17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Φεβρουάριο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Φεβρουάριο, εκτός γραφείου: πολλή μουσική, ταξίδια σε Βουδαπέστη, Βιέννη, Πράγα και χρήσιμες ανακαλύψεις στην Αθήνα.
- 4 ΜΑΡ 2026
Μία φορά τον μήνα, ανοίγουμε έναν παράθυρο στον κόσμο μας, για όλα εκείνα που ξεχωρίζουμε όταν ζούμε εκτός γραφείου. 17:00 με 09:00. Ο Φεβρουάριος είχε τη δυναμική εμφάνιση των Prolapse στην Αθήνα αλλά και το οικογενειακό live της Α. Επίθετης, βουτιά στον κόσμο της Φρίντα Καλό, ταξίδια σε όμορφες πόλεις του εξωτερικού, μαθήματα βιβλιοδεσίας και το ντοκιμαντέρ «Ύβρις της Ανθρωπότητας».
Το οικογενειακό live της Α. Επίθετης, για τον Άγγελο Κλάδη
Δεν θα έλεγα ότι το μέρος και η μέρα προσφέρονταν – το βράδυ μίας καθημερινής, σε ένα υπόγειο venue όπου οι καθρέφτες και τα disco φωτορρυθμικά έπαιζαν με τα όρια της ελλειματικής προσοχής μου, σαν δωρεάν διαγνωστικό τεστ για ΔΕΠΥ. Και πάλι, όταν άρχισε να «ρέει» η ποίηση της Αλεξάνδρας στον χώρο, ένωσε σαν συγκολλητική ουσία τα κατακερματισμένα κομμάτια γύρω μας και πάνω απ’ όλα μέσα μας.
Μια ουσία φτιαγμένη από καπνό, τρυφεράδα, ματαιώσεις και άκαυτη βενζίνη. Ήταν ούτως ή άλλως μια ανορθόδοξη παρουσίαση, σχεδόν τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του EP με το οποίο δοκιμάστηκε για πρώτη φορά έξω απ’ το «δίχτυ» της κολεκτίβας The Bad Poetry Club. Περιμέναμε κάτι έντονα συγκινητικό, λάβαμε κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό όσο περνούσε ο χρόνος μέσα στην Burger Disco και το τόσο προσωπικό, τόσο οικογενειακό live της α.επίθετης:
Από τη μία, ήταν σαν να έγραφε ζωντανά ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα για το era «Ποιήματα (για τον θάνατο) σε μηχανές και αμάξια» (και την περίοδο που όντως σκεφτόταν ότι κάποια μέρα θα πεθάνει πρόωρα πάνω σε ένα όχημα που τρέχει στην άσφαλτο) και απ’ την άλλη, στην πίσω πλευρά της σελίδας, σαν να συνέχιζε το ίδιο γράμμα χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς νοσταλγίες, βαδίζοντας στο era του επερχόμενου EP «Όχι πια δάκρυα», όταν πλέον έχει γίνει ξεκάθαρο ότι τίποτα και κανείς δεν κρατάει για πάντα, αλλά το ότι υπήρξαμε όλοι εδώ, έστω για λίγο, αυτό είναι αρκετό. Τέλος στη νοσταλγία, ώρα για ζωή.
Οι Prolapse, για τον Θεοδόση Μίχο
Όχι απλά δεν περίμενε το (όποιο) κοινό τους ότι θα έρχονταν στην Ελλάδα για συναυλίες 35 χρόνια μετά τη δημιουργία τους, αλλά ούτε καν ότι θα κυκλοφορούσαν νέο άλμπουμ σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά το τελευταίο προηγούμενό τους.
Τα έκαναν όμως και τα δύο: Το καλοκαίρι του 2025 κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό I Wonder When They’re Going to Destroy Your Face («οι Prolapse επιστρέφουν όχι σαν φάντασμα μιας παλιάς δόξας – που άλλωστε ποτέ δεν είχαν – αλλά σαν κραυγή από τα υπόγεια του Λέστερ, για να μας θυμίσουν ότι το rock μπορεί ακόμα να είναι επικίνδυνο, άναρχο και απρόβλεπτο» έγραψε ο Γιάννης Παπαϊωάννου στο Avopolis και προσυπογράφω) και τον χειμώνα του 2026 ήρθαν επιτέλους για πρώτη φορά στην Ελλάδα για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, συνταρακτικές αμφότερες αν κρίνω από το ότι συμφωνούν οι βόρειοι με εμάς τους περίπου 500 εδώ χάμω που γεμίσαμε την Αρχιτεκτονική την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου και ακόμη παραμιλάμε για όσα έκαναν επί σκηνής οι μουσαφίρηδες – αλλά και οι «δικοί μας» Bokomolech που έπαιξαν πρώτοι σε αυτό το ονειρεμένο, εκ πεποιθήσεως και κυρίως επί της ουσίας, εναλλακτικό double bill. Εναλλακτικό όπως alternative. Alternative όπως παλιά.
ΙFIGENEIA, Ή Πώς να Πεθάνεις Σωστά για την Πατρίδα σου, για την Ιωσηφίνα Γριβέα
Το Red Jasper Cabaret Theatre φιλοξενεί εδώ και χρόνια ορισμένες από τις πιο προοδευτικές παραστάσεις/shows στην Αθήνα. Είχα, επίσης, δει στο παρελθόν ξανά παράσταση από μέλη της συγκεκριμένης θεατρικής ομάδας, οπότε το ρίσκο ήταν απολύτως ελεγχόμενο. Στο «ΙFIGENEIA, Ή Πώς να Πεθάνεις Σωστά για την Πατρίδα σου», η ηρωίδα του Ευρυπίδη δεν σφάζεται από κανέναν πατέρα αλλά επιλέγει να πεθάνει από μόνη της, για την πατρίδα της.
Μέσα σε έναν σκηνικό χώρο που θυμίζει ξεχαρβαλωμένο πανηγύρι στην ελληνική επαρχία, οι χαρακτήρες χορεύουν, τραγουδούν Βανδή, παθαίνουν υπαρξιακά breakdowns, σαρκάζουν και εκθέτουν την ίδια τους τη δραματουργία. Όλα αυτά με ουσία, άνευ επιτήδευσης.
Το 5Λεπτο, για τον Κωνσταντίνο Βρεττό
Αν μας ρωτούσαν στη Στιγμή της Αλήθειας για το πώς κυλάει το πρώτο δίμηνο του νέου έτους και γνέφαμε θετικά, η απάντηση που μόλις δίναμε, θα ήταν ψέμα. Οι φίλοι μας από κάτω πάντως, θα χειροκροτούσαν και θα μας στήριζαν.
Μιλώντας για στήριξη, λοιπόν, για να επανέλθουμε στο θέμα, ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος τον μήνα Φλεβάρη, η ομπρέλα έγινε προέκταση του χεριού μας και οι κλισεδούρες «Λονδίνο, γίναμε» μπορεί να κούρασαν, αλλά είχαν λόγο. Αλληλεγγύη σε φίλους και φίλες στο Νησί που μετά από δύο σέρι μέρες ήλιου, κρατούν τα γυαλιά ηλίου όπως οι πίθηκοι το μονόλιθο στην Οδύσσεια του Διαστήματος.
Στα δικά μας.
Στην ταβέρνα του κ. Τσίπρα στην Άνω Κυψέλη, δεν μπάζει ούτε βροχή, ούτε σταγόνες μουντίλας. Ένα αρχοντικό που σε τηλεμεταφέρει στο χωριό σου, με μια τηλεορασούλα που δείχνει από αγώνες Ευρωλίγκας μέχρι Β’ Αγγλίας χωρίς να επηρεάζει καθόλου το κλίμα.
Στο μπαιν-μαρί θα βρείτε φανταστικές επιλογές για όλα τα γούστα, μαγειρεμένα με αγνά υλικά και αγάπη. Το ευγενέστατο προσωπικό σού πιάνει την κουβέντα και σε λέει «παιδί μου», ανεξαρτήτως ηλικίας. «Το 5 Λεπτο» (Δάφνιδος 33) είναι ιδανικό για παρεΐστικο μάζεμα, αληθινό στέκι στο οποίο θέλεις να επιστρέφεις. Αν ανεβάσετε σαμγιουκιλίστικο στόρυ δεν θα σας κάνουν repost, γιατί δεν έχουν Instagram.
Και έτσι πρέπει.
Ένα φοβερό βιντατζάδικο στην Κυψέλη, για τη Ζωή Παρασίδη
Αποφεύγετε τα καταστήματα με vintage και second hand ρούχα γιατί νιώθετε ότι δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε στην τόση πληροφορία που συνήθως προσφέρουν; Θέλετε, όμως, να φοράτε μοναδικά ρούχα, που δεν θα τα πετύχετε εύκολα στον δρόμο; Αγαπάτε τις γραμμές και το στυλ των ’70s, των ’80s και των ’90s;
Τότε πρέπει να βρεθείτε σε ένα, εκτός πιάτσας, στενό της Κυψέλης και να ανακαλύψετε το curated μαγαζί της Ευδοξίας, το Hazel Rey (Καυκάσου 13, Κυψέλη). Έχει εξαιρετικό γούστο, τα κομμάτια της είναι ένα κι ένα, ενώ και μόνο ο χώρος της θα σας φτιάξει τη διάθεση. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να βρείτε το επόμενο αγαπημένο και διαχρονικό σας κομμάτι.
Κινέζικο πρωινό, για την Ντενίσα Μπαϊρακτάρι
Το απόλυτο χάιλαϊτ του Φλεβάρη ήταν το αυθεντικό κινέζικο πρωινό που έφαγα μαζί με την Μάρω στο 168 Bar. Βρίσκεται στον αριθμό 6 της Διπύλου, στη μικρή Chinatown της πρωτεύουσας, κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκεί όπου πολλοί Κινέζοι που ζουν στην Αθήνα έχουν επιλέξει να ανοίξουν τις επιχειρήσεις τους.
Το 168 Bar ανοίγει αρκετά νωρίς, προκειμένου να μπορέσουν να φάνε εκεί το πρωινό τους όσοι πιάνουν δουλειά, αλλά και μαθητές πριν πάνε σχολείο, ενώ κλείνει γύρω στις 16:00. Η κουζίνα του είναι ανοιχτή και μόλις περάσεις το κατώφλι σε συνεπαίρνουν μυρωδιές που σου ανοίγουν αυτόματα την όρεξη, ακόμα κι αν έχεις φάει πιο πριν όπως εγώ, που είχα τσιμπήσει μερικά τυροπιτάκια.
Ο κατάλογος αν και δεν είναι πολύ μικρός, είναι πολύ κατανοητός. Το θέμα είναι να επιλέξεις τι θα φας, γιατί εμείς δυσκολευτήκαμε. Κάπως τα θέλαμε όλα. Τελικά, καταλήξαμε σε τηγανητό ψωμάκι που γίνεται ακόμα πιο νόστιμο αν το βουτήξεις στο chili oil, bao bun που ταιριάζει τέλεια με τη sriracha sauce, soup dumplings με κιμά, τηγανητά νουντλς με το νοστιμότερο λουκάνικο που έχω φάει εδώ και καιρό στην Αθήνα και μια σούπα wonton. Το σημαντικότερο είναι πως δύο άτομα πληρώσαμε για όλα αυτά μόλις 15 ευρώ, σε μια πόλη που ακόμα και ο καφές στο χέρι τείνει να γίνεται απλησίαστος.
Βουδαπέστη – Βιέννη, για τη Χριστίνα Φαραζή
Περίμενα τον Φεβρουάριο πώς και πώς για αυτό το ταξίδι. Δύο πόλεις σε πέντε μέρες. Αεροπλάνο, τρένο, αεροπλάνο. Ήταν η πρώτη μου φορά και στη Βουδαπέστη και στη Βιέννη.
Πάρα πολύ κρύο και στις δύο και τρομερή υγρασία στην ουγγρική πρωτεύουσα λόγω του Δούναβη (πετύχαμε και χιόνι την πρώτη μέρα), που χωρίζει την πολυσύχναστη και ζωντανή Πέστη με τα κουλ μπαρ και εστιατόρια, τα food markets, τα mikrobakeries σε τιμές πιο χαμηλές από την Αθήνα, τα μουσεία, τα αξιοθέατα, τα αγάλματα που υπήρχαν παντού ακόμα και στα πιο άκυρα σημεία, από την ήσυχη και γοητευτική Βούδα με το Κάστρο (συγκρότημα παλατιών, που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, φιλοξενεί μία σειρά από μουσεία), τον Προμαχώνα των Ψαράδων με τους επτά πύργους που αντιπροσωπεύουν τις επτά ουγγρικές φυλές που ίδρυσαν τη Βουδαπέστη και το Νοσοκομείο στον Βράχο, που λειτουργεί ως μουσείο με υπόγεια ξενάγηση καθώς υπήρξε πυρηνικό καταφύγιο.
Οι δύο περιοχές ενώνονται με εννέα, αν θυμάμαι καλά, γέφυρες, που φωτίζονται το βράδυ και το σκηνικό είναι παραμυθένιο· είναι σαν να έχεις περάσει την πόλη από φίλτρο σέπια.
Τη Βουδαπέστη τη χορταίνεις μέσα σε τρεις μέρες, η Βιέννη από την άλλη θέλει τουλάχιστον πέντε μέρες για να γυρίσεις τόσο την περιοχή με τα παλάτια, μουσεία -του Φρόιντ ήταν ξεχωριστή εμπειρία- και αξιοθέατα, όσο και για να δεις τις πιο urban γειτονιές, μακριά από τα χρυσοποίκιλτα αυτοκρατορικά κτίρια που αναμφίβολα είναι τρομερά εντυπωσιακά. Ωστόσο, η γοτθική αρχιτεκτονική της Βουδαπέστης μου άρεσε περισσότερο, όπως και η πόλη αυτή καθ’ αυτή που μυρίζει 24/7 chimney cake, το παραδοσιακό ούγγρικο γλυκό – ζύμη, ζάχαρη, κανέλα.
Επίσης, πώς γίνεται στην Αθήνα να ζούμε μέρα-νύχτα μία απίστευτη ηχορύπανση (κόρνες, κίνηση, φωνές, εξατμίσεις) και στους δρόμους της Βουδαπέστης οριακά να ακούς τα διερχόμενα αυτοκίνητα – και δεν αναφέρομαι σε ηλεκτρικά.
Η βουτιά στον κόσμο της Φρίντα Κάλο, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή
Η έκθεση Frida Kahlo: Beyond the Icon Immersive Athens τρέχει στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος μέχρι τα τέλη Μαΐου και αν σε συναρπάζει η ζωή και το έργο της σπουδαίας Μεξικανής καλλιτέχνη, τότε αξίζει να την επισκεφτείς.
Θα γνωρίσεις λεπτομέρειες για τη ζωή της, θα μπεις στην ψυχοσύνθεσή της και θα κατανοήσεις καλύτερα πώς σκεφτόταν και κυρίως, πώς δημιουργούσε. Μέσα από διαδραστικά βίντεο, εικονική πραγματικότητα και μια πλήρη 360 αφήγηση, θα φύγεις από τον χώρο γεμάτος και με όρεξη να βουτήξεις ακόμη πιο βαθιά στο σύμπαν αυτής της σπουδαίας προσωπικότητας.
Μια έκθεση ιδανική για όλους, καθώς ακόμη και μικρά παιδιά έδειχναν να το διασκεδάζουν πολύ, μαθαίνοντας με πρωτότυπους τρόπους πληροφορίες για μια σημαντική γυναίκα. Μια έκθεση που σε ρουφάει μέσα της, σε συγκινεί και σε μαγεύει.
Το ντοκιμαντέρ «Η Ύβρις της Ανθρωπότητας» του Γιώργου Αυγερόπουλου, για τον Ηλία Δήμο
Λίγα πράγματα που αφορούν την κλιματική κρίση μπορούν πλέον να σοκάρουν. Όσο κι αν βαφτίσουμε δυστοπικές τις εικόνες, μάρτυρες των οποίων γινόμαστε όλο και πιο συχνά, όσα καμπανάκια κι αν κρούσει η επιστημονική κοινότητα και όσα ρεκόρ για το πιο θερμό έτος κι αν καταρριφθούν, οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης θεωρούνται για πολλούς μια πραγματικότητα μακρινή, που αφορά μόνο τους κατοίκους συγκεκριμένων περιοχών στη Σιβηρία και την Αλάσκα. Eκεί όπου ταξίδεψε ο Γιώργος Αυγερόπουλος για το νέο του ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ύβρις της Ανθρωπότητας» (Mankind’s Folly).
Στη διάρκειας 83 λεπτών ταινία, ο Έλληνας δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας φέρνει και πάλι στο προσκήνιο το πιο κρίσιμο ζήτημα του καιρού μας την κλιματική κρίση και καταπιάνεται με μία άγνωστη σε πολλούς έννοια, το permafrost. Είναι το επί χιλιετηρίδες παγωμένο έδαφος που σφράγισε μέσα του την εποχή των μαμούθ και το οποίο τώρα ξεπαγώνει με πρωτοφανείς ρυθμούς και κατακρημνίζεται, συμπαρασύροντας ό,τι έχει χτιστεί πάνω του. Όλες τις υποδομές του ανθρώπου, παντού στην Αρκτική.
Για να ολοκληρωθεί η παραγωγή του φιλμ πέρασαν τρία χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων, ο Γιώργος Αυγερόπουλος συνομιλεί με επιστήμονες και αναλυτές αλλά και με δύο ανθρώπους που ζουν εκατέρωθεν του Βερύγγειου πορθμού και βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει: τον Νικήτα στην Ανατολική Σιβηρία και τη Μάρθα στη Βόρεια Αλάσκα.
Βγαίνοντας από τον Κινηματογράφο Τριανόν, μία από τις φράσεις που μου έμειναν περισσότερο ήταν ότι «δυστυχώς, η φύση μας είναι πολύ άρρωστη τώρα». Και αυτή η «ασθένεια» επηρεάζει πλέον άμεσα ολόκληρο τον πλανήτη και τις ζωές όλων μας.
Μαθήματα βιβλιοδεσίας, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Πάντα με συναρπάζει να μαθαίνω πράγματα που έχουν να κάνουν με τη λεπτομέρεια και το process του πώς λειτουργεί και πώς φτιάχνεται το κάθε τι. Οπότε έχω ενθουσιαστεί που πέρασα τον προηγούμενο μήνα μαθαίνοντας τα βασικά της βιβλιοδεσίας, σε έναν κύκλο μαθημάτων στο βιβλιοδετείο Ιωάννας Ραϊσάκη στα Πετράλωνα. Αρχικά λύνοντας ένα ήδη δεμένο βιβλίο στα επιμέρους τυπογραφικά του και ύστερα δένοντάς το από την αρχή για να ακολουθήσουμε όλα τα βήματα της διαδικασίας.
Μέσα σε όλα, απολαμβάνω άπειρα το όλο τσίκι-τσίκι του κάθε βήματος, από την αφαίρεση κάθε ίχνους κόλλας μέχρι τα προσεκτικά ξακρίσματα κι από την συναρμολόγηση μέχρι το προσεκτικό πέρασμα κλωστής από κάθε μία τρύπα των σελίδων. Το paperback «Έγκλημα στα Παρασκήνια» των εκδόσεων Άγρα δεν φανταζόταν πως θα κατέληγε ως εντυπωσιακό hardcover με σκληρό μωβ εξώφυλλο στη βιβλιοθήκη μου – τι σου είναι η τέχνη!
Το Wet Manhattan του Line Athens, για τον Δημήτρη Κουπριτζιώτη
Καθαρά από δική μου παράλειψη, δεν είχα δοκιμάσει μέχρι πρότινος το Wet Manhattan στο Line Athens. Και λέω δική μου παράλειψη, γιατί επισκέπτομαι συχνά τον χώρο, πιάνοντας θέση στην μπάρα για να απολαύσω τη μοναδική του ατμόσφαιρα και τα cocktails του. Όταν τελικά το παρήγγειλα, η οπτική του παρουσίαση ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με τη μινιμαλιστική αισθητική του μαγαζιού και της ιστορίας του cocktail. Σερβιρισμένο σε ένα κομψό, τέλεια παγωμένο ποτήρι, ανέδιδε ένα βαθύ και πλούσιο χρώμα.
Γευστικά, η ισορροπία ήταν απλώς αριστουργηματική, βγάζοντας έναν βαθύ και ικανοποιητικό umami χαρακτήρα. Ωστόσο, η πραγματική αποκάλυψη κρυβόταν στο τέλος, στην φαινομενικά απλή γαρνιτούρα του: ένα κεράσι ευρηματικά γεμισμένο με scoby. Τρώγοντάς το, μου άφησε μια απίστευτη, μακρά επίγευση που απογείωσε συνολικά το ποτό, κάνοντας αυτό το cocktail αξέχαστο.
Drag Show στην Πράγα, για τη Μάρω Παρασκευούδη
Η Πράγα είναι κούκλα. Η πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας, χωρίζεται στα δύο από τον ποταμό Μολδάβα, κι έτσι το στοιχείο του νερού προσδίδει τη γοητεία του στην πόλη. Με το παρατσούκλι «η πόλη των εκατό καμπαναριών», είναι γνωστή για την πλατεία της Παλιάς Πόλης, την καρδιά του ιστορικού της κέντρου, με τα πολύχρωμα μπαρόκ κτίρια, τις γοτθικές εκκλησίες, το μεσαιωνικό Ρολόι, το οποίο κάθε μία ώρα προσφέρει ένα ζωντανό θέαμα και την πεζοδρομημένη Γέφυρα του Καρόλου που είναι στολισμένη με αγάλματα καθολικών αγίων.
Η Πράγα όμως είναι κι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, οπότε θα πρέπει να είστε και λίγο τυχεροί για να πετύχετε όλα τα παραπάνω χωρίς πλήθος κόσμου. Όταν δεν έχει τρομερό κρύο, η πόλη περπατιέται ευχάριστα. Θα φάτε εξαιρετικό σνίτσελ, πεντανόστιμα κρουασάν και buns με κόκκινα φρούτα ή παπαρουνόσπορο και σάντουιτς με προζυμένιο ψωμί – όλα σε χαμηλότερες τιμές από της Αθήνας.
Θα πιείτε ωραία κρασιά στο the sip, ένα ολόφρεσκο wine bar που αναδεικνύει τους μικρούς παραγωγούς, που ακολουθούν βιώσιμες πρακτικές για το περιβάλλον. Θα εκπλαγείτε με το πόσο νόστιμο μπορεί να είναι ένα κόκκινο τσέχικο κρασί. Επίσης, η τσεχική πρωτεύουσα λατρεύει τα κατοικίδια, τα οποία – πάλι σε αντίθεση με εδώ – έχουν μια θέση παντού χωρίς γκρίνιες, τσακωμούς και περίεργα βλέματα.
Αν υπάρχει όμως κάτι πραγματικά fun και ιδιαίτερο να κάνεις είναι να γνωρίσεις την queer κοινότητα της πόλης. Ο καλύτερος τρόπος είναι να κλείσεις τη θέση σου σε ένα από τα drag show που διοργανώνει το Fiki Productions. Το ιδιαίτερο της διοργάνωσης είναι πώς δίνει βήμα σε νεαρά queer άτομα που θέλουν να μπουν στον χώρο, μέσα σε έναν εντελώς συμπεριληπτικό και ασφαλές πλαίσιο. Επίσης, κάθε show έχει διάδραση με το κοινό και κοινωνικό σχολιασμό – σκέψου το σαν ένα group therapy.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.