Από τον Marlon Brando μέχρι τον Prince: 6 διάσημοι και οι απρόσμενες εφευρέσεις τους
Καλλιτέχνες που έγιναν γνωστοί για τη δουλειά τους στη σκηνή, στη λογοτεχνία και στη μουσική απέδειξαν ότι η δημιουργικότητά τους δεν περιορίστηκε ποτέ στην τέχνη τους.
- 13 ΜΑΡ 2026
Όταν σκεφτόμαστε εφευρέτες, συνήθως φανταζόμαστε επιστήμονες με λευκές ποδιές σκυμμένους πάνω από πάγκους εργαστηρίου ή μηχανικούς που πειραματίζονται με νέες τεχνολογίες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απρόβλεπτη.
Στην ιστορία υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων που έγιναν γνωστοί για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ακόμη και διάσημοι από τον χώρο του κινηματογράφου και της μουσικής, αλλά άφησαν το δικό τους αποτύπωμα και στον κόσμο των εφευρέσεων. Ακολουθούν μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
Το κόνγκα τύμπανο του Marlon Brando
Εκτός από ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς όλων των εποχών, ο Marlon Brando ήταν και παθιασμένος με τα κρουστά, ιδιαίτερα με τα κόνγκα και τα μπόνγκο. Ενοχλημένος από τον παραδοσιακό τρόπο κουρδίσματος των κόνγκα –που απαιτούσε τη ρύθμιση πέντε ή έξι βιδών τάσης– σχεδίασε ένα νέο σύστημα που επέτρεπε το κούρδισμα του τυμπάνου με μία μόνο μανιβέλα.
Η πατέντα κατοχυρώθηκε το 2002, μόλις δύο χρόνια πριν από τον θάνατό του. Παρότι η ιδέα θεωρήθηκε ενδιαφέρουσα, δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Ο επαγγελματίας ντράμερ Poncho Sanchez, που δοκίμασε το όργανο, είχε δηλώσει ότι «ακουγόταν αρκετά καλά» και πως ήταν «μια ωραία ιδέα», αλλά τελικά το θεώρησε πολύ ακριβό και μη πρακτικό για να γίνει εμπορικό προϊόν.
Το αυτοκόλλητο scrapbook του Mark Twain
Ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Mark Twain, γνωστός για το χιούμορ και τα σατιρικά του κείμενα, είχε και ένα λιγότερο γνωστό πάθος: τη συλλογή αναμνηστικών σε λευκώματα.
Κουρασμένος από τη διαδικασία του να κολλά χειροκίνητα φωτογραφίες και αποκόμματα με κόλλα, επινόησε ένα scrapbook με προεφαρμοσμένες αυτοκόλλητες λωρίδες στις σελίδες.
Ο χρήστης έπρεπε απλώς να τις υγράνει και να πιέσει επάνω το αντικείμενο που ήθελε να κολλήσει. Η ιδέα αποδείχθηκε εμπορικά επιτυχημένη: τα scrapbooks του Twain κυκλοφορούσαν στην αγορά από το 1877 έως το 1902.
Η τεχνολογία συχνοτήτων της Hedy Lamarr (δηλαδή το wi-fi)
Η Hedy Lamarr υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες σταρ του Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1930 και του 1940, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες όπως το Boom Town (1940) και το Samson and Delilah (1949). Παράλληλα όμως είχε έντονο ενδιαφέρον για την τεχνολογία.
Το 1942, μαζί με τον πρωτοποριακό συνθέτη George Antheil, ανέπτυξε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα «μυστικό σύστημα επικοινωνίας». Η τεχνολογία βασιζόταν στη γρήγορη εναλλαγή ραδιοσυχνοτήτων (frequency hopping), ώστε τα σήματα να μην μπορούν να παρεμβληθούν.
Αρχικά προοριζόταν για την καθοδήγηση τορπιλών εναντίον γερμανικών υποβρυχίων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα, η ίδια αρχή αποτέλεσε τη βάση για τεχνολογίες όπως το Wi-Fi, το Bluetooth και το GPS.
Η στολή κατάδυσης του Harry Houdini
Ο Harry Houdini έμεινε στην ιστορία ως ο πιο διάσημος μάγος και δεξιοτέχνης αποδράσεων, συχνά απελευθερώνοντας τον εαυτό του από κλειδωμένα κουτιά ή αλυσίδες κάτω από το νερό.
Το 1921 κατοχύρωσε μια πατέντα για μια στολή βαθιάς κατάδυσης που θα επέτρεπε στον δύτη να την αφαιρεί γρήγορα σε περίπτωση κινδύνου, ακόμη και ενώ βρισκόταν βυθισμένος. Η στολή σχεδιάστηκε κυρίως για επαγγελματίες δύτες, όπως εκείνους του ναυτικού, και ο Houdini δεν τη χρησιμοποίησε ποτέ στα δικά του θεάματα.
Αν και δεν πέρασε ποτέ σε μαζική παραγωγή, αποδεικνύει πώς η εμπειρία του στις αποδράσεις επηρέασε τη δημιουργική του σκέψη.
Η «έξυπνη» πάνα της Jamie Lee Curtis
Όταν η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός Jamie Lee Curtis έγινε μητέρα, βρέθηκε αντιμέτωπη με την καθημερινή ακαταστασία της αλλαγής πάνας. Έτσι, το 1987 επινόησε και κατοχύρωσε την πατέντα για το Dipe and Wipe: μια πάνα μίας χρήσης που περιλάμβανε αδιάβροχη θήκη με μαντηλάκια καθαρισμού.
Με άλλα λόγια, όλα όσα χρειάζονταν για την αλλαγή της πάνας βρίσκονταν σε ένα μόνο προϊόν. Παρ’ όλα αυτά, η Curtis αποφάσισε τελικά να μην προχωρήσει στην παραγωγή του, λόγω περιβαλλοντικών ανησυχιών για τα απορρίμματα που θα δημιουργούσε.
Το Purpleaxxe του Prince
Το 1994, ο θρυλικός μουσικός Prince κατοχύρωσε το σχέδιο ενός «φορητού ηλεκτρονικού πληκτροφόρου οργάνου», γνωστού ως Purpleaxxe. Επρόκειτο για ένα keytar με έντονες καμπύλες και σχεδιαστικά στοιχεία που θύμιζαν το συμβολικό σήμα που είχε υιοθετήσει ο Prince ως καλλιτεχνικό όνομα τη δεκαετία του ’90.
Το εντυπωσιακό μοβ όργανο χρησιμοποιούσε συχνά στις συναυλίες του ο πληκτράς του Prince, Tommy Barbarella, δίνοντας μια ακόμη θεατρική διάσταση στις ζωντανές εμφανίσεις του καλλιτέχνη.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.