Νέες ταινίες: Τα αγνώριστα Ανεμοδαρμένα Ύψη και ο υποψήφιος για Όσκαρ Μυστικός Πράκτορας

Ακολουθούν οι κριτικές για τις ταινίες της εβδομάδας:

Ανεμοδαρμένα Ύψη/Wuthering Heights

Βαθμολογία: 58/100

Όχι πως μια ιστορία από το 1847 δεν μπορεί να είναι ανοιχτή σε αναθεωρητισμούς και επανερμηνείες, κάθε όμως δημιουργός που θέλει να πειράξει ένα από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας, θα ήταν καλό να έχει να προτείνει μία τολμηρή, νέα οπτική. H οσκαρική για το σενάριο του Promising Young Woman Emerald Fennell λοιπόν, έχει δηλώσει πως στην πραγματικότητα δεν μεταφέρει τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, αλλά μια εκδοχή που θυμάται να διαβάζει στα 14 της – όχι ακριβώς αληθινή, με γεγονότα που θα ήθελε να είχαν συμβεί αλλά δεν έγιναν ποτέ στο βιβλίο,  με πρώτη και καλύτερη τη λευκοποίηση του εμβληματικού Heathcliff. 

Το κλειδί για να καταλάβουμε τι ακριβώς παίρνει κανείς από το Wuthering Heights της Fennell είναι να συνειδητοποιήσει πόσο σκόπιμα είναι τα εισαγωγικά γύρω από τον τίτλο της ταινίας στο πόστερ. Αυτή η εκδοχή του γοτθικού μυθιστορήματος της Emily Brontë είναι λιγότερο μία διασκευή της ιστορίας όπως υπάρχει στις σελίδες της και περισσότερο μια μεταφορά του τρόπου με τον οποίο αυτή στοιχειώνει τη συλλογική μας πολιτισμική μνήμη. Δηλαδή όχι ως μία αφήγηση διαγενεακού τραύματος και καταδικασμένης εμμονής, αλλά ως ένα ερωτικό, έντονα στιλιζαρισμένο ρομάντζο κορσέδων που προσφέρει στη Fennell έναν καμβά για να επιδείξει τις αισθητικές και θεματικές της προθέσεις.

Η δημιουργός έχει ταλέντο για τη στιγμή — για οπερατικές σκηνές που πυροδοτούν μία πιο πρωτόγονη απόλαυση, κατασκευασμένες από τα καλύτερα χέρια: της θρυλικής Jacqueline Durran για παράδειγμα στα κοστούμια, ή της δύο φορές υποψήφιας για Όσκαρ Suzie Davies στη σκηνογραφία. Η θεματική όμως οξυδέρκεια δεν έχει αποδειχθεί το δυνατό της σημείο και ούτε φαίνεται πως επενδύει σε αυτή συναισθηματικά. Στα Ανεμοδαρμένα Ύψη αποτινάζει το βάρος της ανάγκης να πει κάτι ουσιαστικό, κοιτώντας το έπος της Brontë ως μία απλούστερη ιστορία για δύο χαοτικούς εραστές που δεν μπορούν να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλον.

Άρα η φωτεινότητα της Margot Robbie δεν σκοτεινιάζει ποτέ αρκετά ώστε να μετατραπεί στην εκδικητικότητα της Catherine Earnshaw, και ο Heathcliff του Jacob Elordi δεν είναι τόσο ένας χαρακτήρας, όσο η ενσάρκωση μίας ντουζίνας συγκρουόμενων επιθυμιών. Είναι λιγότερο σύνθετος, περιορισμένος σε έναν όμορφο, θλιμμένο άντρα με κυματιστά πουκάμισα που δεν απέχει πολύ από τον σέξι Frankenstein που του χάρισε την πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα. 

Μας προειδοποιούν για τη βίαιη, κακοποιητική του φύση αλλά δεν τη βλέπουμε ποτέ στην πραγματικότητα, ούτε φυσικά και τον αποκλεισμό που βιώνει ο χαρακτήρας της Brontë λόγω του χρώματός του, μιας που η Fennell επέλεξε λευκό ηθοποιό. Όταν όμως αφαιρείται η αμφισημία της καταγωγής του Heathcliff, εξομαλύνεται το εύρος της απόρριψης που βιώνει και κάνει την οργή του να φαίνεται λιγότερο ριζωμένη σε βαθύ κοινωνικό τραύμα. Την εξαϋλώνει ουσιαστικά, παρέα με το ανεκπλήρωτο του έρωτα των δύο πρωταγωνιστών. Γιατί, εν τέλει, δεν είναι μαζί; Ποιος ξέρει στ’ αλήθεια.

Τα νέα Ανεμοδαρμένα Ύψη έχουν μία μονομανιακή, ορμητική ερωτική ένταση και μία κοριτσίστικη αισθητική ευαισθησία που συχνά (μου) λείπει από το mainstream σινεμά. Η λύση όμως δεν μπορεί να είναι η μεταμόρφωση μίας ιστορίας για το μη ανήκειν και για το πώς γεννά κύκλους βίας και οδύνης, σε ένα λαβ στόρι φτιαγμένο από smut και vinyl.

Όχι, έστω, όταν οι χαρακτήρες γίνονται πιο επίπεδοι, η ιστορία τους πιο άτονη και, μέχρι την κορύφωση της ταινίας, με κάθε δραματική δυναμική να έχει παρασυρθεί από τους ανέμους των βάλτων.

Η ταινία κυκλοφορεί από την Tanweer.

Ο Μυστικός Πράκτορας/O Agente Secreto

Βαθμολογία: 85/100

Το Secret Agent δεν είναι μια τυπική πολιτική ταινία για την καταπίεση – είναι μια ταινία για το πώς η καθημερινότητα επιμένει να υπάρχει ακόμη και όταν η Ιστορία προσπαθεί να τη συνθλίψει. Τοποθετημένο στη Βραζιλία του 1977, στη στρατιωτική δικτατορία, επιλέγει να μην κινηθεί στους διαδρόμους της εξουσίας αλλά στον ιδρώτα των ανθρώπων που προσπαθούν, απλώς, να ζήσουν. Η αφήγηση ακολουθεί τον Marcelo, έναν πρώην πανεπιστημιακό που φτάνει στην πόλη Ρεσίφι αναζητώντας καταφύγιο, κουβαλώντας το βάρος του θανάτου της συζύγου του αλλά και μία εύθραυστη ελπίδα για τη σχέση του με τον μικρό του γιο. Τον υποδύεται ο Wagner Moura σε μία εσωτερική, χαμηλόφωνη ερμηνεία, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που δεν επιδιώκει να γίνει σύμβολο – απλώς να αντέξει.

Η σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου Kleber Mendonça Filho του Bacurau ακολουθεί μια κυκλική, σχεδόν περιπλανώμενη λογική, σε μία που πόλη δεν λειτουργεί ως φόντο αλλά ως ζωντανός οργανισμός: βρίσκουμε διαμερίσματα γεμάτα πολιτικούς πρόσφυγες, γραφεία ταυτοτήτων με πορτρέτα δικτατόρων στους τοίχους, δρόμοι που πάλλονται από μουσική και Καρναβάλι. Βρίσκουμε και την 78χρονη Tania Maria στον ρόλο της Sebastiana που κρύβει τους αντιφρονούντες. Η ηθοποιός που εργαζόταν ως μοδίστρα μέχρι να μπει στα κινηματογραφικά σετ, μπορεί να μην κατάφερε να μπει στην κατηγορία Β’ Γυναικείου στα Όσκαρ όπως υπήρχε περίπτωση, αλλά κέρδισε το βραβείο καλύτερης ερμηνείας με τσιγάρο από τους New York Times!

Κομβική στην ταινία είναι η μνήμη — όχι ως νοσταλγία, αλλά ως πράξη αντίστασης. Υπογραμμίζει ότι οι δικτατορίες διδάσκονται συχνά αποσπασματικά, σαν ξερά ιστορικά δεδομένα που προορίζονται απλώς για αποστήθιση και όχι για κατανόηση. Μέσα από τη διαδρομή του Marcelo όμως, αλλά και μέσα από δευτερεύοντες χαρακτήρες που επιμένουν να ερευνούν, να καταγράφουν και να μεταδίδουν τις προσωπικές ιστορίες εκείνης της περιόδου, αναδεικνύεται η ιδέα πως η Ιστορία χάνεται όταν μετατρέπεται σε σημειώσεις εξετάσεων. Η διατήρηση της ιστορικής αλήθειας είναι μια δεύτερη, εξίσου δύσκολη μάχη: Η μνήμη εδώ δεν είναι παρελθόν – είναι εργασία στο σήμερα. 

Ο θάνατος στον Μυστικό Πράκτορα είναι πανταχού παρών, αλλά ποτέ μονοδιάστατος: βλέπουμε ένα πτώμα σε βενζινάδικο, ένα αποκομμένο ανθρώπινο πόδι σφηνωμένο σε καρχαρία, σκηνές που ισορροπούν ανάμεσα στο μακάβριο και στο κωμικό. Η ειρωνεία όμως δεν λειτουργεί αποστασιοποιητικά, αλλά ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στη βία της πραγματικότητας. Το τελικό αποτύπωμα της ταινίας είναι πως η αντίσταση δεν εκφράζεται μόνο με ηρωικές πράξεις, αλλά και με την απλή επιμονή του να θυμάσαι, να αφηγείσαι και να ζεις.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Spentzos Film.

Από Τι Είμαστε Φτιαγμένοι

Βαθμολογία: 75/100

Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους με το βραβευμένο Παρί, ο Σιαμάκ Ετεμάντι περνάει στο ντοκιμαντέρ. Εύλογο βήμα για το παρατηρητικό βλέμμα του δημιουργού, που τώρα ακολουθεί τον Άρη έναν τετραπληγικό φοιτητή ψυχολογίας που κάνει πολυετή προσωπική έρευνα γύρω από τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία. Η διαδρομή του δεν παρουσιάζεται ως καταγγελία ή κάποιο διδακτικό μανιφέστο, αλλά ως μια ειλικρινής διαδικασία αυτογνωσίας που δοκιμάζει τα προσωπικά του όρια.

Στην πορεία του θα συναντήσει ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες και στάσεις ζωής. Από ζευγάρια που ανακαλύπτουν την εγγύτητα και τον Δημήτρη Ζώρζο, τον πρώτο επαγγελματία σεξουαλικό βοηθό στην Ελλάδα που φωτίζει μία λιγότερο ορατή, αλλά ουσιαστική διάσταση της φροντίδας και της ανθρώπινης επαφής, μέχρι τη stand-up κωμικό Κατερίνα Βρανά. Μέσα από τον γνωστό, απενοχοποιητικό της τρόπο, θα αναδυθεί ο κεντρικός άξονας του ντοκιμαντέρ: η έννοια της οικειότητας δηλαδή, όχι ως σεξουαλική πράξη αλλά ως δυνατότητα εγγύτητας, τρυφερότητας και κοινής εμπειρίας. 

Η ταινία υποστηρίζει πως το πραγματικό ταμπού δεν αφορά μόνο τα άτομα με αναπηρία, αλλά μια ευρύτερη κοινωνική αμηχανία απέναντι στη σωματική και συναισθηματική κοντινότητα. Υπάρχει γενικώς αποφυγή της ουσιαστικής επαφής δηλαδή, και αυτό μας αφορά όλους.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Ετεμάντι προτιμάει μία εξομολογητική ματιά και, με τη συμβολή του μοντάζ του Πάνου Βουτσαρά, οι φωνές των συμμετεχόντων συνδέονται οργανικά, δημιουργώντας έναν χώρο όπου οι επιθυμίες, οι φόβοι και οι ανάγκες εκφράζονται χωρίς φίλτρα. Δεν προσφέρονται εύκολες απαντήσεις εδώ, αλλά προτείνεται μία ουσιαστική μετατόπιση οπτικής: από τη συμπόνια προς την κατανόηση, και από την απόσταση προς την εγγύτητα.

Η ταινία κυκλοφορεί από την Tanweer.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ (CRIME 101)

Στο γεμάτο ανατροπές θρίλερ καταδίωξης Crime 101, ο Davis (Chris Hemsworth) είναι ένας κλέφτης που μένει συστηματικά ασύλληπτος, με αποτέλεσμα οι ληστείες του να έχουν μπερδέψει την αστυνομία. Σχεδιάζει τη μεγαλύτερη ληστεία της καριέρας του — ελπίζοντας ότι θα είναι και η τελευταία — όταν η πορεία του διασταυρώνεται με τη Sharon (Halle Berry), μια απογοητευμένη ασφαλίστρια με την οποία αναγκάζεται να συνεργαστεί, και τον Orman (Barry Keoghan), έναν κλέφτη με πολύ πιο ανησυχητικές μεθόδους από αυτές του Davis.

Καθώς πλησιάζει η ληστεία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, ο αμείλικτος ντετέκτιβ Lubesnik (Mark Ruffalo) πλησιάζει την επιχείρηση, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τα διακύβευμα, και η γραμμή μεταξύ κυνηγού και κυνηγημένου αρχίζει να θολώνει. Καθένας από αυτούς σύντομα αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το κόστος των αντίστοιχων επιλογών του — και να συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει γυρισμό.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Feelgood.

GOAT: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ (GOAT)

Από τη Sony Pictures Animation, το στούντιο πίσω από την ταινία Spider-Man: Ακροβατώντας στο Αραχνο-Σύμπαν, έρχεται μια πρωτότυπη κωμωδία δράσης που διαδραματίζεται σε έναν κόσμο όπου ζουν μόνο ζώα.

Ο Will, μία νεαρή κατσίκα με μεγάλα όνειρα, έχει μια μοναδική ευκαιρία να ενταχθεί στους επαγγελματίες και να παίξει roarball – ένα άθλημα υψηλής έντασης, μικτό, με πλήρη επαφή, στο οποίο κυριαρχούν τα γρηγορότερα και πιο άγρια ζώα του κόσμου. Οι νέοι συμπαίκτες του Will δεν είναι ενθουσιασμένοι που έχουν μια μικρή κατσίκα στην ομάδα τους, αλλά ο Will είναι αποφασισμένος να φέρει επανάσταση στο άθλημα και να αποδείξει μια για πάντα ότι «και τα μικρά ζώα μπορούν να παίξουν μπάλα!».

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Feelgood.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ (LE CHANT DES FORETS!)

Μετά την πολυβραβευμένη Λεοπάρδαλη του Χιονιού, ο σπουδαίος φωτογράφος άγριας ζωής, Vincent Munier, επιστρέφει στα δάση της Γαλλίας για μια αποτύπωση της ζωής εκεί, μαζί με τον φυσιοδίφη πατέρα του και τον δωδεκάχρονο γιο του.

Το ντοκιμαντέρ είναι υποψήφιο για δύο Βραβεία Σεζάρ, Καλύτερου Ντοκιμαντέρ & Ήχου, ενώ βρέθηκε στο Top 5 του γαλλικού box office δίπλα στις πολύ εμπορικές ταινίες Zootopia 2 και Avatar 3, επί πέντε εβδομάδες.

Η ταινία κυκλοφορεί από την One From the Heart.

Η έκτη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, αποτελεί μια ποιητική εξερεύνηση της αγάπης, της ελευθερίας και της γυναικείας φύσης, συνδυάζοντας πειραματική οπτική γλώσσα με έντονη συναισθηματική δύναμη. Με σαφή επιρροή από τον λυρικό, σωματικό κινηματογράφο και με ιδιαίτερη χρήση της Φύσης ως ψυχικού τοπίου, οι Κραυγές συνθέτουν μια άγρια και ταυτόχρονα ρομαντική ωδή στον έρωτα μέσα από τον δαιδαλώδη και ατίθασο ψυχισμό της γυναίκας.

Στην Αθήνα, η ταινία θα προβληθεί από τις 14 Φεβρουαρίου και για τέσσερα Σαββατοκύριακα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Στη Θεσσαλονίκη, από τις 26 Φεβρουαρίου και για τέσσερις ειδικές προβολές στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, στην Αποθήκη 1, στο Λιμάνι.

Η Lee, μια κορεάτισσα σεναριογράφος που ζει και εργάζεται στην Ιαπωνία, σε μια κρίση έμπνευσης, παλεύει να γράψει μια ιστορία έρωτα δύο νέων που συναντώνται σε μία παραλία. Βρίσκει καταφύγιο στο ορεινό πανδοχείο ενός φαινομενικά αγροίκου μεσήλικα, ο οποίος βασανίζεται από τα δικά του λάθη και ενοχές.

Η ταινία που βασίστηκε στα δύο μάνγκα του Yoshiharu Tsuge Μια Θέα στη Θάλασσα και Ο κ. Μπεν και το Ιγκλού του κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο 78ο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Weird Wave.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ENTERTAINMENT

Από Bridgerton μέχρι Orhan Pamuk: 7 σειρές και 1 ταινία που θα δούμε τον Φεβρουάριο στο Netflix

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.