«Η Λόλα ανήκει στο συλλογικό ασυνείδητο των θηλυκοτήτων»
Ο σκηνοθέτης Χρήστος Σουγάρης και οι τέσσερις πρωταγωνιστές -Έλλη Τρίγγου, Γιάννη Στάνκογλου, Γιώργο Γάλλο και Νίκο Αρβανίτη- μιλούν στο OneMan για την ιστορία της Λόλας, που δεν ανήκει στην Τρούμπα των 60s, αλλά στο διηνεκές του χρόνου.
- 5 ΦΕΒ 2026
Η Λόλα με τους Τζένη Καρέζη, Νίκο Κούρκουλο και Διονύση Παπαγιαννόπουλο, σε σενάριο Ηλία Λυμπερόπουλου και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου, που την περίοδο της πρεμιέρας της μάλιστα το 1964, βρισκόταν στο ζενίθ της παραγωγικότητάς του – διένυε τη λεγόμενη χρυσή εποχή του.
Έξι δεκαετίες μετά, η Λόλα παίρνει φέτος για πρώτη φορά θεατρική υπόσταση μέσα από την παράσταση που ανεβάζει ο Χρήστος Σουγάρης στο Θέατρο Παλλάς. «Είχα την ιδέα πριν δύο χρόνια. Την πρότεινα στον παραγωγό μας Γιώργο Λυκιαρδόπουλο και μέσα σε όλο αυτό το διάστημα δουλεύαμε το παρθενικό ανέβασμα της Λόλας στο σανίδι», αναφέρει ο σκηνοθέτης. Τον συνάντησα σε ένα διάλειμμα από τις πολύωρες πρόβες, λίγες ημέρες πριν σηκώσει αυλαία η παράσταση. «Παρά το γεγονός ότι δεν ήμουν ποτέ θαυμαστής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, θυμάμαι ωστόσο την πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την Λόλα. Με γοήτευσε η φωτογραφία της ταινίας, η σκηνοθεσία, η υποβλητική παρουσία της Τζένης Καρέζη και του Νίκου Κούρκουλου.
Μεγαλώνοντας, όταν πλέον μπορούσα να κατανοήσω καλύτερα κάποια πράγματα, την ξαναείδα και γοητεύτηκα από τη νουάρ αισθητική, η οποία δεν ήταν κάτι το σύνηθες τότε στον ελληνικό κινηματογράφο».
Ο Γιάννης Στάνκογλου, με τη σειρά του, που κρατά τον ρόλο που είχε ερμηνεύσει ο Κούρκουλος, του Άρη -«Είναι ένας μαχαιροβγάλτης στην Τρούμπα, που τον προδίδουν οι φίλοι του και κάνει τρία χρόνια στην φυλακή χωρίς να τους έχει προδώσει όμως ο ίδιος. Βγαίνει έξω για να συναντήσει τον μεγάλο του έρωτα που είναι η Λόλα, έχοντας αλλάξει τα πάντα στη φιλοσοφία του»- συμπληρώνει: «Είχα δει την ταινία πολύ μικρός, γύρω στα 10. Πάντα υπήρχε μία τηλεόραση αναμμένη στο σπίτι και κάποιες ελληνικές ταινίες τις θυμάμαι έντονα, γιατί μου τραβούσαν το ενδιαφέρον και δεν τις προσπερνούσα, όπως ο Κατήφορος, η Στέλλα, τα Κόκκινα Φανάρια, φυσικά και η Λόλα.
Όταν μου προτάθηκε ο ρόλος σκέφτηκα “δύσκολο να μεταφέρεις επιτυχημένες και αγαπημένες δουλειές του κινηματογράφου στο θέατρο”».
Για τον Χρήστο Σουγάρη, υπάρχει πράγματι ρίσκο, που μεταφράζεται τόσο με οικονομικούς, όσο και καλλιτεχνικούς όρους. «Έχει να κάνει με το ότι για να παρουσιάσεις μία παράσταση που βασίζεται σε μία ταινία πολυπαιγμένη και πολυαγαπημένη πρέπει το επίπεδο της παραγωγής να είναι πάρα πολύ υψηλό, γιατί τα στάνταρ που έχει θέσει η ταινία είναι πάρα πολύ υψηλά. Ο κόσμος που την έχει δει την αγαπάει, συνεπώς αν παρουσιάσεις κάτι το οποίο σε επίπεδο παραγωγής είναι υποδεέστερο, αντιλαμβάνεται τη δουλειά σου ως φτήνια.
Επίσης, υπάρχει ένα κομμάτι του κοινού που δεν επιθυμεί να βλέπει αναπαραστάσεις παλαιότερες, πχ η Στέλλα έγινε με την Μελίνα Μερκούρη και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την αγγίξει. Δεν ενδιαφέρει τους ανθρώπους αυτούς να σκεφτούν ότι και η ίδια η Στέλλα βασίστηκε σε ένα προγενέστερο υλικό που ήταν θεατρικό έργο του Καμπανέλλη και μπορεί να αναπαρασταθεί πολλές φορές, όπως συμβαίνει αντίστοιχα με τον Οιδίποδα Τύραννο, τον Άμλετ, τον Βυσσινόκηπο.
Στις αγαπημένες ταινίες έχουμε αυτό τον σκόπελο να ξεπεράσουμε. Το ότι οι περισσότεροι έχουν ήδη διαμορφωμένη μία συγκεκριμένη άποψη. Ποιος θα τολμήσει να παίξει τους ρόλους της Καρέζη, του Κούρκουλου, που δεν το συζητώ τους ερμήνευσαν ιδανικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει το δικαίωμα κανείς άλλος από εκεί και πέρα να αποπειραθεί να αναμετρηθεί με τους ρόλους αυτούς».
Με αυτούς τους ρόλους αναμετρώνται η Έλλη Τρίγγου και ο Στάνκογλου, όπως προανέφερα. «Δεν έχω άγχος, δεν κουβαλώ κάποιο βάρος επειδή ερμηνεύω τη Λόλα, που έχει ερμηνεύσει η Καρέζη», τονίζει η Τρίγγου και ξεκαθαρίζει: «Εξαρχής ο Χρήστος μάς είπε να δούμε την ταινία, να την χαρούμε ξανά και μας εξήγησε ότι θα φτιάξουμε μία δική μας αφήγηση, που τοποθετείται στο διηνεκές του χρόνου, σε οποιαδήποτε στιγμή – ότι θα γεννήσουμε από την αρχή την ιστορία. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα μίμησης, σύγκρισης. Είχαμε ένα πολύ ωραίο υλικό στα χέρια μας για να εμπνευστούμε και να φτιάξουμε κάτι δικό μας».
Ο σκηνοθέτης προσθέτει: «Συνήθως υπάρχει η “απαίτηση” από το κοινό να φτιάξουμε κάτι κοντά στην ταινία. Αυτό που φτιάξαμε είναι και κοντά και μακριά.
«Εμείς δεν επιθυμούμε να ανακυκλώσουμε την ταινία στους θεατές επί σκηνής. Επιχειρούμε μία δική μας ερμηνεία πάνω στο σενάριο του Λυμπερόπουλου, καθώς η ταινία αφορά διαχρονικά ζητήματα, πράγματα που μας αφορούν σήμερα ως κοινωνία: τη θέση της γυναίκας, την αυτοδιάθεση, τη ματσίλα, το πώς αυτό το σύστημα το πατριαρχικό επηρεάζει τους ανθρώπους, τόσο άντρες, όσο και γυναίκες, και πόσο παράλληλα, οι θύτες είναι και θύματα του ίδιου του μηχανισμού που εξυπηρετούν ή εν πάση περιπτώσει υπηρετούν.
Αποφασίσαμε λοιπόν ότι θα εστιάσουμε πάρα πολύ στο επίπεδο της αισθητικής σε κάτι που είναι διαχρονικό και άχρονο με έναν τρόπο που είναι μοντέρνος, αλλά κρατάει τις βασικές γραμμές της κλασικής ανάγνωσης που είχε και η αρχική ταινία. Η δουλειά μας πάνω σε αυτό, όπως πολύ συχνά λέω, είναι σαν εκείνοι των αρχιτεκτόνων, οι οποίοι ανοικοδομούν, ανακατασκευάζουν παλαιωμένα πλέον ακίνητα, σεβόμενοι την αρχιτεκτονική, αλλά αναδεικνύοντας τις γραμμές και βεβαίως, βάζοντας σύγχρονα υλικά φιλικά προς το περιβάλλον».
Ουσιαστικά, τα λόγια της Τρίγγου έρχονται να συμπληρώσουν τα δικά του: «Η ιστορία της Λόλας είναι μία ιστορία που μπορεί να ταξιδέψει μέσα στον χρόνο. Είναι μία γυναίκα που ψάχνει την ταυτότητά της, την δύναμή της, την ελευθερία της, το δικαίωμά της στην αυτοδιάθεση του σώματός της, το δικαίωμά της στην αγάπη. Κι όλα αυτά της τα στερούν.
Ανήκει στο συλλογικό ασυνείδητο των θηλυκοτήτων η Λόλα. Νιώθω ότι κάθε γυναίκα, καθε θηλυκότητα μπορεί να βρει σημεία που θα νιώσει -δυστυχώς- οικεία. Μακάρι όλα αυτά, τα αυτονόητα, να είχαν λυθεί. Έλα όμως που συνεχίζουν να μας απασχολούν».
Ο Νίκος Αρβανίτης, υποδύεται τον πατέρα της Λόλας, τον Δεσμοφύλακα, όπως τον αποκαλούν λόγω του επαγγέλματός του. «Είναι μία πολύ σκοτεινή φυσιογνωμία με ένα πολύ ένοχο παρελθόν. Υπήρξε ένας κακοποιητικός πατέρας -είχε σπάσει στο ξύλο την κόρη του και την είχε διώξει από το σπίτι-, που στο τέλος της ιστορίας παίρνει την απόφαση να αλλάξει και να βγάλει την κόρη του από τα σκοτεινά υπόγεια της παρανομίας, στο φως. Και για να συμβεί αυτό, ο ίδιος θυσιάζεται. Αυτή η πράξη είναι η δική του λύτρωση. Δεν σώζει μόνο την κόρη του, σώζει την κόρη του και τον Άρη. Σώζει τον έρωτα, την αγάπη».
Πάνω σε αυτό τον έρωτα βασίζεται η Λόλα. «Τον έρωτα δύο ανθρώπων που χωρίστηκαν βίαια εξαιτίας μιας προδοσίας και ξαναβρέθηκαν μετά από χρόνια, προσπαθώντας να καταλάβουν τι έχει μείνει από τότε, αν υπάρχει ακόμα αγάπη μεταξύ τους, εμπιστοσύνη μεταξύ τους», υπογραμμίζει η Τρίγγου και στη συζήτηση μπαίνει ο Γιώργος Γάλλος. Κρατά τον ρόλο του Στέλιου. «Είναι ο βασιλιάς της Τρούμπας, ένας πολύ αδίστακτος άνθρωπος. Σκληρός και βίαιος. Έτσι πρέπει να είναι όμως για να επιβιώσει στον υπόκοσμο, διαφορετικά κάποιος άλλος θα του πάρει την θέση.
Έχει πολλές αδυναμίες με μεγαλύτερη τον έρωτά του για τη Λόλα. Γνωρίζει ότι είναι ερωτευμένη με τον Άρη και τον φθονεί.
Η Λόλα είναι η λάμψη του υποκόσμου είναι το πιο λαμπερό πρόσωπο της Τρούμπας και ακριβώς αυτή η λάμψη είναι που καταστρέφει τον Στέλιο».
Όποιος έχει δει την ταινία, δεν μπορεί να μην θυμάται μία από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες που έχουν ειπωθεί στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου: «Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη», λέει ο Μαύρος, ο ήρωας του Σπύρου Καλογήρου στον «Άρη» Νίκο Κούρκουλο. «Θα την ακούσετε την ατάκα, αλλά όχι με τον στόμφο του Καλογήρου», αναφέρει ο Στάνκογλου και κάπου εδώ, πρέπει να πέσει το σχετικό βίντεο γιατί η μίμησή του δεν μπορεί να αποδοθεί με λέξεις.
Για το κλείσιμο, κράτησα αυτή την ιστορία του Γιάννη Στάνκογλου για την γνωριμία του με τον Νίκο Κούρκουλο: «Δεν συνεργαστήκαμε ποτέ μαζί επί σκηνής, αλλά όταν ήταν διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο -ήταν η τελευταία του ή η προτελευταία του χρονιά να θυμάμαι καλά-, μπήκα στο γραφείο του για να συζητήσω τα οικονομικά. Θα έπαιζα στον Ιούλιο Καίσαρα σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου. Με ρώτησε τι έκανα πριν μπω στη Δραματική Σχολή, τού είπα οικοδομή. “Κι εγώ έχω δουλέψει οικοδομή”, μου είπε. “Τι άλλο έχεις κάνει;”, με ρώτησε. “Έπαιζα ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ”, απάντησα. “Κι εγώ έπαιζα μπάλα”, μου είπε και συνέχισε: “Ξέρεις, την τελευταία φορά που ανέβηκε το συγκεκριμένο έργο στο Εθνικό, είχα υποδυθεί εγώ τον Μάρκο Αντώνιο που θα παίξεις εσύ τώρα”. Τι μου το ‘πε. Μου φόρτωσε ένα βάρος εκείνη τη στιγμή. Δεν ήξερα τι να απαντήσω».
***
Λόλα
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης
Σκηνικά: Τίνα Τζόκα
Κοστούμια: Εύα Γουλάκου
Σύνθεση Πρωτότυπης Μουσικής:Τζεφ Βάγγερ
Κίνηση: Άντι Τζούμα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Σκηνοθεσία Ζωντανής Κινηματογράφησης / Video Σχεδιασμός: Χρήστος Σουγάρης
Με τους: Έλλη Τρίγγου, Γιάννη Στάνκογλου, Γιώργο Γάλλο
Πρωταγωνιστούν: Μαρίζα Τσάρη, Κωνσταντίνος Σειραδάκης, Δημήτρης Μπίτος, Τάσος Σωτηράκης, Κώστας Ξυκομηνός, Κλεοπάτρα Μάρκου, Στέφανος Μουαγκιέ, Πανάγος Ιωακείμ, Έλενα Βακάλη, Χάρης Γεωργιάδης, Πάνος Κούγιας, Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, Ιωάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Δημάκης, Γιάννης Ίτσιος, Έλσα Λουμπαρδιά, Νεφέλη Φραντσέσκα Βλαχούλη, Νάστια Ντεντιάεβα, Χρόνης Στρίκος, Νίκος Αρβανίτης.
Σχεδιασμός Ήχου: Χρήστος Λαμπρόπουλος
Σκηνές Πάλης: Χάρης Γεωργιάδης
Τεχνική Υποστήριξη Σχεδιασμού Βίντεο: Ιγνάτιος Σκανδάλης, Δημήτρης Κλουβάτος
Εικονολήπτες: Γεωργία Αδάμη – Χρήστος Κεκές
Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολλιούσης
Σχεδιασμός Μακιγιάζ : Αλεξάνδρα Σπαρού
Φωτογραφίες promo: Πάνος Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Video trailer: Θωμάς Παλυβός
Teaser trailers: Αχιλλέας Τσούτσης / Kiss the Frog
Social media προβολή: Renegade / Βασίλης Ζαρκαδούλας
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Πάνος Κούγιας, Στέλλα Παπακωνσταντίνου, Σίλια Κόη
Βοηθός Σκηνογράφου: Μελίνα Κοντοσφύρη
Βοηθός Ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Φτούλη
Σύμβουλος Δραματουργίας: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
Βοηθοί στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Θοδωρής Κουρτέσης, Νεφέλη Αδαμίδου
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής: Ρόζα Καλούδη, Ξένια Καλαντζή
Βοηθοί παραγωγής : Ιουλία Κουκουζέλη , Πανούτσι Μαργέλλος
Υποστήριξη παραγωγής «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Κατερίνα Λιακοπούλου, Μυρτώ Κατσανεβάκη
Οργάνωση επικοινωνίας, φωτογράφισης & trailer : Καρυοφυλλιά Χατζηλάμπρου
Υπεύθυνη τμήματος εισιτηρίων «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Στέλλα Μαυροειδή
Λογιστήριο «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Γιώργος Αναγνώστου, Δωροθέα Νικολάου , Γιώργος Φραγκολιάς
Επικοινωνία παράστασης: Μαργαρίτα Δρούτσα
Παραγωγή: Λυκόφως – Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Info: έως 22 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Παλλάς. Προπώληση εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.