A Knight of the Seven Kingdoms: Μικρό σε κλίμακα, μεγάλο σε συναίσθημα

Μια οδύσσεια ανδρείας και φιλίας, τοποθετημένη 90 χρόνια πριν από τα γεγονότα της αρχικής σειράς στον κόσμο του Game of Thrones, που αντικαθιστά το επικό μεγαλείο σπαθιών και μαγείας με ένα γοητευτικό, χαμηλών τόνων δράμα χαρακτήρων, εμποτισμένο με σκωπτικό χιούμορ.

Η σειρά A Knight of the Seven Kingdoms των Ira Parker και George R.R. Martin – έχουν γράψει μαζί το πρώτο επεισόδιο – επεκτείνει το franchise φαντασίας επιλέγοντας το πιο μικρό και το συγκεκριμένο, με τη βοήθεια μιας εξαιρετικής πρωταγωνιστικής ερμηνείας από τον Peter Claffey που, έχοντας παρακολουθήσει το σύνολο των έξι επεισοδίων της σειράς, γίνεται ολοένα βαθύτερη και πιο συγκινητική όσο εξελίσσεται το ταξίδι του ήρωά του.

Το A Knight of the Seven Kingdoms θέτει τον λιγότερο σοβαροφανή τόνο του μέσα από μια εναρκτήρια ακολουθία σωματικών κενώσεων, που ξεπερνά ακόμη και τις πιο αηδιαστικές στιγμές του Game of Thrones. Πρώτα βλέπουμε την επείγουσα έκκριση του ιππότη πέφτει στο έδαφος πίσω από ένα δέντρο που προσφέρει ελάχιστη κάλυψη, διακόπτοντας το γνωστό μουσικό θέμα του Game of Thrones που είχε μόλις ξεκινήσει να παίζει.

Κι όμως, όσο χονδροειδής κι αν ήταν η συγκεκριμένη δημιουργική απόφαση, έχει τον σκοπό της. Βασισμένο στις αγαπημένες νουβέλες του George R.R. Martin που συγκεντρώνονται στο βιβλίο Tales of Dunk and Egg, το A Knight of the Seven Kingdoms επεκτείνει το σύμπαν του Game of Thrones τροποποιώντας τον τόνο του. Εκεί όπου η αρχική σειρά και το spin-off της House of the Dragon είναι ωμά και οι χαρακτήρες τους σε μεγάλο βαθμό δειλοί, η εξαμερής σεζόν της νέας σειράς είναι συμπονετική, και ο πρωταγωνιστής της, ο Ser Duncan “Dunk” the υπόδειγμα ήθους. Η αρχική του περιπέτεια επικεντρώνεται περισσότερο στο να κάνει φίλους παρά στο να δίνει μάχες, και ο μοναδικός δράκος που εμφανίζεται είναι μία εξαιρετικά σχεδιασμένη μαριονέτα.

Κάτω από απειλητικά σύννεφα καταιγίδας, ο ιπποκόμος Dunk θάβει τον μέντορά του, τον Ser Arlan of Pennytree (Danny Webb), έναν hedge knight – δηλαδή ένας ιππότης, όπως ειπώνεται στη σειρά, είναι η γέφυρα μεταξύ των λόρδων και των απλών υπηκόων – που περιπλανιόταν στην ύπαιθρο αναζητώντας αθώους για να προστατεύσει. Έχοντας σωθεί από την ορφάνια ως παιδί από τον Ser Arlan — έναν αυστηρό προστάτη που μοιάζει με έναν ακόμη πιο παράφρονα και πιο παραπλανημένο Δον Κιχώτη — ο Dunk βρίσκεται πλέον μόνος, να κοιμάται κάτω από όποιο δέντρο του προσφέρει τη μεγαλύτερη δυνατή προστασία από τα στοιχεία της φύσης.

Ευτυχώς, μία από τις πρώτες του στάσεις είναι σε μια ταβέρνα που τον φέρνει στην τροχιά του φαλακρού, αιθέριου στην όψη και ευφυούς Egg (τον υποδύεται ο Dexter Sol Ansell, με εντυπωσιακή παρουσία στην οθόνη παρά το μικροσκοπικό του μέγεθος). Ο Egg προσφέρεται να γίνει ο ιπποκόμος του Dunk και έτσι το underdog και το underpuppy κατευθύνονται προς ένα τουρνουά κονταρομαχίας που ίσως προσφέρει στον Dunk τη νίκη και τον νέο μέντορα που χρειάζεται. Το πρόβλημα είναι πως ο Dunk δεν μπορεί να διεκδικήσει πραγματικά τον τίτλο, και οι προσπάθειές του να πείσει τους άλλους ότι αξίζει να συμμετάσχει στον διαγωνισμό δεν είναι απολύτως επιτυχημένες λόγω της έλλειψης διαπιστευτηρίων, της αγροτικής του ενδυμασίας και της γενικότερης αδεξιότητάς του.

Η απουσία πλοκής που πολλοί έχουν σημειώσει είναι κατ’ εμέ πλεονέκτημα και όχι ελάττωμα, γιατί επιτρέπει στον Martin και τον Parker να εστιάζουν στις δοκιμασίες των βασικών χαρακτήρων. Ότι οι πρωτότυπες ιστορίες είναι γνωστές ως Tales of Dunk and Egg υποδηλώνει το πόσο μεγάλο μέρος της αφήγησης στηρίζεται σε αυτό το απρόσμενο δίδυμο, και ευτυχώς, οι Claffey και Ansell διαθέτουν άμεση, σχεδόν αδελφική χημεία, με τη συχνά γλυκιά φύση του Dunk να αντισταθμίζει την πρώιμη ωριμότητα του Egg.

Είμαστε εδώ για τη φιλία που γεννιέται μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ποιος ρόλος ανήκει σε ποιον μιας που ο Egg μοιάζει να ξέρει περισσότερα για τον κόσμο τους, και για ένα επίπεδο συναισθηματικής επένδυσης στο ζεύγος που θα ήταν ειλικρινά ανόητο να εφαρμόζουμε από τη στιγμή που είδαμε τι έκαναν στον Ned Stark. Άνθρωποι είμαστε ωστόσο, από σάρκα και οστά, και οι δυο τους παραείναι αξιολάτρευτοι για να είμαστε προστατευμένοι απέναντί τους.

Σε επίπεδο παραγωγής έχει καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να ταιριάξει με τις προηγούμενες σειρές του Game of Thrones ως προς την όψη και την αίσθηση. Οι σκηνοθέτες Owen Harris και Sarah Adina Smith δεν τσιγκουνεύονται τη λάσπη και τη βρωμιά που νιώθεις να εισχωρούν στις μπότες των χαρακτήρων. Το αποτέλεσμα φέρνει στον νου το A Knight’s Tale του 2001, με τις πιο έντονες αναφορές στην αρχική σειρά να περιορίζονται σε γνώριμα επώνυμα και στη ανάμνηση των δράκων στα άκρα κάποιων κάδρων.

Οι περισσότεροι από τους άλλους ιππότες και στρατιώτες που συναντούν ο Dunk και ο Egg δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, με εξαίρεση τον Daniel Ings ως Ser Lyonel Baratheon που αγαπά το γλέντι, τον χορό και γενικά το να ζει σύμφωνα με τη φήμη των Baratheon ως οίκος που ξέρει να ζει τη ζωούλα του. Παρακάτω θα δικάσει κιόλας με 1-2 mic drops την κατάλληλη στιγμή. Οι γυναικείοι χαρακτήρες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο (ή, ακριβέστερα, στους οίκους ανοχής), η Tanzyn Crawford (Tiny Beautiful Things) όμως διακρίνεται ως κουκλοπαίχτρια για την οποία ο Dunk αρχίζει να τρέφει αισθήματα.

Ως showrunner, ο Ira Parker έχει εργαστεί στο παρελθόν σε σειρές του HBO όπως το House of the Dragon και το The Sympathizer, ενώ πριν από αυτά δούλεψε και σε δύο σεζόν της δραμεντί του FX Better Things. Αυτή η προσγειωμένη, ειρωνική αίσθηση διαπερνά το A Knight of the Seven Kingdoms, τις περισσότερες φορές ανάμεσα στις σκηνές μάχης.

Η ιδιόρρυθμη μουσική του Dan Romer, που σε πολύ λίγες περιπτώσεις διακόπτεται από το εμβληματικό μουσικό θέμα του Game of Thrones, βοηθά στη δημιουργία ζωηρής ατμόσφαιρας, όπως και ο ίδιος ο Claffey, του οποίου η καλοπροαίρετη στάση είναι απόλυτα συγχρονισμένη με τον χαλαρό ρυθμό του υλικού. Το παρελθόν του πρωταγωνιστή τους συμπληρώνεται με γρήγορα, εύστοχα, χιουμοριστικά flashbacks, ενισχύοντας την εύθυμη διάθεση.

Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα δεν ωθούνται ποτέ σε καθαρά γελοία κατεύθυνση, αντιμετωπίζοντας τον Dunk με έναν βαθμό ενσυναίσθησης που αποδίδει καρπούς καθώς η σεζόν ξεδιπλώνεται και η κατάσταση του επίδοξου ήρωα παύει να είναι αφορμή για γέλιο. Σε αυτόν τον σκληρό κόσμο, το κόστος του να είσαι έντιμος άνθρωπος είναι υψηλό.

Καθώς καθιερώνεται αυτή η βάση για την ανθρώπινη αξία, η σειρά μα δείχνει ακριβώς γιατί ακολουθούμε τον Dunk αντί για τους άλλους ιππότες του Westeros. Ίσως η λέξη «ήρωας» φαίνεται εκτός τόπου σε μία κριτική για το Game of Thrones, όπως όμως ο Vince Gilligan αναζήτησε την ιστορία μίας ηρωίδας μετά από τόσα χρόνια στο σύμπαν του Breaking Bad, έτσι και ο Martin, ο Parker και το HBO αναγνωρίζουν ότι το 2026 δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να εξυμνήσουν κακούς άντρες που παλεύουν για την εξουσία σε απομονωμένα κάστρα. Η εποχή των αντιηρώων μας έφερε εδώ, συμπεριλαμβανομένου και του Game of Thrones, και θα χρειαστούν πολλοί ήρωες για να μας σώσουν.