Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου – Watkinson.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Για τους χειμερινούς κολυμβητές του Φαλήρου, η πιο κρύα μέρα του χρόνου ήταν απλά Δευτέρα

Μια παρέα χειμερινών κολυμβητών συχνάζει στη μικρή παραλία του Φαλήρου, κάνει τα μπάνια της και αφηγείται στο OneMan τα πρωινά ραντεβού που δίνουν στη θάλασσα τα τελευταία δεκαέξι χρόνια, στα οποία το κρύο δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα.

Το πρωί της Δευτέρας (12/1), η θερμοκρασία έφτανε βαριά τους πέντε βαθμούς Κελσίου. Η αίσθηση, υπό του μηδενός. Η Ποσειδώνος απασχολημένη και ιδιαίτερα θορυβώδης, με τους περισσότερους οδηγούς να μη κοιτάζουν καν τη θέα στο δεξί παράθυρο.

Μόνη τους σκέψη, να τελειώσουν εγκαίρως με τις δουλειές τους για να μη χαθεί η μέρα. Λίγα μέτρα πιο κάτω, φίλοι με κοινό παρονομαστή την αγάπη για το νερό, απολαμβάνουν την παρέα μεταξύ τους.

Οι χειμερινοί κολυμβητές μετρούν την ώρα σε παφλασμούς και καθόλου δε νοιάζονται για την κίνηση στις μεγάλες λεωφόρους. Για εκείνους, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη θάλασσα. Η κυρία Τούλα έχει βγει μόλις από το νερό. Τα τελευταία χρόνια, η μέρα της ξεκινάει πάντα με την πρωινή βουτιά.

«Μια φορά ήμουν απογοητευμένη, ένα απόγευμα χειμώνα, με κάτι θέματα υγείας του άντρα μου και μου ήρθε να πέσω στο νερό. Από όταν έπεσα ένιωσα τέτοια γαλήνη και ηρεμία που είπα εδώ θα μείνω και θα κοιμηθώ. Έγινε τρόπος ζωής, σηκωνόμουν έξι η ώρα έκανα το μπάνιο μου και δεν το αφήνω για τίποτα.

Βρήκα την γαλήνη, μου φτιάχνει την διάθεση να κάνω τα πάντα. Έλειπα 8 μέρες και γύρισα σήμερα και ήρθα γρήγορα σαν τρελή να πέσω στο νερό. Ίσα ίσα να πάρω την δόση μου. Είναι ψυχοθεραπεία. Αλλάζει η διάθεσή μου, γίνομαι άλλος άνθρωπος, πετάω μετά. Πάω να ντυθώ τώρα για να ζεσταθεί το κορμί μου», μου λέει και ανηφορίζει.

Λίγα λεπτά μετά, εμφανίζεται στη στεριά ο Κυριάκος και τρέχει γρήγορα να ντυθεί. Όταν βγαίνεις από τη θάλασσα με 5 βαθμούς θερμοκρασία, παγώνει μέχρι και η σκέψη σου. Φοράει τα ζεστά του, παίζει σωστό layering (σ.σ. αν το δεις Κυριάκο, εννοώ τις διάφορες στρώσεις, κρεμμύδι που λέμε) και ευγενικά έρχεται προς το μέρος μας.

Η ιστορία του με το χειμερινό κολύμπι, ξεκίνησε όταν έσπασε τα χέρια του, κι από το πείσμα του. Κυρίως, από το πείσμα του.

Ο Κυριάκος

«Δε μπορώ να στο εξηγήσω. Ήμουν κολυμβητής, μου άρεσε η θάλασσα, είχα λόξα με το μπάνιο επειδή είμαι κι από παραθαλάσσιο μέρος, στην Ηγουμενίτσα. Δεν είχα φανταστεί όμως ποτέ ότι θα γίνω χειμερινός κολυμβητής. Είχα σπάσει τα χέρια μου και μου είχε πει ο φυσιοθεραπευτής να κολυμπήσω για να τα προπονήσω. Ήταν τέλος Οκτώβρη, μπαίνω μέσα και έτρεμα. Ο γιος μου έπαιζε πόλο και θυμάμαι να τον βλέπω να κάνει γρήγορες κινήσεις.

Έτσι έκανα και εγώ. Έβλεπα κάτι κυρίες ηλικιωμένες και λέω γιατί εκείνες και όχι εγώ. Έξω είμαι κρυουλιάρης, μέσα μεταμορφώνομαι. Κάθομαι όσο αντέχουν τα νύχια. Όταν μελανιάζουν τα νύχια, βγαίνω. Κάθομαι 25 λεπτά μέσα. Έρχομαι κάθε μέρα, είναι συνήθεια.

Περνάς και την ώρα σου, γυμνάζεσαι. Είμαστε 7-8 άτομα, λέμε τις ιστορίες μας να περάσει η ώρα και μετά πάμε σπιτάκι μας. Ξέρουμε ότι μετά τις 9:30-10 το πρωί θα βρεθούμε εδώ. Θα φάμε το φρούτο μας, θα πιούμε το τσάι μας και το τσιπουράκι μας», μου λέει.

Δεν εξηγείται πάντως. Έχεις μια έμπνευση να κάνεις έναν πίνακα και βγαίνεις κάθε μέρα να ζωγραφίσεις. Πώς είμαι έξω κρυουλιάρης και θα φορέσω 4 παλτά και μέσα μπαίνω και με χιόνι. Όπως πηγαίνεις και τρέχεις, έτσι είναι και το μπάνιο. Είναι τρόπος ζωής. Όπως θα σηκωθείς για να πας στη δουλειά, έτσι και τώρα θα σηκωθώ το πρωί, να διαβάσω τις ειδήσεις, θα δω για τον Ολυμπιακό και θα πάω για μπάνιο.

Δε με επηρεάζει η θερμοκρασία. Ήρθα εδώ, να κάνω το μπάνιο μου, να περάσω την ώρα μου. Να στο πω πιο λαϊκά; Να σκοτώσω την ώρα μου», λέει ο Κυριάκος. «Πίνεις τσιπουράκι;», τον ρωτάω. «Απ’ όλα πίνω», απαντά.

Ο Κώστας δίπλα του δε πίνει, λόγω εγχείρησης. Δεν τον αφήνει ο γιατρός. Όταν άκουσε για ένα μήνα καραντίνα χωρίς θάλασσα, παραλίγο να εξασκήσει τα γαλλικά του. Τα τελευταία 17 χρόνια, κάθε πρωί τον βρίσκει να κολυμπάει στο Παλαιό Φάληρο. Για τον Κώστα, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από τη θάλασσα. Πώς θα μπορούσε να μείνει μακριά της;

 

Από αριστερά προς δεξιά: Κώστας, Χρήστος και Κυριάκος

«Μέσα δεν κρυώνεις. Έξω έχει 5-6 βαθμούς, μέσα έχει 12-13. Όταν βγεις έξω, τρέχεις. Αν πεις σε κάποιον να έρθει, θα σου πει είσαι τρελός. Έχω να περάσω γρίπη πολλά χρόνια. Δεν έχει τρέξει η μύτη μου 17 χρόνια. Τώρα είμαι 65. Είναι θέμα θέλησης.

Πήγα στο ιατρικό κέντρο να κάνω κάτι εξετάσεις. Με ρώτησαν αν αθλούμαι, τους λέω ξεφόρτωσα χθες χίλιες πατάτες επειδή δούλευα στη λαχαναγορά. Μου λέει όχι τι δουλειά κάνεις, αν αθλείσαι. Έτσι λέω; Λίγο πείσμα, λίγο για να βοηθήσω τον οργανισμό μου, κάθε μέρα είμαι εδώ. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από την θάλασσα.

Να πας στο καφενείο; Μέσα στη γρίπη είναι. Υπάρχει πιο καθαρό πράγμα από αυτό εδώ; Αν μπεις μέσα, δε θέλεις να βγεις. Το πρωί άμα ξυπνήσω και δεν έχει καιρό για θάλασσα, τρελαίνομαι. Πώς ξυπνάει ο άρρωστος ο φανατικός φίλαθλος και λέει σήμερα είναι Κυριακή θα πάω στο γήπεδο, το ίδιο πράγμα. Όταν ακούω να λένε στις 15 Αυγούστου καλό χειμώνα, δεν αντέχω. Είναι σα να σε βρίζουν», λέει γελώντας ο Κώστας.

Υπεύθυνος οργάνωσης της ωραίας φασούλας που στήνεται καθημερινά στο μικρό κολπάκι του Φαλήρου, είναι ο Χρήστος. Φροντίζει για το τσίπουρο, τους μεζέδες και τη μουσική. Τον ρωτάω για την σχέση του με τη θάλασσα. Στο ραδιοφωνάκι, παίζει Άντζυ Σαμίου.

«Είναι μια αγάπη η θάλασσα. Πρέπει οπωσδήποτε να έρθουμε να κάνουμε το μπάνιο μας, αν δεν το κάνουμε, κάτι δεν πάει καλά. Εγώ το κάνω σερί 23 χρόνια. Είμαι 83 ετών, στα 60 βγήκα στη σύνταξη. Και πριν πηγαίναμε, αλλά δεν είχαμε αυτό το καθημερινό. Απ’ το να πάμε στο καφενείο. Πάω και στη καφετέρια, μπαράκι το βράδυ για ένα ποτάκι και πρωί εδώ. Απλώς, δεν ακολουθεί η σύζυγος.

Μόνο όταν βρέχει δε πάμε, τότε απαγορεύεται λόγω αστραπών. Με το χιόνι, κανένα θέμα. Μέσα στο νερό είσαι λίγο άτρωτος. Η θάλασσα γιατρεύει αρρώστιες πολλές. Είναι ο καλύτερος γιατρός», εξηγεί και με ένα πλατύ χαμόγελο κλείνει την κουβέντα. Πράγματι, δεν είναι ώρα για άλλες ερωτήσεις και αφήνουμε την παρέα στο τώρα της.

Ο Κώστας, λειτουργεί καμιά φορά και ως απουσιολόγος. Τον ρωτάω αν βαραίνει το μπλοκάκι, όταν γράφει ονόματα. «Υπάρχουν και εκείνοι που έχεις να δεις καιρό και μετά από καιρό μαθαίνεις. Είμαστε μετρημένοι εδώ. Να πω σαν οικογένεια, σαν αδέρφια. Έχω τα τηλέφωνά τους, αν δεν έρθουν θα πάρω να ρωτήσω τι έγινε», μου απαντάει.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.