Νέες ταινίες: Από το γλυκόπικρο BDSM του Pillion, ως το Arco της Natalie Portman

Οι κριτικές για τις ταινίες:

Pillion

Βαθμολογία: 88/100

Κάθε ρομαντική ιστορία της οθόνης που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον έναν ηθοποιό «βλέμματος». Ο Clark Gable ήταν τέτοιος. Η Diane Keaton. Ο Ryan Gosling. Να μπορεί να στηριχθεί δηλαδή στη δύναμη με την οποία αυτός ή αυτή κοιτούν το αντικείμενο του πόθου τους, πείθοντάς μας να νιώσουμε κι εμείς το ίδιο. Ο Harry Melling αφήνει πίσω του τον Dudley Dursley του Harry Potter και αποκαλύπτει εδώ ένα τρυφερό χάρισμα – κοιτάει τον Alexander Skarsgård σα να είναι ο ήλιος γύρω απ’ τον οποίο περιστρέφεται ο κόσμος του. Σε αυτό το σχεδόν παιδικό δέος βασίζεται το Pillion, και το μετατρέπει σε κινητήριο δύναμη μιας ανορθόδοξης ρομαντικής ιστορίας.

Ο Colin, που ο Melling υποδύεται, ανακαλύπτει σταδιακά τις επιθυμίες και τις ευαλωτότητές του, και η ταινία μας ζητά επιτυχημένα να τον υποστηρίξουμε σε αυτή τη διαδικασία αυτογνωσίας. Συνδέεται συναισθηματικά και σεξουαλικά, λοιπόν, με έναν μεγαλύτερο σε ηλικία μοτοσικλετιστή, τον Skarsgård, που θα τον μυήσει στον κόσμο της ερωτικής κυριαρχίας και υποταγής. Είναι τόσο εμφανώς ξετρελαμένος που έχει την ευκαιρία να γλείψει τις δερμάτινες μπότες του αφέντη του σε ένα σκοτεινό σοκάκι, που πιστεύεις ότι λαχταρά την ταπείνωση. Μόλις έχει ανακαλύψει το γεγονός αυτό για τον εαυτό του, χωρίς να έχει μάθει ακόμα ούτε το όνομα του άνδρα (είναι Ray).

Το Pillion αφορά τις ανάγκες του Colin — συγκεκριμένα την ανάγκη του να ευχαριστεί τους άλλους — και ο σκηνοθέτης Harry Lighton μας προκαλεί να υποστηρίξουμε την ευτυχία του.

Ο Lighton, στη πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, αντιμετωπίζει το υλικό – που κέρδισε βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών, στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα – με απροσδόκητη τρυφερότητα, μετατρέποντας στοιχεία που θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν ωμό δράμα, σε μία αλλόκοτη, συχνά χιουμοριστική εξερεύνηση συναισθηματικών ορίων. Ο Skarsgård αξιοποιεί την επιβλητική του παρουσία για να δείξει πώς η ομορφιά μπορεί να λειτουργήσει ως κοινωνικό προνόμιο — όλοι θεωρούν αυτονόητο πως ο Colin είναι τυχερός, απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται δίπλα του. Αυτή η δυναμική δημιουργεί μία λεπτή ειρωνεία: ο ένας φαίνεται ισχυρός και απρόσιτος, ο άλλος μικρός και εκτεθειμένος, σταδιακά όμως η συναισθηματική γενναιότητα μοιάζει να αλλάζει στρατόπεδο.

Παρότι η ταινία δεν αγνοεί την ανισορροπία δύναμης ανάμεσα στους δύο ήρωες, ο Lighton έχει κάνει μία ταινία για το να προχωράς και όχι να μένεις στάσιμος, οπότε εμπιστεύεται τον αφελή ήρωά του με αυτονομία και έτσι το Pillion είναι πιο ελεύθερο να χρησιμοποιεί προσβολές ώστε να προκαλέσει γέλιο. Ο δε Skarsgård παραμένει αινιγματικός σε βαθμό απόστασης, αυτή όμως η εγκράτεια λειτουργεί και για το ύφος της ταινίας. Το Pillion μοιάζει τελικά λιγότερο σκανδαλώδες και περισσότερο με ιστορία ενηλικίωσης μεταμφιεσμένη σε kinky ρομάντζο — μία υπενθύμιση πως το να χαρτογραφείς τα όριά σου και να τα δοκιμάζεις απαιτεί θάρρος. Κι όσο εξειδικευμένο κι αν ακούγεται το περίβλημα του BDSM, στον πυρήνα του κρύβει μία αναπάντεχα οικουμενική ιστορία επιθυμίας και αυτοπροσδιορισμού.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από το Cinobo.

---

Οικογένεια Προς Ενοικίαση/Rental Family

Βαθμολογία: 67/100

Δεν είναι πως ο Brendan Fraser δεν έχει εύρος — έχει αποδείξει πως μπορεί να γίνει και σκληρός, ακόμη και απωθητικός — κουβαλάει όμως μία σχεδόν έμφυτη διαφάνεια στο βλέμμα του. Αυτά τα υγρά, γαλάζια μάτια λειτουργούν ως άμεσο κανάλι προς το συναίσθημα, χωρίς να χρειάζονται πολλές λέξεις για να σε κερδίσει. Στο Rental Family αυτή η ιδιότητα δεν είναι απλώς πλεονέκτημα – είναι ο άξονας πάνω στον οποίο περιστρέφεται ολόκληρη η ταινία.

Υποδύεται έναν μοναχικό ηθοποιό, εργαζόμενο σε ένα πρακτορείο στο σύγχρονο Τόκιο απ’ όπου οι άνθρωποι μπορούν να νοικιάσουν αναπληρωματικούς συγγενείς – είναι πραγματικό φαινόμενο στην Ιαπωνία αυτό! – για να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά. Όταν θα παραστήσει τον πατέρα ενός μικρού κοριτσιού, θα εμπλακεί ο ίδιος πολύ συναισθηματικά, και θα θολώσει έτσι η γραμμή μεταξύ ερμηνείας και γνήσιας σύνδεσης.

---

Η σκηνοθέτρια Hikari, γνωστότερη από τη δουλειά της στη βραβευμένη σειρά Beef, εξερευνά αυτόν τον σύγχρονο μηχανισμό επιδιόρθωσης της μοναξιάς με συμπονετικό βλέμμα, που έχει όμως και τα όριά του. Οι ηθικές και ψυχολογικές συνέπειες των ψεύτικων δεσμών στο Rental Family — ειδικά όταν εμπλέκονται παιδιά ή ευάλωτοι ηλικιωμένοι — θίγονται, αλλά σπάνια εξετάζονται σε βάθος. Ακόμη και το ίδιο το Τόκιο παρουσιάζεται συχνά σαν μια εξωραϊσμένη καρτ ποστάλ, όμορφη αλλά ελαφρώς αποστειρωμένη, λες και η ταινία φοβάται να λερώσει τα χέρια της με την καθημερινότητα που υποτίθεται πως σχολιάζει.

Το φιλμ ίσως αποφεύγει τις πιο δύσκολες ερωτήσεις για τη φύση της σύνδεσης που χτίζεται πάνω σε ψέματα, κερδίζει όμως έδαφος στη σφαίρα του συναισθήματος. Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι τόσο μια απάντηση, όσο μια εικόνα: το πρόσωπο του Fraser ως αστείρευτη πηγή συγκίνησης, υπενθυμίζοντας πως μερικές φορές ο κινηματογράφος προτιμά να νιώθεις βαθιά, παρά να καταλαβαίνεις πλήρως.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Feelgood.

Arco

Βαθμολογία: 65/100

Το υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Animation, Arco, σε παραγωγή της Natalie Portman, ξεκινά με μία παιδική παρόρμηση που μοιάζει αθώα, αλλά κουβαλάει κοσμικές συνέπειες: ένα δεκάχρονο αγόρι βάζει στην πλάτη του μια πολύχρωμη κάπα που του επιτρέπει να ταξιδεύει στον χώρο και τον χρόνο. Ο μικρός ήρωας, μεγαλωμένος σε μια ανθρωπότητα που έχει αποσυρθεί στα σύννεφα μετά από μια οικολογική καταστροφή, ονειρεύεται δεινόσαυρους αλλά καταλήγει κατά λάθος στο 2075 — έναν κόσμο όπου τα ρομπότ έχουν αναλάβει σχεδόν τα πάντα και τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι καθημερινότητα. Από την πρώτη κιόλας σκηνή, η ταινία δηλώνει ότι η παιδική φαντασία και η δυστοπική πραγματικότητα θα συνυπάρξουν.

Ερχόμενος από τον χώρο των κόμικ, ο Ugo Bienvenu ισορροπεί εντυπωσιακά ανάμεσα στο τρυφερό και το ζοφερό, με μία καθαρή 2D αισθητική, εκφραστική και γεμάτη χρώμα, θυμίζοντας κάτι από τη ζεστασιά του Studio Ghibli, αγγίζοντας ταυτόχρονα και τη διαστημική μελαγχολία ενός Interstellar. Η συνάντηση, άλλωστε, του Arco με την Iris, ένα μοναχικό κορίτσι που τον βρίσκει αναίσθητο στο δάσος, είναι μία φιλία που γεννιέται όχι από περιπέτεια, αλλά από κοινή μοναξιά.

Η ταινία δεν κρύβει τη διάθεσή της να συγκινήσει, τα μεγάλα της όμως συναισθήματα ριζώνουν σε κάτι γνώριμο: την υπερεξάρτησή μας από την τεχνολογία. Σε μία από τις πιο ευρηματικές της σκηνές καταδίωξης, οι ήρωες περνούν μέσα από αίθουσες εικονικής πραγματικότητας που λειτουργούν σαν πύλες σε άλλες εποχές, επιτρέποντας στον Arco να δει επιτέλους τους δεινόσαυρους που ονειρευόταν. Κι όμως, όσο η ταινία αναγνωρίζει το θαύμα των εργαλείων, δεν παύει να θρηνεί όλα όσα χάνονται στη διαδρομή.

Η πιο χαρακτηριστική εικόνα του Arco δεν είναι κάποια φαντασμαγορική καταιγίδα ή ένα ρομπότ σε δράση, αλλά μια βιβλιοθήκη άδεια από ανθρώπους — το καταφύγιο των παιδιών ακριβώς επειδή κανείς άλλος δεν πηγαίνει πια εκεί. Σε αυτή τη σιωπή συνοψίζεται το πνεύμα της ταινίας: χωρίς να καταδικάζει την τεχνολογία, ούτε να την εξιδανικεύει, είναι μία αισιόδοξη, παιδική περιπέτεια που κοιτά με ειλικρίνεια το κόστος της προόδου.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη ΝΕΟ Films.

---

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο Αιχμάλωτος/El Cautivo

Ο βραβευμένος με Όσκαρ δημιουργός των Η Θάλασσα Μέσα μου και Οι Άλλοι, Alejandro Amenábar, επιστρέφει με την πραγματική ιστορία ενός από τους κορυφαίους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας, του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Αλγέρι, 1575. Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ένας τραυματισμένος 28χρονος ναύτης του Ισπανικού Ναυτικού, κρατείται αιχμάλωτος από Οθωμανούς κουρσάρους. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα κι ένας σκληρός θάνατος τον περιμένει αν οι συμπατριώτες δεν καταφέρουν να πληρώσουν σύντομα τα λύτρα. Μέσα όμως στα στενά όρια του κελιού του, ο Θερβάντες ανακαλύπτει ένα απροσδόκητο καταφύγιο: την τέχνη της αφήγησης.

Οι ιστορίες του, φτιαγμένες με αντοχή και ελπίδα, καθηλώνουν τους συγκρατούμενούς του και τραβούν την προσοχή του Χασάν, του αινιγματικού και φοβερού Μπέη του Αλγερίου. Καθώς γεννιέται μια μυστική σχέση ανάμεσα στον αιχμάλωτο και τον δεσμώτη του, οι υποψίες αυξάνονται μέσα σε μια πόλη που βράζει από εντάσεις και ο Θερβάντες, καθοδηγούμενος από μία ακλόνητη αισιοδοξία, καταστρώνει ένα τολμηρό σχέδιο για την ελευθερία του.

Η ταινία κυκλοφορεί από την Tanweer.

Το Σφύριγμα του Θανάτου/The Whistle

Μια αταίριαστη ομάδα ανυποψίαστων μαθητών λυκείου ανακαλύπτει ένα αρχαίο καταραμένο αζτεκικό αντικείμενο. Η παρέα με τρόμο αντιλαμβάνεται ότι φυσώντας το και ακούγοντας τον τρομακτικό ήχο που εκπέμπει, καλούν κοντά τους, τους μελλοντικούς τους θανάτους.

Ο Corin Hardy του The Nun σκηνοθετεί τη Dafne Keen (Logan, His Dark Materials).

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Feelgood.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.