Doom-roms: Οι αντι-ρομαντικές κομεντί γίνονται το είδος για το μοντέρνο dating

Κάποια στιγμή, η ρομαντική ανατροπή όπως αυτή του The Drama, έγινε σχεδόν υποχρεωτική. Όχι η θα-είναι-ή-δεν-θα-είναι-μαζί ένταση πάνω στην οποία χτίστηκε το είδος της ρομαντικής κομεντί. Μία άλλου τύπου ανατροπή, σχεδιασμένη να σε αποσυντονίσει.

Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει εντελώς τυχαία αυτή τη στιγμή, παρότι η συνύπαρξη του The Drama, του Something Very Bad Is Going to Happen και του Oh, Hi! στις οθόνες μας μοιάζει συμπτωματική. Αξίζει όμως να αναρωτηθούμε εάν αυτή η κοντινή κυκλοφορία συμβαίνει τώρα, όταν το dating δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο εξαντλητικό ή πιο διαπραγματεύσιμο.

Όταν τα situationships έχουν το δικό τους λεξιλόγιο, οι άνθρωποι υπεραναλύουν τα attachment styles τους και η γραφειοκρατία των εφαρμογών γνωριμιών έχουν κουράσει ακόμη και τους πιο περιπετειώδεις. Όταν το ερώτημα για το αν δύο άνθρωποι μπορούν να γίνουν ζευγάρι, δεδηλωμένα και με ταμπέλα, μπορεί να μένει άλυτο επί μήνες σε ένα κλίμα ασάφειας που θα ήταν αδιανόητο για τη μεγαλύτερη μερίδα των προηγούμενων γενεών, μοιάζει πια απολύτως φυσιολογικό για τα άτομα που προσπαθούν να γνωρίσουν κόσμο το 2026. Το σινεμά και η τηλεόραση έχουν, απλώς, αρχίσει να συντονίζονται με την κατάσταση στις doom-roms.

Σε αντίθεση με μία ρομαντική ταινία στημένη πάνω στο πώς δύο χαρακτήρες ερωτεύονται και ξεπερνούν εμπόδια ώστε να μείνουν μαζί, τα doom-roms εστιάζουν στο αντίθετο. Στις όχι και τόσο ωραίες πλευρές μιας σχέσης – την τοξικότητα, τα μυστικά και την πραγματικότητα πως, τελικά, η αγάπη δεν αρκεί πάντοτε. Εφόσον οι άνθρωποι που βγαίνουν, λοιπόν, ραντεβού είναι πιο single από ποτέ, μία doom-rom θα απηχήσει περισσότερο και καλύτερα στο βίωμά τους, γιατί μας επιτρέπει να σταθούμε στο χάος του αντίστοιχου βιώματος των χαρακτήρων.

Η άνοδος της doom-rom δεν είναι, επίσης, αποδεσμευμένη την παρακμή της παραδοσιακής κομεντί στη μεγάλη οθόνη και τη μετατόπισή της, σε άλλες μορφές, στο streaming και σε τηλεοπτικές σειρές την τελευταίας δεκαετίας όπως τα Jane the Virgin, You’re the Worst, Lovesick, Younger, The Mindy Project, Catastrophe και Master of None.

Γράφαμε το 2018, όταν το είδος έμοιαζε να σηκώνει κεφάλι μέσα από το Netflix μέσα από χιτ όπως το Set It Up και το To All the Boys I’ve Loved Before, πως το είδος είχε ούτως ή άλλως ανάγκη από ένα ρεκτιφιέ, γιατί «τα λαβ στόρι τους ήταν πολλές φορές ιστορίες τρόμου. Νευρωτικές, υποτίθεται, γυναίκες καριέρας, ανίκανες επικοινωνιακά στρίγγλες, εξημερώνονταν από την αγάπη ενός άνδρα που συχνά τις ταπείνωνε για να πάρουν το μάθημά τους (The Proposal, An Ugly Truth). Σχέσεις βασίζονταν στη χειραγώγηση ή την απάτη, αλλά τις γιάτρευαν κυνηγητά σε αεροδρόμια και γέφυρες (Overboard, While You Were Sleeping, How to Lose a Guy in 10 Days).

Η ανισότητα δύναμης γινόταν σέξι power play ή παραγκωνιζόταν και εντελώς ως θεματική (Pretty Woman, You’ve Got Mail) […] Όλα αυτά, στο μεταξύ, στημένα συνήθως γύρω από ευρύχωρα διαμερίσματα που κανονικά δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν οι ήρωες, ντουλάπες γεμάτες από μοδάτα ρούχα για κάθε date, και πολύ, πολύ λευκούς ανθρώπους. Το μεγαλύτερο κενό διαχρονικά στις ρομαντικές κομεντί δεν ήταν αυτό που άφηνε πίσω το αντικείμενο του πόθου μετά το αναπόφευκτο σημείο σύγκρουσης (και πριν το απαραίτητο reunion) – ήταν η διαφορετική εμπειρία».

Η σταδιακή στροφή, ωστόσο, στη doom-rom σιγόβραζε εδώ και καιρό. Μπορεί το Gone Girl το 2014 να έμοιαζε με μεμονωμένη περίπτωση αποτυπώνοντας τον έρωτα ως περίτεχνη παράσταση και την οικιακή ζωή ως απειλή, λίγα χρόνια αργότερα όμως το Worst Person in the World θα ακολουθούσε μία γυναίκα που θα άφηνε τον έναν σύντροφο για έναν άλλον, αποφασίζοντας πως κανένας από τους δύο, καταλήγοντας μόνη από επιλογή. Δεν ήταν ούτε τραγωδία, ούτε θρίαμβος αυτό στην αντιμετώπιση της ταινίας. Απλώς μία ειλικρινής εκδοχή της ζωής. Έχουμε και το Anora, την περσινή νικήτρια Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ, μία αντι-Pretty Woman που αποδόμησε κάθε, σχεδόν, σύμβαση της ρομαντικής κομεντί, με χιούμορ και αναπάντεχη σκληρότητα.

The Drama / Spentzos Film

Η τάση που αχνοφαινόταν απέκτησε μία ανεπίσημη ονομασία λοιπόν, αντλώντας απόλαυση από την υφή της διαδρομής των χαρακτήρων, από τις παρεξηγήσεις τους μέχρι τις μεγάλες χειρονομίες που κανείς στην πραγματική ζωή δεν έχει επιχειρήσει χωρίς να το μετανιώσει αμέσως. Το doom-rom ενδιαφέρεται λιγότερο για το αν οι άνθρωποι καταλήγουν μαζί και περισσότερο για το τι αποκαλύπτει η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση για το ποιοι πραγματικά είναι και τι πραγματικά θέλουν.

Το The Drama, το πιο πολυσυζητημένο πρόσφατο παράδειγμα, θέτει ένα ερώτημα για τα ηθικά όρια που είναι σχεδόν αδύνατο να απαντηθεί καθαρά. Πού βρίσκεται πραγματικά η δική σου γραμμή; Και τι σημαίνει ότι τη χάραξες ακριβώς εκεί και όχι κάπου επιεικέστερα, ή κάπου πιο αυστηρά;

Το Materialists της Celine Song, λανθασμένα προωθημένο ως ρομαντική κομεντί από το τμήμα μάρκετινγκ του στούντιο A24, βασίστηκε πάνω στη νοοτροπία της λίστας κριτηρίων που έχουν κανονικοποιήσει οι εφαρμογές γνωριμιών. Ήταν αδίκως η ηρωίδα του τόσο πραγματίστρια και θρηνεί άτοπα τον χαμένο της ρομαντισμό; Η προηγούμενη ταινία της Song, το Past Lives, πιο επιτυχημένη στους επιμέρους σκοπούς της, περνούσε κι αυτή πένθος: μιας ζωής που δεν επιλέχθηκε, τον πόνο μιας σχέσης που ήταν απολύτως πραγματική και τώρα απλώς κάτι που συνέβη.

Το Oh Hi! με τον Logan Lerman τράβηξε τα πράγματα περισσότερο, συνειδητά. Αυτό που ξεκινά ως ένα ανάλαφρο ρομαντικό σαββατοκύριακο χαλάει όταν η Iris της Molly Gordon ανακαλύπτει πως ο άντρας γύρω από τον οποίο είχε αρχίσει σιωπηλά να χτίζει ένα μέλλον, δεν θεωρεί καν ότι αυτό που έχουν είναι σχέση. Η κατάσταση κλιμακώνεται με τρόπους που δεν θα περιγράψω, αλλά κανείς δεν τη γλιτώνει εύκολα.

Έχουμε γίνει υπερβολικά κυνικοί για την αγάπη; Υπερβολικά online για να έχουμε πρόσβαση στο γνήσιο συναίσθημα;

Οι περισσότερες από αυτές τις δημιουργίες – με πιθανή εξαίρεση τη σειρά Something Very Bad Is Going to Happen που δεν διάλεξε τη γκρίζα περιοχή στην άποψή της για το γάμο, αλλά μία οριστικά μαύρη – δεν είναι κυνικές απέναντι στην αγάπη πάντως. Ασκούν κριτική στις συνθήκες μέσα στις οποίες προσπαθεί κανείς να τη βρει σήμερα και στον εξιδανικευμένο τρόπο που αποτυπωνόταν σε πιο ανάλαφρες ταινίες, με τις καθαρές τους καμπύλες και τα εγγυημένα τους φινάλε, και αναγνωρίζει το σύνολο αντιφάσεων που πρέπει κανείς να διαχειριστεί ψάχνοντας τον έρωτα.

Τοποθετούνται απέναντι στην πραγματικότητα του πώς συμπεριφερόμαστε όταν θέλουμε κάτι, αλλά φοβόμαστε ταυτόχρονα για το γεγονός ότι το θέλουμε. Όταν προσπαθούμε να προστατευτούμε, αλλά και να συνδεθούμε την ίδια στιγμή.

Και δεν έχουν εγκαταλείψει το happy ending. Ίσα-ίσα, το έχουν επιχειρήσει άτσαλα κάποιες φορές, με μία τονική ασάφεια κοντινή της ταραχής των ηρώων τους. Το έχουν, απλώς, ανακρίνει, παίρνοντας απόσταση από την ιδέα πως το δύσκολο μέρος του έρωτα είναι η απόφαση της ένωσης δύο ανθρώπων. Εκεί δηλαδή όπου οι ρομαντικές κομεντί εγκαθιστούσαν το μεγάλο φινάλε τους. Οι doom-roms αρνούνται να το προσποιηθούν.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.