Νέες ταινίες: Είμαστε όλοι καταδικασμένοι, αλλά η σάτιρα Good Luck, Have Fun, Don’t Die έχει λόγια παρηγοριάς

Από το καταιγιστικό Good Luck, Have Fun, Don’t Die, μέχρι την έκσταση της Διαθήκης της Αν Λι, σχολιάζουμε τις ταινίες της εβδομάδας.

Ακολουθούν οι κριτικές για τις ταινίες της εβδομάδας:

Good Luck, Have Fun, Don’t Die

Βαθμολογία: 80/11

Αν διαβάζεις το κείμενο σε smartphone, τότε είσαι ένας από τους αφελείς που ελπίζει να ταρακουνήσει ο Sam Rockwell, όταν ως ανώνυμος ταξιδιώτης του χρόνου εισβάλλει σε ένα νυχτερινό diner στο Λος Άντζελες φωνάζοντας, «έρχομαι από το μέλλον και όλα αυτά πάνε τρομερά στραβά!».

Οι θαμώνες σταματούν για λίγο το σκρολάρισμα για να ρίξουν μια ματιά σε αυτόν τον αλλόφρονα, άπλυτο άντρα που φορά στο κεφάλι του ένα στέμμα από καλώδια. Έπειτα κοιτούν καλύτερα τα παπούτσια του όταν αρχίζει να ανεβαίνει στα τραπέζια τους, κλωτσώντας τσίζμπεργκερ και προσπαθώντας να κάνει αυτούς τους απλούς ανθρώπους να ασχοληθούν με την τεχνο-αποκάλυψη που το Good Luck, Have Fun, Don’t Die ορκίζεται πως έρχεται.

Είναι ένα κήρυγμα που έχουμε ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν — και ίσως έχουμε εκφωνήσει κι εμείς οι ίδιοι. Όταν όμως προέρχεται από τον πάντα χαρισματικό Rockwell, μία διάλεξη για το να σταματήσουμε να σπαταλάμε τη ζωή μας online ακούγεται απλώς πιο επείγουσα. Ο μισός κόσμος θα πεθάνει, προφητεύει.

Ο άλλος μισός θα είναι τόσο απορροφημένος που δεν θα το προσέξει καν. Εκτός αν μια χούφτα άγνωστοι ενωθούν μαζί του εδώ και τώρα, αυτή ακριβώς τη στιγμή, για να παλέψουν για την πνευματική ελευθερία της ανθρωπότητας.

Και κάπου εδώ ξεκινούν τα backstories: Η Susan (Juno Temple) προσφέρεται εθελοντικά να μπει στην Team Apocalypse για λόγους που θα φανερωθούν σύντομα. Και τι γίνεται με την Ingrid (Haley Lu Richardson), μία millennial ντυμένη γαλάζια πριγκίπισσα, που ισχυρίζεται ότι έχει αλλεργία στην τεχνολογία;

Στο μενού του ανθρώπου από το μέλλον βρίσκονται επίσης οι δάσκαλοι Mark και Janet (Michael Peña και Zazie Beetz), ένας αρχηγός προσκόπων (Daniel Barnett), και δύο επιλογές από το πουθενά (Asim Chaudhry και Dominique Maher) που φαίνεται να πυροδοτούν αυτό το *κάτι* σε αυτόν τον ηγέτη.

Η ευρηματική δουλειά του Gore Verbinski λειτουργεί εδώ ως εντυπωσιακή επιστροφή στη φόρμα του. Δουλεύοντας πάνω σε σενάριο του Matthew Robinson που πηγαίνει από την έμπνευση στο σχετικά αδιάφορο και πίσω ξανά, ο δημιουργός εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να κρατά το Good Luck, Have Fun, Don’t Die ορμητικό προς ένα φινάλε που δεν πρόκειται να δεις να έρχεται. Ξέρει επίσης πώς να πετά οπτικές και λεκτικές παραπλανήσεις, ακριβώς τη στιγμή που χρειάζονται.

Σκηνοθετεί με ένταση που υπογραμμίζει τα πολλά gags της ταινίας, ενώ ταυτόχρονα εγκαθιδρύει μια αισθητική με επιρροές grunge που θυμίζει επερχόμενη αστική παρακμή. Δεν πετυχαίνει κάθε του σκηνοθετικό στολίδι, και ορισμένα στοιχεία μοιάζουν να μην εξηγούνται επαρκώς, όμως όταν η ταινία κουμπώνει — όπως στη στιγμή της αιφνιδιαστικής εμφάνισης ενός τεράστιου μυστακοφόρου πλάσματος που θυμίζει Ghostbusters — το αποτέλεσμα είναι αξέχαστα αλλόκοτο και θυμίζει το Everything Everywhere All at Once σε ενέργεια και ύφος.

Ο Verbinski δεν λέει πολλά ευθέως για την ολοένα αυξανόμενη ανησυχία πως ζούμε σε ένα υπερ-επιτηρούμενο, επιθετικό και απρόβλεπτο αστυνομικό κράτος, καταφέρνει ωστόσο να το υποδηλώσει χωρίς λόγια, όταν εμφανίζονται αστυνομικοί και οι ήρωές μας — ή μάλλον όμηροι — υποθέτουν πως το «νευρικό δάχτυλο στη σκανδάλη» του νόμου θα τους πυροβολήσει επί τόπου. (Και έχουν δίκιο.) Επαναλαμβάνεται επίσης απειλητικά η φράση “thank you for your service”, με αφορμές που δεν θα προδώσουμε.

Είναι ξεκάθαρο πως ο Verbinski δεν έχει χάσει καθόλου τη φόρμα του στη σχεδόν δεκαετή απουσία του από τη μεγάλη οθόνη – μιλάμε για μία ταινία του, από την αρχή μέχρι το τέλος. Λίγο μεγαλύτερη σε διάρκεια απ’ όσο χρειάζεται; Ίσως. Αλλά σίγουρα ποτέ βαρετή και, αν περιμένεις αρκετά, τα πράγματα είναι βέβαιο πως θα γίνουν εξαιρετικά αλλόκοτα. Και πράγματι γίνονται — με τρόπους που θα ήταν αδιανόητοι μόλις πριν από λίγα χρόνια, πριν μάθουμε όλοι μας τι είναι ένα prompt τεχνητής νοημοσύνης και πόσο ικανές είναι οι γεννήτριες A.I. να δημιουργούν παράξενες κατασκευές.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Tanweer.

Η Διαθήκη της Αν Λι/The Testament of Ann Lee

Βαθμολογία: 88/100

Λίγο μετά το The Brutalist, η Mona Fastvold και ο Brady Corbet – ζευγάρι και στη ζωή πέρα από δημιουργικό, με τον δεύτερο να γυρίζει το Brutalist σε σενάριο των δυο τους, και το αντίστροφο να συμβαίνει εδώ – επιστρέφουν με ένα ακόμη σαρωτικό ιστορικό έπος για μια Ευρωπαία εικονοκλάστρια που φτάνει στην Αμερική με σκοπό να χτίσει ένα νέο είδος πίστης.

Η Ann Lee, η αναλφάβητη κόρη ενός σιδερά από το Μάντσεστερ, γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1736 — «όπως θα περίμενε κανείς από ένα θαυματουργό πρόσωπο», εξηγεί η Sister Mary Partington (Thomasin McKenzie). Από την αρχή της ζωής της ήταν απορροφημένη από τα ζητήματα του Θεού. Από νωρίς ένιωθε αποστροφή για το σεξ και έλξη για τη λατρεία του θείου, ενσώματα. Και πολύ σύντομα θα γινόταν η ηγέτρια μιας εκ των επιδραστικότερων θρησκευτικών αιρέσεων του Νέου Κόσμου.

Όλα όμως θα συνέβαιναν με έναν πολύ παράξενο τρόπο — και αυτή είναι η ιστορία που αφηγείται το The Testament of Ann Lee, το μοναδικό, εντυπωσιακό, σχεδόν εξωκοσμικό βιογραφικό μιούζικαλ της Mona Fastvold για την ιδρύτρια και πνευματική ηγέτρια των Shakers. Ή μάλλον, περίπου μιούζικαλ.

Για να μπεις πραγματικά στην εμπειρία πρέπει να παραδοθείς πλήρως — όπως ακριβώς έκαναν οι Shakers λατρεύοντας τον Θεό: τραγουδώντας και χορεύοντας σε περίπλοκα μοτίβα, χάνοντας τον εαυτό τους μέσα στην έκσταση. Όταν ομολογείς μια αμαρτία — ή ακόμη και έναν πειρασμό — το σώμα σου πρέπει να αρχίσει να τρέμει καθώς η αμαρτία θα αποβάλλεται και το σώμα θα εξαγνίζεται. Θα συστρέφεσαι, θα περιστρέφεσαι, θα χτυπάς το στήθος σου, θα πλημμυρίζεις από φως.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ συνθέτης Daniel Blumberg μεταμορφώνει μια ντουζίνα παραδοσιακούς ύμνους σε εκρηκτικά, ηλεκτρισμένα χορωδιακά ξεσπάσματα που πάλλονται από βιβλική έξαρση, ενώ η χορογράφος του Aftersun, Celia Rowlson-Hall, αναδιατάσσει τα σώματα της δεμένης κοινότητας της Ann Lee μέχρι να σχηματίσουν ένα ανθρώπινο θυσιαστήριο προς τον ουρανό, που η «μητέρα» τους ελπίζει να δημιουργήσει εδώ, πάνω στη Γη.

Αυτή η ενσώματη πνευματικότητα δεν ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένη στην εποχή της Mother Ann. Όσα έκαναν οι Shakers διέφεραν από τα περισσότερα θρησκευτικά κινήματα της εποχής. Η ανθρωπότητα, όπως έλεγαν, δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του Θεού — άνδρας και γυναίκα. Άρα, φυσικά, οι γυναίκες έπρεπε να κηρύττουν, και ο Χριστός θα επέστρεφε στη Γη με τη μορφή γυναίκας. Αυτή θα ήταν η Mother Ann.

Το φιλμ χαρακτηρίζεται από βαθύ σεβασμό προς την πίστη της ηρωίδας του, ταυτόχρονα όμως κινείται από έναν ακόμη βαθύτερο θαυμασμό για τα πιο κοσμικά ιδανικά που χρησιμοποίησε για να επιδιώξει την πίστη της. Είναι αξιοθαύμαστη ως μαρτυρία για την Ann Lee — και ακόμη περισσότερο ως μαρτυρία για την σχεδόν καλλιτεχνική της ικανότητα να συσπειρώνει ανθρώπους στην υπηρεσία ενός καλύτερου κόσμου.

Και βέβαια υπάρχει η μοναδική Amanda Seyfried, της οποίας οι φεγγαρόπετρες που έχει για μάτια μοιάζουν φτιαγμένες για να μεταδίδουν αυτή την κυριευτική ένταση. Η ηθοποιός του First Reformed δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της εδώ, με την Ann Lee της να μοιάζει να λαχταρά έναν σκοπό, πριν καν ακόμη αρχίσει να δημιουργεί έναν για τον εαυτό της.

Προσεκτικά ισορροπημένη ανάμεσα στην αγωνία και την έκσταση — πριν αρχίσει σταδιακά να γέρνει προς τη δεύτερη — η σχεδόν δαιμονισμένη ερμηνεία της Seyfried κάνει απόλυτα πειστικούς αυτούς τους φόβους. Είναι μια μελέτη ανεξέλεγκτης κάθαρσης: το σώμα της ανοίγει και γέρνει προς τον ουρανό σαν να δέχεται οδηγίες από τα επουράνια, κάθε ρυθμική της ανάσα μια μορφή μεταστοιχείωσης.

Το The Testament of Ann Lee μοιάζει αδιανόητο με οποιαδήποτε άλλη ηθοποιό, αλλά, για την ακρίβεια, είναι αδιανόητο γενικώς: μια ταινία που παίρνει μεγάλα ρίσκα σε μια κουλτούρα ψυχαγωγίας που, τις περισσότερες μέρες, μοιάζει αλλεργική σε αυτά.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Feelgood.

Η Μικρή Αμελί/Amélie et la Métaphysique des Tubes

Βαθμολογία: 78/100

Τα σημαντικά θέματα, αυτά που εξερευνά η τρυφερά φωτεινή animated βιογραφική Μικρή Αμελί, μπορούν όλα να παγιωθούν μέσα σου ήδη από τη νηπιακή ηλικία. Αυτά που σε κάνουν περίεργο για τη ζωή, η προσωπικότητά σου, η στάση σου απέναντι στην εξουσία (είτε τόσο απτή όσο οι γονείς σου, είτε τόσο υπαρξιακή όσο ο θεός ας πούμε), ακόμη και η ταυτότητά σου — αυτές οι θεμελιώδεις ποιότητες ριζώνουν νωρίς για την Amélie, ένα κορίτσι από το Βέλγιο που γεννιέται και μεγαλώνει στην Ιαπωνία.

Ριζώνουν όμως ύστερα από μερικά χρόνια σχεδόν πλήρους ακινησίας, τόσο που οι γιατροί της την περιγράφουν ως φυτό του οποίου οι ρίζες δεν επρόκειτο ποτέ να μεγαλώσουν. Το να διαψεύσει αυτή τη διάγνωση είναι απλώς το πρώτο μικρό θαύμα της μικρής Αμελί.

Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα The Character of Rain της Amélie Nothomb, η ταινία κινουμένων σχεδίων των Maïlys Vallade και Liane-Cho Han είναι ταυτόχρονα ένα φαντασμαγορικό απομνημόνευμα και μία πρόωρη ιστορία ενηλικίωσης, που δεν χρειάζεται να προχωρήσει πέρα από τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής.

Ύστερα από δύο χρόνια που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρατηρεί — χωρίς κίνηση, χωρίς ψελλίσματα, χωρίς φωνές, χωρίς κλάμα — η Αμελί (Loïse Charpentier) ξυπνά ξαφνικά από αυτή τη στασιμότητα, εμπνευσμένη να δράσει, εξαιτίας της λευκής σοκολάτας που της φέρνει η γιαγιά της. Πριν όμως αρχίσει να τρέχει παντού και να μιλά σε σχετικά εύγλωττα γαλλικά, απλώς υπάρχει. Στο voice-over περιγράφει αυτή την υπέρτατη ακινησία σαν μια μορφής νιρβάνα — κάτι ιερό, ισχυρό και αποκομμένο από τον κόσμο.

Από την καθαρή αφαιρετικότητα της εισαγωγής αναδύεται ένας ψηφιακός ιμπρεσιονισμός, όπου ζωηρά μπλοκ χρωμάτων και απλές γραμμές μετατρέπουν καθημερινά αντικείμενα σε μαγικές περιέργειες, ζωγραφίζοντας τη ζωή της Αμελί μέσα σε χωράφια, παραλίες και το σπίτι της οικογένειάς της.

Τα γεμάτα αντικείμενα και χρώματα περιβάλλοντα ξεχειλίζουν από ζωντάνια με την ίδια ένταση όπως και οι χαρακτήρες που κινούνται μέσα σε αυτά – τα τεράστια μάτια των ηρώων δεν υπάρχουν για να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, αλλά για να απορροφούν όλο τον κόσμο γύρω τους.

Οι πιο παρορμητικοί προσωπικοί αγώνες της Αμελί — τα απελπισμένα της ξεσπάσματα και οι αφελείς επιλογές της — δίνουν στην ταινία μία θεματική και ηλικιακή απόσταση από τις αντίστοιχες ιστορίες του Studio Ghibli. Το να ανταγωνιστείς ευθέως αυτό το στούντιο σε αφηγήσεις για τη μεταπολεμική Ιαπωνία είναι ούτως ή άλλως χαμένη υπόθεση, όμως η Μικρή Αμελί βυθίζεται σε μία φαντασμαγορική μελαγχολία, με τη δική της ξεχωριστή μαγεία.

Με διάρκεια μόλις 71 λεπτά, η Μικρή Αμελί περνά αστραπιαία — όπως και οι λίγοι μήνες ζωής που καλύπτει για τη μικρή πρωταγωνίστριά του.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Neo Films.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:

Οδός Μάλαγα/Calle Málaga

Τρία χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία της ταινίας Το Μπλε Καφτάνι, που συγκίνησε κοινό και κριτικούς στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, η Maryam Touzani επιστρέφει με μία νέα δημιουργία που απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας 2025.

Στον κεντρικό ρόλο, η Carmen Maura, η εμβληματική μούσα του Pedro Almodóvar, σε μία από τις πιο συγκινητικές και φωτεινές ερμηνείες της καριέρας της, υποδύεται την Μαρία Άνχελες, μια 79χρονη Ισπανίδα, που ζει μόνη και ευτυχισμένη στην Ταγγέρη, δεμένη με το σπίτι, τη γειτονιά και τους ανθρώπους της.

Η ζωή της ανατρέπεται βίαια όταν η κόρη της καταφθάνει από τη Μαδρίτη με σκοπό να πουλήσει το σπίτι στο οποίο κατοικεί. Αρνούμενη να ξεριζωθεί από τον τόπο της, η Μαρία Άνχελες ξεκινά έναν, γεμάτο ζωντάνια, αλλά και μελαγχολία, αγώνα να ζήσει τη ζωή της όπως εκείνη επιθυμεί.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Danaos Films.

Οι Δοκιμάστριες/The Tasters

Ένα πρωί, η Ρόζα συλλαμβάνεται μαζί με άλλες νεαρές γυναίκες από το χωριό και οδηγείται στο αρχηγείο. Εκεί, οι γυναίκες αναγκάζονται για πρώτη φορά να δοκιμάσουν το φαγητό που προορίζεται για τον Χίτλερ – κι αυτό συνεχίζεται τρεις φορές τη μέρα, κάθε μέρα: οι γυναίκες αυτές παίζουν κορώνα-γράμματα τη ζωή τους για να βεβαιωθούν ότι το φαγητό δεν είναι δηλητηριασμένο. Διχασμένες μεταξύ του φόβου του θανάτου και της πείνας που τις ρημάζει, οι «δοκιμάστριες» θα συνάψουν συμμαχίες, φιλίες και μυστικές συμφωνίες μεταξύ τους.

Μια απίστευτη -και άγνωστη μέχρι πρόσφατα- αληθινή ιστορία επιβίωσης αποκαλύπτεται στις «Δοκιμάστριες». Βασισμένη στο διεθνές μπεστ σέλερ «Στο Τραπέζι του Λύκου», η ταινία του Σίλβιο Σολντίνι, ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια ευρώ σε εισπράξεις στην Ιταλία.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Rosebud.21.

Σμαράγδα – I Got Thick Skin and I Can’t Jump

Με περιβαλλοντικές ανησυχίες, αποτυχημένες σχέσεις και μια καριέρα που έχει βαλτώσει, η 46χρονη Σμαράγδα αναζητά το νόημα της ζωής της. Μετακομίζοντας στο σπίτι της πρόσφατα αποβιώσας μητέρας της στην Αγία Νάπα, μια πόλη που συνδέεται κυρίως με τον μαζικό τουρισμό, προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με τον φόβο ότι μπορεί να κληρονομήσει την εκφυλιστική πάθηση των ματιών της μητέρας της.

Πρώην παρουσιάστρια παιδικής τηλεοπτικής εκπομπής που παλεύει να επιστρέψει στον χώρο αλλά βρίσκει συνεχώς κλειστές πόρτες, στρέφεται στα social media, γνωρίζοντας τόσο την απρόσμενη φήμη όσο και τις αντιδράσεις του κοινού. Παράλληλα, αναγκάζεται να εργαστεί ως ψυχαγωγός παιδιών σε τουριστικό θέρετρο, μια επιλογή πολύ διαφορετική από όσα είχε φανταστεί για τη ζωή της. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, η Σμαράγδα ξεκινά ένα απρόβλεπτο ταξίδι αυτογνωσίας, αναζητώντας την ελευθερία να ζήσει με τους δικούς της όρους.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κύπριου σκηνοθέτη Αιμίλιου Αβραάμ συνεχίζει την πορεία της μετά από τη συμμετοχή της σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ, ανάμεσά τους το Thessaloniki International Film Festival (Meet the Neighbors+ Competition), το International Festival of Independent Cinema OFF CAMERA και το Aesthetica Film Festival.

Ο Μάγος του Κρεμλίνου/The Wizard of Kremlin

Με φόντο τη Ρωσία της δεκαετίας του ’90 και την εποχή που διαμορφώνονται οι νέοι μηχανισμοί εξουσίας, ο Μάγος του Κρεμλίνου είναι ένα πυκνό, συναρπαστικό πολιτικό δράμα για τη γέννηση της εικόνας, της αφήγησης και της προπαγάνδας στη μετασοβιετική πραγματικότητα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Giuliano da Empoli (Éditions Gallimard, 2022). Το σενάριο/διασκευή και οι διάλογοι υπογράφονται από τους Olivier Assayas και Emmanuel Carrère. Ο Μάγος του Κρεμλίνου συμμετείχε στο επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα (Venezia 82 Competition) του 82ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Spentzos Film.

The Mortuary Assistant

Κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής βάρδιας σε ένα απομονωμένο νεκροτομείο, μια νεαρή βοηθός αρχίζει να βιώνει ανεξήγητα φαινόμενα: σώματα κινούνται, ψίθυροι αντηχούν στο σκοτάδι και η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει να παραμορφώνεται. Καθώς η νύχτα κλιμακώνεται σε εφιάλτη, έρχεται αντιμέτωπη με μια δαιμονική δύναμη αποφασισμένη να καταλάβει το σώμα της πριν ξημερώσει. Βασισμένο στο επιτυχημένο horror video game.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Neo Films.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ