Η νέα ταινία τρόμου Undertone δεν φτάνει ποτέ εκεί που υπόσχεται

Το Undertone, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Ian Tuason, έχει σχεδόν όλα όσα θα μπορούσε να ζητήσει ένας λάτρης του τρόμου. Είναι γεμάτο θρησκευτική εικονογραφία, τρομακτικές φωνές, στοιχειωμένα αντικείμενα, αρχαίους δαίμονες με αλλόκοτα ονόματα, παρανοϊκές ηλικιωμένες, ύποπτους καθρέφτες, σκοτεινές γωνίες, ανατριχιαστικά παιδικά τραγούδια παιγμένα ανάποδα.

Το Undertone είναι μία χαμηλού budget καναδική παραγωγή που καταφέρνει πολλά με λίγα. Εκτυλίσσεται εξ ολοκλήρου μέσα στο πατρικό σπίτι της πρωταγωνίστριας — που στην πραγματικότητα είναι το σπίτι της οικογένειας του Tuason στο Τορόντο — απ’ όπου δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ.

Η Evy (Nina Kiri) ζει σε έναν χώρο γεμάτο θρησκευτικά αντικείμενα, ενώ η μητέρα της (Michèle Duquet) αργοπεθαίνει στον άνω όροφο. Φαίνεται να είχε κάποτε ζωή εκτός του πατρικού της, έχει επιστρέψει ωστόσο σε αυτό προσωρινά για να φροντίσει τη μητέρα της. Πλέον μοιάζει όλο και περισσότερο παγιδευμένη εκεί, είτε από ενοχή, είτε από κάτι σκοτεινότερο.

Η μοναδική της διέξοδος έρχεται κατά τη νύχτα, όταν ηχογραφεί το podcast The Undertone μαζί με τον συμπαρουσιαστή της με βάση το Λονδίνο, τον Justin (Adam DiMarco, τον ακούμε αλλά δεν τον βλέπουμε ποτέ). Το podcast τους ασχολείται με παραφυσικά φαινόμενα και έχει αποκτήσει σημαντικό κοινό.

Οι δυο τους θυμίζουν, ή θέλουν να θυμίζουν, το δίδυμο Scully και Mulder – η Evy είναι σκεπτικίστρια, ενώ ο Justin πιστεύει στα υπερφυσικά φαινόμενα. Πρόκειται εν μέρει για μια παράσταση που στήνουν για το κοινό τους, εκείνη όμως φαίνεται να απολαμβάνει τον ρόλο της.

Πέρα από τον Justin, που βρίσκεται σε άλλη ήπειρο, και έναν εκτός κάδρου σύντροφο που η ίδια περιγράφει ως ανίκανο να βοηθήσει, η απομόνωση της Evy είναι απόλυτη. Μέχρι που λαμβάνει μία σειρά από μυστηριώδη ηχητικά αρχεία ενός αγνώστου αποστολέα. Οι ηχογραφήσεις καταγράφουν, μεταξύ άλλων, ένα ζευγάρι που βιώνει παράξενα φαινόμενα στον ύπνο του, με τη γυναίκα να ψιθυρίζει πράγματα που δεν θυμάται όταν ξυπνά.

Το Undertone κλίνει προς την κλειστοφοβία της κατάστασης της Evy, τόσο όσον αφορά την απροθυμία της να απομακρυνθεί πολύ από τη μητέρα της σε περίπτωση που συμβεί κάτι, όσο και όσον αφορά την αυτοαπέχθεια και την απογοήτευση που νιώθει επειδή έχει βάλει τη ζωή της σε παύση ενώ περιμένει να τελειώσει η ζωή της μητέρας της.

Η ερμηνεία της Kiri είναι δυνατή σε αυτό που, για πολύ μεγάλα διαστήματα, είναι ουσιαστικά ένα one-woman show, όπου αντιδρά σε πράγματα σε μία οθόνη ή ακούει μέσω των ακουστικών της, καθώς εμείς παρακολουθούμε το πρόσωπό της σε κοντινό πλάνο.

Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας όμως είναι ο καθηλωτικός σχεδιασμός ήχου της, τραβώντας μας στο ψυχολογικό τοπίο της Evy. Τα περισσότερα οπτικά horror στοιχεία είναι περισσότερο διακοσμητικά, ο Tuason παίζει κυρίως με τον ήχο, κατασκευάζοντας ένα πλούσιο και απειλητικό περιβάλλον, με λιτές εικόνες που αποσταθεροποιούν, κυρίως με τη χρήση του αρνητικού χώρου – η Evy κάθεται, για παράδειγμα, στην τραπεζαρία, με το υπόλοιπο σπίτι βυθισμένο στο σκοτάδι, ενώ εμείς έχουμε διαρκώς την αίσθηση πως μπορεί κάτι να παραμονεύει πίσω της. Οι ήχοι — χτυπήματα, ψίθυροι, νερό που τρέχει — εντείνουν την αγωνία. Ειδικά σε αίθουσα με καλό σύστημα ήχου, κάθε απρόσμενος ήχος θα μοιάζει να σε πλησιάζει επικίνδυνα.

Παρά την τεχνική επιμέλειά του όμως, το Undertone μένει υπερβολικά προσκολλημένο στη λογική των creepypastas και της online μυθολογίας. Δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες που δεν εκπληρώνονται, καταλήγοντας σε ένα φινάλε που προσπαθεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα. Πάνω στην ώρα που η ταινία έχει χτίσει την πρωτοτυπία και την ατμόσφαιρά της, καταλήγει να επιστρέφει σε πιο συμβατικά horror μοτίβα, χάνοντας μέρος της δυναμικής της και αφήνοντας την αίσθηση πως δεν φτάνει ποτέ εκεί που υπόσχεται.

Βαθμολογία: 60/100