Οι αξέχαστες συναυλίες του Release Athens (μέχρι τώρα)

Θες γιατί ήταν το πρώτο αθηναϊκό φεστιβάλ που πήγα μετά την πανδημία; Θες γιατί πριν από αυτόν υπέμεινα την επιεικώς φαιδρή εμφάνιση του Liam Gallagher; Η εν έτει 2022 συναυλία του Iggy Pop -δεύτερη φορά που τον έβλεπα ειδικά στο Release και πολλοστή γενικά στην Αθήνα- είναι μέχρι σήμερα -και στοιχηματίζω ότι έτσι θα παραμείνει- η πρώτη που ζωντανεύει στο μυαλό μου ως η καλύτερη ανάμεσα στις καλύτερες ανάμεσα στις δεκάδες που έχω δει στην Πλατεία Νερού την τελευταία δεκαετία.

Δεν φτάνει που τελείωσε το βασικό του σετ παίζοντας το “Nightclubbing” και στο καπάκι το “Search and destroy”, επέστρεψε στη σκηνή και μας αποτελείωσε με ένα encore καλύτερο-από-σεξ: “Gimme Danger”, “Down on the Street”, “Fun House” και “Sister Midnight”.

«Αν δεν κολλήσουμε απόψε κόβιντ, δεν θα κολλήσουμε ποτέ» λέγαμε, αφήνοντας αργά αργά πίσω μας το pit και πηγαίνοντας ιδρωμένοι και ευτυχισμένοι προς την έξοδο.

«Χαλάλι του», λέγαμε βήχοντας δυο μέρες μετά.

Θεοδόσης Μίχος

Η Rosalia στο απόγειό της

Μεγάλωσα σε μια εποχή που οι λατινογενείς σαπουνόπερες και οι ποπ σταρ με τα ισπανόφωνα σουξέ, είτε πρωταγωνιστούσαν στις σειρές είτε απλώς έντυναν τα soundtrack τους, βρίσκονταν στα πολύ πάνω τους. Ωστόσο, εκείνη η μουσική σπάνια έβγαινε από τα παιδικά και εφηβικά πάρτι. Το πολύ πολύ να τη θυμόμασταν την περίοδο των Αποκριών.

Χρόνια μετά, η Rosalía πήρε αυτό το υλικό και το πήγε πέντε βήματα παραπέρα. Ένωσε το hip hop και το R&B με το φλαμένκο, τη salsa και τη bachata και το έκανε να ακούγεται σύγχρονο και παγκόσμιο, απενοχοποιώντας το στα αυτιά πολλών. Έτσι κατάφερε να ξεπεράσει το αναμενόμενα νεανικό κοινό της και να τραβήξει, τον Ιούνιο του ’23, μέχρι την Πλατεία Νερού και αρκετούς 35+ indie τύπους, από αυτούς που δεν φοβούνται να παραδεχτούν ότι θέλουν απλώς να δουν ένα καλοστημένο σόου. Γι’ αυτό πήγαν και αυτό πήραν.

Σκηνοθετημένη αλλά χωρίς να της λείπει το πάθος, μελετημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια αλλά και με στιγμές που σε έκαναν να νιώθεις ότι το ευχαριστιέται πραγματικά που βρίσκεται εκεί πάνω, η σκηνική παρουσία της Καταλανής μουσικού είχε μια ξεσηκωτική ένταση που δεν σου άφηνε περιθώριο να μείνεις ακίνητος, ακόμη κι αν πήγες «για τη φάση», ακόμη κι αν ήξερες μόνο δύο κομμάτια.

Σε τραγούδια όπως το “BIZCOCHITO” και το “CHICKEN TERIYAKI” παρέσυρε όλη την πλατεία στον ρυθμό της, ενώ στο “BULERÍAS” την καθήλωσε με τη φωνή και τη σπαρακτική ερμηνεία της. Κι όσο εκείνη χόρευε, ίδρωνε και ξεβαφόταν επί σκηνής, η χρήση των steadycams που την ακολουθούσαν απογείωνε ακόμη περισσότερο το αποτέλεσμα. Κάποιοι σχολίασαν ότι το έστησε όλο σαν προϊόν του TikTok. Και; Το έκανε εξαιρετικά.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μοναδική η αίσθηση να βλέπεις από κοντά, στην πόλη σου, ένα όνομα τη στιγμή που βρίσκεται στο απόγειό του.

Ζωή Παρασίδη

Το παιδικό όνειρο των Offspring

Έχω δει και ακούσει αμέτρητους στο Release: Archive με τα trip-hop όνειρα, Clutch με riffs-φωτιά, Slipknot σε full χάος, Gojira να γκρεμίζουν τα πάντα, Avenged Sevenfold σε shred heaven, ακόμα και ο Παυλίδης πέρσι σε μια υπέροχη νύχτα. Όλοι καταπληκτικοί.

Η αφίσα των Offspring όμως κρεμόταν στο δωμάτιό μου μέχρι να ανοίξω τα φτερά μου και να μετακομίσω από το πατρικό μου. Tο 2008 στην πρώτη τους επίσκεψη δεν είχα καταφέρει να τους δω. Οπότε το 2024 στο Release Athens; Δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω. Και πήγα μαζί με τον φίλο μου τον Ρήγα, μόνιμο συναυλιακό συνοδοιπόρο.

Και ήταν όσο τέλεια το ονειρευόμασταν. Ενέργεια, mosh pit, hits non-stop. “Self Esteem”, “Come Out and Play”, όλα εκεί, σαν να ‘μας καλούσαν να βγούμε και να ξεσαλώσουμε.

Δημήτρης Κουπριτζιώτης

Η συγκίνηση των Pulp

Είχα δει τους Pulp πρώτη φορά στο Λονδίνο το μακρινό 2011 και μαζί με εκείνους, μεγάλωσα κι εγώ, μέχρι τη στιγμή που τα έφερε έτσι η ζωή ώστε να τους δω ξανά στο Release Athens το 2024.

Στα 14 χρόνια που μεσολάβησαν, πολλά άλλαξαν στη ζωή μου, άρα και ο τρόπος που με άγγιζαν οι στίχοι τους, πρόλαβε το “Someting Changed” να γίνει το τραγούδι μας με τη σύζυγό μου και να τα ακούσουμε μαζί εκείνο το βράδυ, αυτό που δεν άλλαξε καθόλου όμως, ήταν αυτή η ηλεκτρική ενέργεια του Jarvis Cocker.

Ήταν μια βραδιά νοσταλγίας, συγκίνησης και χαράς, ακούσαμε όλους τους ύμνους, ακόμη και το σπάνιο για συναυλία τους “Razzmatazz” και φύγαμε γεμάτοι και σαφώς πιο κουρασμένοι σε σχέση με το live του 2011. Είπαμε, μεγαλώσαμε.

Κωνσταντίνος Αμπατζής

Οι αναπάντεχοι Glass Beams

Ίσως μου έχει μείνει περισσότερο αυτή η στιγμή, επειδή ήταν σαν γκολ απ’ τα αποδυτήρια.

Πέρσι, τη νύχτα που όλοι είχαν έρθει στην Πλατεία Νερού για τους Idles, εγώ κρατούσα την ανάσα μου για το αινιγματικό πρότζεκτ του Rajan Silva που όλο το προηγούμενο διάστημα έπαιζε στο repeat στα ακουστικά μου. Ήταν, θυμάμαι, την ώρα του δειλινού όταν βγήκαν στη σκηνή, με τις χρυσαφί μάσκες τους να λαμπυρίζουν και –χωρίς να πουν λέξη– βύθισαν την αρένα σε ένα extended instrumental trip που άξιζε βραβείο.

Δεν έπαιξαν απλώς κομμάτια από τα EPs που είχαν ήδη κυκλοφορήσει, αντίθετα «σέρβιραν» ένα ειδικά δουλεμένο setlist για εκείνο το τουρ, το οποίο ακριβώς ίδιο είδα ότι έπαιξαν σε φεστιβάλ όπως το Coachella και το Primavera. Χωρίς την παραμικρή απόκλιση, ενώ φαίνονταν σαν να αυτοσχεδιάζουν – αυτό θα πει μαεστρία. Μια συναυλία διεθνούς κλάσης από εκείνους, μια εμπειρία απορρόφησης στην εποχή της γρήγορης, αποσπασματικής κατανάλωσης για όλους εμάς, που για λίγο χαθήκαμε ολοκληρωτικά στον κόσμο τους.

Γι’ αυτό πιστεύω μου έμεινε. Ήταν η απόδειξη που ήρθε από ένα μάλλον outsider του φεστιβάλ, ένα γκρουπ για «ψαγμένους», ότι ακούμε μουσική όχι για να αποτελούμε μέρος κάποιου trend, αλλά για να αισθανθούμε, να ταξιδέψουμε νοερά, να έρθουμε και πάλι κοντά, χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε λέξη.

Άγγελος Κλάδης

Από το Μπρίστολ, για την Πλατεία Νερού κι από την αποχαύνωση στην αφύπνιση, Massive Attack

Τα παιδιά που είδαν το πρώτο φως του ήλιου στην τελευταία επίσκεψη των Massive Attack στην χώρα μας, σήμερα τελειώνουν το γυμνάσιο. 14 χρόνια απουσίας είναι πολλά και στις 17 Ιουλίου του 2024, το κοντέρ μηδένισε. Από το ‘10 μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν πολλά και διάφορα, κυρίως κρίσεις, μέσα σε κρίσεις, σε ένα ινσέψιον που ψάχνεις την σβούρα για να δεις μέσα σε ποια από όλες τις πραγματικότητες δοκιμάζεσαι.

Το takeover των Massive Attack στη σκηνή του Release Athens ήταν μια μαζική επίθεση, όνομα και πράγμα, κόντρα σε εκείνα και εκείνους που εισβάλουν και εισβάλλονται καθημερινά μέσα από οθόνες και ασκούν υπεροχή τρώγοντας ασταμάτητα το μυαλό μας. Το timing της επιστροφής για τους ιεραπόστολους της trip hop μουσικής, ήταν καυτό. Κι όταν ο πλανήτης καίγεται και έχεις το βήμα, καλό είναι να μη μένεις εκτός της πολιτικής κουβέντας και να πετάς το μικρόφωνο μέσα σε έναν ωκεανό αδιαφορίας που δε πιάνει σήμα.

Κάπου πρέπει να το είδαμε να συμβαίνει πρόσφατα, αν δεν κάνω λάθος. Στο σπίτι των MA, μιλάνε πάντα για τα σχοινιά που κρεμάνε τους καταραμένους αυτού του κόσμου και εκείνη τη νύχτα στο Φάληρο, μας υπενθύμισαν ότι η τέχνη είναι βασική συμμέτοχος στον αγώνα και όχι αλλαγή από τον πάγκο. Από το Μπρίστολ, για την Πλατεία Νερού κι από την αποχαύνωση στην αφύπνιση, Massive Attack. Τα γυμνασιόπαιδα της φουρνιάς του ‘10, ας μη χάσει την επόμενη επίσκεψη τους.

Κωνσταντίνος Βρεττός

Η «εμμονή» με τους Fontaines D.C.

Παρασκευή 27 Ιουνίου 2025 με τους Fontaines D.C.: η καλύτερη συναυλία του περσινού καλοκαιριού και η αγαπημένη μου στιγμή στα δέκα χρόνια του Release Athens.

Ανακάλυψα την μπάντα τον Σεπτέμβριο του 2024, λίγο μετά την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους, “Romance”. Με αυτόν τον δίσκο το συγκρότημα πέρασε από τον πιο ωμό punk ήχο σε πιο pop rock μονοπάτια, πιθανότατα χάρη και στην παραγωγή του James Ford, γνωστού από τη συνεργασία του με τους Arctic Monkeys από το 2007 μέχρι σήμερα. Δεδομένου ότι οι Arctic Monkeys είναι το all-time αγαπημένο μου γκρουπ, ήταν αδύνατο να μη με συνεπάρει το “Romance”, που τελικά έγινε και το πιο πολυπαιγμένο άλμπουμ στο Spotify Wrapped του 2025. Στάθηκα πραγματικά τυχερός, γιατί σχεδόν ταυτόχρονα με την «εμμονή» μου ανακοινώθηκε και η πρώτη τους headlining εμφάνιση στην Ελλάδα.

Όταν έφτασε η μέρα, βρέθηκα στις πρώτες σειρές με δύο φίλους και τραγουδούσα ασταμάτητα για μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά. Στα τέλη των 20s μου, τι πιο δυνατό από το να βλέπω έναν σχεδόν συνομήλικο frontman να γράφει για την ανάγκη του αυθεντικού συναισθήματος μέσα σε μια σύγχρονη, μουδιασμένη κοινωνία και για την αναζήτηση νοήματος μέσα στη ρουτίνα; Οι ήρωες των τραγουδιών της μπάντας είναι ό,τι είναι και η νέα γενιά· είναι χαμένοι, ευάλωτοι, αλλά περήφανοι και διεκδικητικοί. Το πολιτικό σχόλιο δεν λείπει, αφού θέματα για την κρίση και τη μετανάστευση βρίσκονται στο κέντρο. Και παρότι δεν θεωρώ απαραίτητο κάθε καλλιτέχνης να τοποθετείται διαρκώς πολιτικά, η αφοσίωσή τους στην ανάδειξη της αδικίας είναι βαθιά συγκινητική.

Ο Κωνσταντίνος Αμπατζής είχε πει σε ένα βίντεο που γυρίσαμε παρέα, πως ίσως «το 2022, πριν γίνουν γνωστοί, ήταν πιο cool». Μολονότι η λέξη δεν έχει και μεγάλη σημασία, εκείνο το βράδυ του περσινού Ιουνίου, τίποτα δεν έμοιαζε πιο cool από τους Fontaines D.C.

Γιώργος Περράκης

Χορός με αγνή 90s pop στην Kylie Minogue

Καλή η ροκ, πολύ καλό το πανκ, καλή και η μέταλ, αλλά σαν την ποπ των 90s δεν έχει. Ανεμελιά, έρωτες και αισιοδοξία, όλα στριμωγμένα σε ένα μουσικό είδος και σε μια δεκαετία που μας υποσχόταν ότι το μέλλον θα ήταν ακριβώς έτσι. Και μπορεί τελικά η ποπ των 90s να μας ξεγέλασε και το μέλλον να αποδείχθηκε λιγότερο φανταχτερό απ’ όσο φανταζόμασταν, τα ποπ κορίτσια των 90s όμως συνεχίζουν, ακόμα και σήμερα, να μας κάνουν να χορεύουμε όπως κανείς άλλος.

Δεν το λέω μόνο εγώ. Το λένε -ή μάλλον το απέδειξαν- όλοι οι millennials που βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού στις 18 Ιουλίου 2025 και χόρεψαν σαν να μην υπάρχει αύριο με τα τραγούδια της Kylie Minogue. Κι ας είχε καύσωνα. Κι ας είχαμε να πάμε στο γραφείο την επόμενη μέρα.

Η Αυστραλή σταρ βγήκε στη σκηνή με τον αέρα μιας κανονικής ντίβας της ποπ. Τραγούδησε όλες τις μεγάλες επιτυχίες της, έπαιξε με το κοινό, άλλαξε εντυπωσιακά κοστούμια -ίσως όχι ακριβώς σχεδιασμένα για 40 βαθμούς- αλλά δεν άφησε στιγμή τη ζέστη να φανεί πάνω της. Πάνω απ’ όλα, όμως, χόρεψε μαζί μας.

Στο πιο ωραίο συναυλιακό βράδυ του 2025, τραγουδήσαμε το “Can’t Get You Out of My Head” και το “In Your Eyes” με τις βεντάλιες να ανεμίζουν ψηλά στον αέρα, σαν αυτοσχέδια props σε ένα τεράστιο, ιδρωμένο αλλά πανευτυχές dancefloor δίπλα στη θάλασσα. Για λίγες ώρες, το μέλλον ήταν ακριβώς όπως μας το είχαν υποσχεθεί τα 90s: λαμπερό, ξέγνοιαστο και γεμάτο ρυθμό.

Ντενίσα Λυδία Μπαϊρακτάρι

Οι Cool Enough to Care Arctic Monkeys

Στοιχηματίζαμε ότι θα ήταν ωραίοι στο dancefloor. Kαι ήταν. Η παρέα από το Σέφιλντ της Αγγλίας, aka Arctic Monkeys, επέστρεψε στην Ελλάδα, και πάλι μήνα Ιούλιο, αλλά αυτή τη φορά ως headliners στο Release Athens 2023.

Η ζήτηση πρωτοφανής, όπως μας ενημέρωνε η ανακοίνωση του Φεστιβάλ, όπως και η ζέστη εκείνης της βραδιάς. Αλλά μόνο τις δεκάδες χιλιάδες κόσμου που βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού από νωρίς φάνηκε να επηρεάζει. Άντε και λίγο τον Alex Turner που εμφανίστηκε στη σκηνή με μισάνοιχτο πουκάμισο και γυαλί ηλίου.

Από τη στιγμή που ακούστηκε το “Sculptures of Anything Goes” στις 22:50 ακριβώς – τυπικοί Βρετανοί – ξέραμε πως ζούσαμε μία από εκείνες τις συναυλίες που θα θυμόμαστε για χρόνια.

100 λεπτά και 21 τραγούδια μετά, μαζί με τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα, όπως “Why’d You Only Call Me When You’re High?”, “R U Mine?” και “Do I Wanna Know?”, μεταξύ άλλων, διαπιστώσαμε πως όλοι και όλα μεγαλώνουν εκτός από το κοινό τους. Και το βράδυ εκείνο, όσοι το 2008 χαλούσαμε τα ακουστικά μας με το “Standing Next to Me” των The Last Shadow Puppets, πίσω από τους οποίους βρίσκονταν ο Alex Turner και ο Miles Kane, τους δώσαμε τη σκυτάλη μας.

Ηλίας Δήμος

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Οι θρυλικοί Pantera για πρώτη φορά στην Ελλάδα

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Offspring και Bad Religion στην πιο punk rock βραδιά του Release Athens

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.