθώ με κανέναν/καμία/κανένα. Δεν έρχομαι αντιμέτωπη με νέα χωρίς να είμαι προετοιμασμένη γι’ αυτό, στα for you feeds μου βλέπω posts που είναι όντως στη σφαίρα των ενδιαφερόντων μου και όχι διαφημίσεις για προϊόντα που θα κάνουν τη ζωή μου ιδανική και θα κάνουν trigger τον υπερκαταναλωτισμό μου. Είναι πιο ήσυχες, νιώθω πως έχω επιλογή πιο συνειδητά ως χρήστης. Δεν ακούω ήχους ούτε βλέπω βίντεο όταν τις ανοίγω και έρχομαι κυρίως αντιμέτωπη με εικόνα + κείμενο, μέσα πιο φιλικά για τον εγκέφαλό μου.

Θωμαή, 30 ετών | le-dilemme.tumblr.com/

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.