17:00 to 9:00: Όσα κάναμε τον Απρίλιο στη ζωή εκτός γραφείου
Ο κόσμος μας για τον Απρίλιο, εκτός γραφείου: ταξίδια σε Ασία και Παρίσι, αρκετό διάβασμα, αναγκαία διαλείμματα.
- 6 ΜΑΙ 2026
Μία φορά τον μήνα, ανοίγουμε έναν παράθυρο στον κόσμο μας, για όλα εκείνα που ξεχωρίζουμε όταν αφήνουμε πίσω τα γραφεία μας.
Ταξίδια σε Ασία και Παρίσι, αρκετό διάβασμα, θέατρο, έξοδος για φαγητό αλλά και αναγκαία διαλείμματα, ήταν μερικά από τα highlights του Απριλίου.
Το θλιμμένο αλλά αισιόδοξο σύμπαν του Shrinking, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή
Είχα ακούσει καλά λόγια για το Shrinking εδώ και πολύ καιρό, αλλά ειλικρινά έχω ακούσει καλά λόγια για τόσες σειρές που είναι ρεαλιστικά αδύνατο να τις δω όλες. Μια σειρά όμως που έχει Harrison Ford και Jason Segel ως το βασικό πρωταγωνιστικό δίδυμο δεν γινόταν να μην πάρει την ευκαιρία της και την άρπαξε από τα μαλλιά.
Όπως προδίδει μάλλον εύκολα κι ο τίτλος της, πραγματεύεται με την ψυχική υγεία, αλλά και με το πένθος, τις ανθρώπινες σχέσεις και το πόσο περίπλοκες είναι και το κάνει με χιούμορ και ειλικρίνεια. Κάπως έτσι, στο ίδιο επεισόδιο μπορεί να γελάσεις δυνατά αλλά και να δακρύσεις.
Εκτός των δύο πρωταγωνιστών, την παράσταση κλέβει και το υπόλοιπο καστ και κάπως έτσι, βρεθήκαμε ήδη να τελειώνουμε την τρίτη σεζόν και να ανυπομονούμε για την επόμενη.
Το συστήνω πιο ανεπιφύλακτα και από ψυχοθεραπεία.
Πρωί καφές βιβλίο, μεσημέρι κρασί και flatbread, για την Χριστίνα Φαραζή
Διάβασα μετά από πολύ καιρό δύο πάρα πολύ ενδιαφέροντα και ιδιαίτερα βιβλία. Δύο νέες κυκλοφορίες της ελληνικής πεζογραφίας από δύο γυναίκες συγγραφείς για την ελληνική πραγματικότητα του παρελθόντος. Ή μήπως του παρόντος; Για το ότι μόνο η αντίσταση μπορεί να αποκαλύψει τα σκοτάδια της εξουσίας και ότι θέλοντας και μη είμαστε κληρονόμοι του παρελθόντος, είτε το έχουμε ζήσει, είτε έχουμε διαβάσει γι’ αυτό, είτε είμαστε «ανιστόρητα παιδιά της λήθης», όπως ο πρωταγωνιστής του Επί σκοπώ πλουτισμού (εκδόσεις Πόλις)· ο αφηγητής του βιβλίου της συγγραφέας και κινηματογραφίστριας, Ελισάβετ Χρονοπούλου, που γυρίζει τον χρόνο πίσω στην περίοδο της Κατοχής και τους ατιμώρητους δωσίλογους και έχει επίμετρο του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη. Όποιος δεν τον γνώρισε μέσα από το βιβλίο του, Οι Δωσίλογοι, πριν τρία χρόνια, τον έμαθε φέτος από τις τοποθετήσεις-αναλύσεις του για τις φωτογραφίες με τους 200 εκτελεσμένους στην Καισαριανή που είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.
Το δεύτερο ήταν Το Ρεπορτάζ (εκδόσεις Αντίποδες) της δημοσιογράφου Ελίζας Τριανταφύλλου, που είχε καθοριστική συμβολή στις αποκαλύψεις για το Predatorgate, το σκάνδαλο υποκλοπών επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη στις αρχές του 2020. Θα μπορούσε να είναι το τέλειο αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν είναι.
Και τα δύο βιβλία είναι μικρά, διαβάζονται απνευστί, με τον καφέ ένα πρωινό το Σαββατοκύριακο.
Το τελευταίο Σάββατο του Απριλίου, το πέρασα δοκιμάζοντας κρασιά από την Κεφαλονιά, την Αχαΐα και τη Γουμένισσα μαζί με πεντανόστιμα flatbreads στον ξυλόφουρνο -έτσι λέγεται το ζυμάρι πίτσας, δεν το ήξερα, το έμαθα- με βιολογικά λαχανικά από τη Χαλκίδα και την Αργολίδα. Όχι σε κάποιο καινούργιο μαγαζί που άνοιξε και είναι φάση, αλλά στο 2ο pop-up event που διοργάνωσε η ΩDDE στο Fennel, στο Νέο Ψυχικό. Αν δεν γνωρίζεις τι είναι η ΩDDE, αξίζει να την ανακαλύψεις (εδώ)· η Μάρω (Παρασκευούδη) και η Τζωρτζίνα (Ρεμούνδου) έχουν φτιάξει μια κοινότητα που συνδέει τους παραγωγούς με τους μάγειρες, τους σομελιέ και τελικά, με όλους εμάς που καθόμαστε σε ένα τραπέζι με φίλους για φαγητό.
Κάνουμε ένα διάλειμμα και συνεχίζουμε, για τον Ηλία Δήμο
Ημερολόγιο χωρίς σημειωμένες με ραντεβού σελίδες, τοστ χωρίς ζαμπόν. Τι γίνεται όμως όταν αντί για ποιηματάκια και παροιμίες πίσω από κάθε μέρα που σκίζεις βρίσκεις άλλο ένα ραντεβού ή μια υποχρέωση, επαγγελματική ή μη; Οι μέρες τελειώνουν ή μάλλον παρακαλάς να τελειώσουν, αλλά όταν τελικά εισακουστεί αυτή η προσευχή που κάποιες φορές ξεκινά ήδη από το πρωί, δεν έχει μείνει χρόνος και χώρος για τίποτα.
Κόντρα στις «τέλεια οργανωμένες» ημέρες που γίνονται εβδομάδες και πάει λέγοντας, η βαλβίδα αποσυμπίεσης που αναζητούσα πήρε τη μορφή του Απριλίου.
Λίγο η πασχαλινή έξοδος και η επαφή με τη φύση, λίγο η απενοχοποίηση των slow days και η προτεραιοποίηση όσων σημαντικών θεωρούσα δεδομένα, πατήθηκε ένα γιγάντιο pause από εδώ μέχρι απέναντι, μέσα στο οποίο οικογενειακά τραπέζια στήθηκαν χωρίς να είναι Κυριακή και συζητήσεις με αγαπημένους κύλησαν αργά χωρίς πολλά πολλά. Όλα αυτά τα μικρά δηλαδή που συνειδητοποίησα πόσο μου λείπουν από την καθημερινότητά μου. Είναι ωραίο να σου δίνεις τον χώρο και τον χρόνο να κάνεις μια παύση, να παρατηρείς ή απλά να υπάρχεις.
Εισαγωγή στο λογοτεχνικό σύμπαν του Τόμας Μαν, για τον Θεοδόση Μίχο
Το Μαγικό Βουνό του Τόμας Μαν θεωρείται (και είναι) δύσκολο και απαιτητικό βιβλίο και αν πάρεις τη μεγάλη απόφαση να το ξεκινήσεις, θα «γονατίσεις» μέχρι το τελειώσεις. Όμως, όπως είπε προ μηνών στο NEWS 24/7 o συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος, όταν διαβάζεις «το ζήτημα δεν είναι απλά να περνάς την ώρα σου, αλλά να κερδίζεις ταυτόχρονα πράγματα που αφορούν την ψυχούλα σου, τη γνώση σου και τη θέση σου στον κόσμο. Τα βιβλία δεν θα σε βοηθήσουν ποτέ με οδηγίες για να ζητήσεις καλύτερο μεροκάματο ή για να κερδίσεις το άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά ή για να φέρεις σε πέρας άλλα πρακτικά ζητήματα της ζωής. Θα σε κάνουν όμως άνθρωπο ικανό να τα διεκδικήσει όλα αυτά. Τα βιβλία είναι αναμορφωτήρια ψυχής. Δηλαδή τα απαιτητικά βιβλία, όχι τα άλλα».
Τέλος πάντων, η ολοκλήρωση της ανάγνωσης αποτελεί εμπειρία ζωής, νιώθεις άλλος άνθρωπος. Εύλογα όμως σκιάζει το μέγεθος του (968 σελίδες), οπότε ίσως είναι προτιμότερη η εισαγωγή στο λογοτεχνικό σύμπαν του Μαν μέσω άλλων, μικρότερων έργων του. Έτσι, για να ανοίξει η όρεξη. Να η ευκαιρία: με αφορμή τη συμπλήρωση πέρυσι 70 ετών από τον θάνατο του συγγραφέα το 1955, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία έληξαν τα πνευματικά δικαιώματά του και γι’ αυτό στα ράφια των ελληνικών βιβλιοπωλείων βλέπουμε τόσες νέες εκδόσεις από διαφορετικούς οίκους. Ρίχνω στο τραπέζι δύο νουβέλες που μόλις κυκλοφόρησαν και τις διάβασα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, εύκολα και αβίαστα, αμφότερες ολιγοσέλιδες και ενταγμένες στη σειρά Τα Μικρά των εκδόσεων Μεταίχμιο: Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν (μτφρ.: Γιώργος Δεπάστας/ 96 σελίδες), Ο Μάριο και ο μάγος (μτφρ.: Μαρία Μαντή, 136 σελίδες).
Το δείπνο στο 1890 Restaurant, για τη Ζωή Παρασίδη
Δεν ήταν και δεν είναι φάση στην Αθήνα να τρώμε σε ξενοδοχεία. Θέλει πολλή προσπάθεια να πείσεις τους Αθηναίους να κάνουν κράτηση σε ένα τέτοιο μέρος – και it’s ok.
Το γεγονός όμως ότι ένας νέος και πολύ ταλαντούχος σεφ ήρθε να εγκατασταθεί στην πόλη είναι ένας καλό λόγος για να σπάσει αυτή η αθηναϊκή προκατάληψη.
Ο Χρήστος Σιδηρόπουλος έχει δυνατό βιογραφικό, αφού έχει θητεύσει δίπλα σε ονόματα όπως ο Daniel Clifford, στο βρετανικό δύο αστέρων Midsummer House, έχει περάσει από το Meraki του Λονδίνου, ενώ πιο πρόσφατα βρέθηκε στη Hytra της Αθήνας, όπου κατείχε τον ρόλο του chef de cuisine.
Τον γνώρισα στη Σύμη, εκεί όπου το φαγητό του συνδιαλεγόταν με το νησιωτικό τοπίο, χωρίς να παπαγαλίζει την παράδοση ή να υπηρετεί τη νοσταλγία. Στην όψη τα πιάτα του είναι fine, στον ουρανίσκο όμως είναι comfort. Και τώρα που έχει εγκατασταθεί στο ισόγειο ενός εντυπωσιακού νεοκλασικού κτιρίου του 19ου αιώνα, στο 1890 Restaurant της πλατείας Αγίας Ειρήνης (Αθηναϊδος 10, 2103240603), το μενού γευσιγνωσίας έξι σταδίων κοστίζει μόλις 70 ευρώ.
Ξεχάστε ότι απ’ έξω βρίσκεται η βαβούρα ενός σημείου που μέσα σε μια δεκαετία έχει αλλάξει άρδην και απευθύνεται κυρίως στους επισκέπτες της πόλης. Το διατηρητέο αρχοντικό με τον απαλό φωτισμό, που στο παρελθόν συνδύαζε εμπορική χρήση και ιδιωτική κατοικία, έχει ανακαινιστεί με ιδιαίτερη φροντίδα, διατηρώντας αυθεντικά στοιχεία, όπως τα διακοσμημένα ταβάνια – κοιτάξτε προς τα πάνω.
Με την κουζίνα του Χρήστου Σιδηρόπουλου να βασίζεται στην εποχικότητα και στην ανάδειξη τοπικών πρώτων υλών, το 1890 Restaurant παρουσιάζει μια εκλεπτυσμένη γαστρονομική μετάφραση της σύγχρονης ελληνικής κουζίνας, με την οποία όμως θα νιώσετε άνετα.
Τα προζυμένια ψωμιά με τον όξινο πελτέ, τον ταραμά και την ελιά με γεύση μπριάμ είναι μια εξαιρετική αρχή. Η τσιπούρα ψητή στα κάρβουνα με αχλάδι και σέλερι, τα μαγειρεμένα πράσα και σάλτσα από φύλλα σέλινου, το καπελέτι με γραβιέρα Νάξου και άγρια μανιτάρια είναι μόνο μερικές από τις πολύ νόστιμες γεύσεις του σεφ, ενώ τα γλυκά της Βάσως Γιαμούρα που κλείνουν το μενού είναι το ένα καλύτερο από το άλλο. Το pre-dessert της, με γιαούρτι, μυρώνι και αμύγδαλο, είναι κορυφαίο.
Πικ νικ και βαρκάδα στο Παρίσι, η Ιωσηφίνα Γριβέα
Είχα ξαναβρεθεί δύο φορές στο Παρίσι, δεν είχα όμως ιδέα για τη λίμνη Lac Daumesnil, ή για το ειδυλλιακό δημόσιο πάρκο που την περιλαμβάνει. Με αφορμή τον γάμο δύο φίλων στην Πόλη του Φωτός και με καιρικές συνθήκες που ζήλευε η Αθήνα εκείνες τις μέρες, η φάση είχε βαρκάδα, πικ νικ, κύκνους και καλούς φίλους.
À bientôt, Παρίσι!
Οι διαβάσεις στο Βιετνάμ, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Έκανα ένα ταξίδι στην Ασία τον περασμένο μήνα σε 3 διαφορετικές χώρες (Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Βιετνάμ), είδα πολλές διαφορετικές πόλεις, ναούς, παλάτια, βλάστηση, night markets, κουζίνες, γειτονιές… αλλά τίποτα δεν μου καρφώθηκε στο μυαλό πιο πολύ από τις διαβάσεις της Χο Τσι Μινχ. Σε μια πόλη με γεμάτους δρόμους, και ειδικά με αμέτρητα μηχανάκια, με κίνηση, με κόρνες, με πολύ θόρυβο γενικά, η ξαφνικά αρμονία που συναντάς όταν πας να περάσεις μια διάβαση είναι κάτι το θαυματουργό, σαν αστική ποίηση.
Πολλές διαβάσεις δεν έχουν φανάρια (ή κι αν έχουν είναι περισσότερο μια χαλαρή πρόταση προς τους οδηγούς, ας το θέσω έτσι), οπότε για να περάσεις το δρόμο απλά… ξεκινάς. Πατάς στο δρόμο και ξεκινάς να περπατάς και η κίνηση απλώς αρχίζει αρμονικά να κινείται γύρω σου. Δεν σταματούν, δεν σου δίνουν προτεραιότητα, δεν φρενάρουν απότομα, δεν σου φωνάζουν. Απλά λαμβάνουν αυτόματα υπόψην την κίνησή σου στο δρόμο και προχωρούν βάσει αυτής. Σε ενσωματώνουν στη ροή!
Είναι μια τρομερή αίσθηση, ειδικά όταν πάρεις το κολάι, αλλά είναι και μια συμβολική μικρογραφία όλης της πόλης. Μιας πόλης που γρήγορα καταλαβαίνεις πως έχει τον δικό της εντυπωσιακά λειτουργικό ρυθμό. Είναι busy, με πολύ κόσμο, με γεμάτες αγορές και αμέτρητα πυκνά στενάκια, αλλά αν πιάσεις τη ροή της και γίνεις ένα με αυτήν, στο ανταποδίδει επί χίλια. Λατρεύω τις πόλεις που ενώ έχουν πολύ κόσμο και φυσικά πολύ τουρισμό, δεν μοιάζουν να σταματούν για να ασχοληθούν μαζί σου, αλλά αντιθέτως κινούνται με ένα τρόπο που σου επιτρέπουν να μπεις κι εσύ στο ρεύμα τους και να τις απολαύσεις.
Από όλα τα μέρη που πήγαμε σε αυτό το ταξίδι, η Χο Τσι Μινχ ήταν εκείνο που ένιωσα να καταλαβαίνω και να εκτιμώ περισσότερο – η πόλη που μου άρεσε περισσότερο να την περπατάω, να τρώω σε τυχαία σημεία της, να πηγαίνω τυχαίες βόλτες μετά τα αξιοθέατα, ακόμα και να κατευθύνομαι σε εντελώς off peak γειτονιές. Το πρώτο βήμα πρέπει να βρεις.
Το Kitschen, για την Ντενίσα Λυδία Μπαϊρακτάρι
Το highlight του μήνα ήταν αναμφίβολα εκείνο το βράδυ που πήγα μετά από καιρό στο Kitschen (Κανάρη 5) του Πειραιά, το αγαπημένο μου εστιατόριο σε όλο το γνωστό σύμπαν. Όσες φορές κι αν αλλάξει το μενού, τα πιάτα παραμένουν πάντα συγκλονιστικά νόστιμα και τα cocktails του είναι τα πιο ενδιαφέροντα που θα βρεις ποτέ σε κατάλογο.
Το μόνο μειονέκτημα του Kitschen, είναι πως δεν βρίσκεται δίπλα στο σπίτι μου.
Οι ευεργετικές ιδιότητες του αθλητισμού, για τον Άγγελο Κλάδη
Μου έμεινε για τη φρεσκάδα στη γραφή και το μπρίο στο παίξιμο – μια απόδειξη ότι ακόμη και στην εποχή της υπερπληθώρας μπορεί να ξεχωρίσει η «χειροποίητη» παράσταση που είναι δουλεμένη με όρεξη και φαντασία από μια νέα ομάδα.
Μέσα από το σενάριο της Άσπα Βαλλιανάτου, μεταφερόμαστε σε ένα παράλογα λογικό «Θεραπευτήριο», ένα ιδιότυπο γυμναστήριο από εκείνα που θα μπορούσε να γεννήσει σε λίγα χρόνια η υπέρμετρη μανία με την ευεξία, τις ενέργειες και την προσωπική ανάπτυξη. Σε αυτό το ιδιότυπο γυμναστήριο, οι αθλούμενοι έχουν εφεύρει ένα δικό τους ασκησιολόγιο, μια ολοδική τους (σουρεάλ) μορφή γυμναστικής, ακολουθώντας το σύστημα που έχει εφεύρει η γυμνάστρια-γκουρού Μαρία (την οποία ερμηνεύει η ταλαντούχα Άντα Μπαϊρακτάρι).
Σε αυτή την παράλληλη (αλλά όχι απίθανη) πραγματικότητα, κανένας δεν μοιάζει να νοιάζεται που θανατώνεται ο ορθολογισμός και καταρρέει σαν στοίβα από τραπουλόχαρτα η «αντικειμενική» αλήθεια, μέχρι που θα καταρρεύσει στην κυριολεξία ένας ασκούμενος και η πεζή πραγματικότητα δεν θα αφήνει πια πολλά περιθώρια για υποκειμενικές ερμηνείες. Πόσο πιστή θα αποδειχθεί η ομάδα στο σύστημα και τις ενέργειες που έχει ενστερνιστεί; Και πόσο αληθινή στα κίνητρά της; Όχι και τόσο, όπως μαντεύετε.
Με έναν αβίαστο και καθόλου βαρύ τρόπο, οι «ευεργετικές ιδιότητες του αθλητισμού» (στο Studio Μαυρομιχάλη) υπενθυμίζουν ότι περισσότερο κι από ένα γυμνασμένο σώμα, περισσότερο και από την εσωτερική ευεξία και την προσωπική ανάπτυξη, ο σύγχρονος άνθρωπος αποζητά ουσιαστικά τη σύνδεση. Και ότι είναι διατεθειμένος να κάνει μάλλον οποιαδήποτε τρέλα για να αποφύγει τη μοναξιά, στο τέλος της ημέρας.
Οι ενδορφίνες του spinning (και το παγωτό), για τη Μάρω Παρασκευούδη
Ο Απρίλιος ήταν ο μήνας που άρχισα να βγαίνω σιγά-σιγά από τη δική μου χειμερία νάρκη. Μετά από πολλά βράδια που πέρασα παρέα με τον Ηρακλή Πουαρό να χρησιμοποιεί τα μικρά φαιά κύτταρά του για να λύσει μυστηριώδεις δολοφονίες και αρκετό διάβασμα στον καναπέ, είχε έρθει η ώρα να βγω και πάλι στον κόσμο. Το πρώτο μάθημα spinning, λοιπόν, ήταν για μένα σαν να κανόνιζα έξοδο για ποτό. Το δεύτερο μάθημα – όταν το σοκ από το πιάσιμο είχε ξεχαστεί – και είχε μείνει μόνο η ανάμνηση από το πόσο ωραία χτυπάνε οι ενδορφίνες, ήταν ένα κερδισμένο στοίχημα με τον εαυτό μου. Στο τέλος των δέκα χιλιομέτρων κι έχοντας πιάσει όσο γίνεται τον στόχο, ο προπονητής έρχεται στον καθένα μας για high five. Και κάπως έτσι η προσπάθεια συνεχίζεται στο Ikigai Athens, έναν ανοιχτό σε όλους χώρο για pilates, yoga και spinning.
Αν μπορεί κάτι να μου φτιάξει εξίσου το κέφι όσο μια ωραία προπόνηση, αυτό είναι το παγωτό. Όποτε επισκέπτομαι το Maraboo (Αρχελάου 17, Παγκράτι), το παγωτατζίδικο που δεν χρησιμοποιεί έτοιμα μείγματα, διογκωτικά και οτιδήποτε τεχνητό στο παγωτό του, ξέρω ότι θα με περιμένει μια έκπληξη. Δοκιμάστε τη μους σοκολάτας με αλάτι και ελαιόλαδο – είναι τέλειος συνδυασμός. Ξέρω ότι έχει παίξει πολύ ως πρόταση για γλυκό στα εστιατόρια, αλλά όταν η εκτέλεση και τα υλικά είναι εξαιρετικά, τότε μιλάμε για επιτυχία. Αν πάλι θέλετε ένα σορμπέ, το γκρέιπφρουτ – ιβίσκος – μαστίχα, έχει ενδιαφέρον.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.