Ναι, το Sinners αξίζει όλες του τις υποψηφιότητες στα Oscars

Η ταινία, ή οι ταινίες που συγκεντρώνουν τις περισσότερες υποψηφιότητες κάθε φορά στα Oscars, είναι μία συλλογική απόφαση μέσα σε συγκεκριμένο ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Στην καλύτερη εκδοχή της κατηγορίας, η Καλύτερη Ταινίας δεν σημαίνει «η καλύτερη ταινία για όλους», αλλά η ταινία που, σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, κατάφερε να εκφράσει κάτι με πληρότητα, συνέπεια και καλλιτεχνικό βάρος.

Το Sinners, λοιπόν, πέρα από την εισαγωγή του στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας, έφτασε να κατέχει το ιστορικό ρεκόρ των 16 υποψηφιοτήτων στα Oscars. Μέχρι σήμερα υπήρχε μία τριάδα ταινιών που είχαν φτάσει τις 14: το All About Eve, το La La Land και ο Τιτανικός. Το POP για τις Δύσκολες Ώρες είχε προβλέψει πως το Sinners μπορεί να έσπαγε το ρεκόρ με 15 υποψηφιότητες, κυρίως μέσα από τις πιθανότητες των Wunmi Mosaku και Delroy Lindo να εισχωρήσουν στις κατηγορίες Β΄ Γυναικείου και Ανδρικού αντίστοιχα, ή μέσα από κάποια διπλή υποψηφιότητα στην κατηγορία Ορίτζιναλ Τραγουδιού.

Τελικά το πρώτο σενάριο επαληθεύτηκε και για τους δύο πρωταγωνιστές, βάλε και την νεοσύστατη κατηγορία Casting στην οποία η ταινία ήταν σίγουρη, και έτσι το Sinners έφτασε εν τέλει στις 16 υποψηφιότητες, τις περισσότερες που έχει αποσπάσει ποτέ ταινία στα Oscars.

Αυτόματα λοιπόν, παρέα με τους εορτασμούς για το Sinners, προέκυψαν και απόψεις περί «υπερβολής». Οι πολλές υποψηφιότητες ωστόσο, σημαίνουν απλώς μία ταινία που συγκεντρώνει σχεδόν καθολική αναγνώριση σε τεχνικό, ερμηνευτικό και καλλιτεχνικό επίπεδο.

Αυτό, υποχρεωτικά, χρεώνεται στον Ryan Coogler, έναν σκηνοθέτη με καθαρή προσωπική υπογραφή που, όπως και οι χαρακτήρες των Διδύμων στην ταινία του, συγκέντρωσε τους καλύτερους για να συνθέσουν ένα συνολικά άρτιο αποτέλεσμα, εξηγώντας γιατί οι υποψηφιότητες της ταινίας απλώνονται σε τόσες διαφορετικές κατηγορίες. Η ταινία απουσιάζει μονάχα από τις κατηγορίες όπου δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιο – δεν έχει κεντρικό γυναικείο ρόλο για να έχει θέση στο Α΄ Γυναικείο, δεν είναι διεθνές φιλμ, δεν είναι animation, δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν είναι μικρού μήκους.

Δεν είναι απαραίτητο όμως πως η Ακαδημία ένιωσε ότι το Sinners τα έκανε όλα καλύτερα από όλες τις υπόλοιπες ταινίες – αυτό θα φανεί ανήμερα των Oscars – σημαίνει απλώς πως πιστεύει ότι τα έκανε όλα πάρα πολύ καλά.

Από τις ερμηνείες και τη συγκέντρωση των κατάλληλων ηθοποιών, μέχρι τις καλλιτεχνικές κατηγορίες που έχτισαν τον τόσο στιβαρά δοσμένη κόσμο της ταινίας – την εποχή μέσα από το μακιγιάζ, τις κομμώσεις, τα κοστούμια, τη σκηνογραφία, τη μουσική και τον ήχο που τόσο νευραλγικό ρόλο έπαιξαν για να λειτουργήσει, το μοντάζ που της έδωσε τον ρυθμό και τον συναισθηματικό παλμό της, τα εφέ που επέτρεψαν μεταξύ άλλων έναν αψεγάδιαστο διπλό Ryan Coogler, το πρωτότυπο σενάριο σε ένα στουντιακό περιβάλλον φτιαγμένο reboots, prequels, sequels, spin-offs και revivals, και φυσικά την κινηματογράφηση της Autumn Durald Arkapaw, της πρώτης μη λευκής γυναίκας διευθύντριας φωτογραφία με υποψηφιότητα για Oscar, που περιπλανήθηκε μέσα από τη μουσική ευφορία συνενώνοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της μαύρης μουσικής και του χορού.

Οπότε όχι, δεν είναι υπερβολικές οι υποψηφιότητες του Sinners στα Oscars, ιδίως όταν δεν ερμηνεύεις τη λέξη «ρεκόρ» κυριολεκτικά, ως «άρα είναι η ταινία που έχει αρέσει στην Ακαδημία περισσότερο εδώ και εκατό χρόνια», ή «τότε θα πρέπει να είναι μέσα στις καλύτερες ταινίες που θα έχω δει ποτέ». Οι υποψηφιότητες είναι μία ένδειξη συνέπειας και αυτό είναι το τιμιότερο συμπέρασμα.

Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.