Το ταξίδι της ζωής είναι γεμάτο από ματαιώσεις
Από το πρώτο δευτερόλεπτο, η ζωή μας είναι γεμάτη διαρκείς ματαιώσεις. Το θέμα είναι πώς τις διαχειριζόμαστε.
- 30 ΜΑΡ 2026
Τη στιγμή που αντικρίζουμε τον κόσμο για πρώτη φορά, εκφραζόμαστε με κλάμα, αντιδρώντας στην απώλεια της θαλπωρής και της ζεστασιάς που μας παρείχε η μητέρα μας μέσα στην κοιλιά της. Είναι ουσιαστικά η πρώτη μας επαφή με τη ματαίωση, με τη μελλοντική συνθήκη της αυτονομίας και με την προσπάθεια νοηματοδότησης του χάους.
Πορευόμενοι μέσα στον χρόνο, έχουμε συμπαραστάτες και, στα πρώτα μας χρόνια, καθημερινούς φροντιστές, χωρίς τους οποίους δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Μεγαλώνοντας, οι ματαιώσεις έρχονται από τις απορρίψεις στο σχολείο, στους κύκλους των παιδιών όπου δεν γινόμαστε αποδεκτοί, σε ένα βλέμμα ή μια έκφραση των γονιών μας, στο σχόλιο ενός εκπαιδευτικού. Σε μια προσπάθεια που δεν επιβραβεύεται ή σε μια ανάγκη μας που έμεινε ανικανοποίητη.
Οι ματαιώσεις μας δομούν, σμιλεύουν τον χαρακτήρα μας και ο τρόπος που τις επεξεργαζόμαστε δημιουργεί τον μελλοντικό μας ενήλικο χαρακτήρα. Προφανώς, όντας ανήλικοι, δεν είμαστε υπεύθυνοι για το πώς θα τις επεξεργαστούμε, γι’ αυτό κομβικό ρόλο διαδραματίζουν οι γονείς μας.
Η συναισθηματική ματαίωση είναι μια σύνθετη, επώδυνη κατάσταση που προκύπτει όταν αναιρούνται προσδοκίες, επιθυμίες ή ανάγκες, προκαλώντας θυμό, απογοήτευση, πένθος ή ντροπή. Σχετίζεται με την απόρριψη ή την αδυναμία επίτευξης στόχων, κάνοντας το άτομο να νιώθει ότι οι ανάγκες του δεν ικανοποιούνται, κάτι που συχνά βιώνεται πολύ προσωπικά.
Ενήλικες πια, οι ματαιώσεις ποικίλουν. Μπορούν να προκύψουν στις ερωτικές μας σχέσεις, στις φιλικές, στις εργασιακές, στις κοινωνικές ομάδες που έχουμε ενταχθεί ή από στόχους που βάλαμε αλλά δεν καταφέραμε να φέρουμε εις πέρας. Για παράδειγμα, όταν επενδύεις σε μια σχέση και αυτή τελειώνει χωρίς εξήγηση, ή όταν δίνεις ενέργεια και προσπάθεια σε μια δουλειά και δεν αναγνωρίζεται, ακόμη και ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας ενώ θεωρούσες πως έσφυζες από αυτήν, η ματαίωση δεν αφορά μόνο το γεγονός, αλλά και το νόημα που είχες δώσει σε αυτό.
Ανθρώπινα, η πρώτη μας επεξεργασία ίσως έρθει με θυμό, άρνηση, ερωτήματα όπως «γιατί σε μένα;» ή ακόμη και φθόνο για την επιτυχία των άλλων, που τελικά εντείνουν το αίσθημα της αδικίας. Αλήθεια όμως, συνεισφέρουν όλα αυτά στην αναπλαισίωση της συνθήκης ώστε να πάμε παρακάτω; Ή απλά επαναφέρουμε μια πιο πρώιμη συμπεριφορά, όπου καθισμένοι στο πάτωμα εργαλειοποιούσαμε το κλάμα για να πετύχουμε τον σκοπό μας;
Η ζωή μας είναι γεμάτη ματαιώσεις. Δεν έχει γραμμικότητα. Ίσως αυτό να είναι που την κάνει πολύχρωμη. Ο τρόπος που θα τις επεξεργαστούμε είναι αυτός που θα μας προσφέρει είτε τη θέα που κρύβεται πίσω από αυτές είτε τον τοίχο πάνω στον οποίο θα συνεχίσουμε να πέφτουμε, αρνούμενοι να αποδεχτούμε πως αποτελούν ουσιαστικό μέρος του παιχνιδιού που λέγεται ζωή.
Πηγές / Αναφορές emotionalintelligence.gr – «Η συναισθηματική ματαίωση»
Ο Αλέξανδρος Αλαμάνος είναι κοινωνικός λειτουργός.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.