Από τα 35.000 πόδια στα μονοπάτια: η διπλή ζωή ενός πιλότου 

Γρήγορα καταλάβαμε ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμα travel account που απλά κυνηγάει προορισμούς, τσεκάρει «λίστες» και προσπαθεί να αναδείξει “catchy” spots, αλλά πως είναι  μια καταγραφή αυθεντικών εμπειριών: φύση, μουσική, πολιτισμός, διαδρομές, φαγητό, τέχνη, που όλα περνούν μέσα από την ίδια λογική: πώς είναι να τα ζεις εκείνη τη στιγμή.

Ανακαλύψαμε πως πίσω από τον «Ξένο», βρίσκεται ο Δημήτρης Αλεξανδρής, κυβερνήτης αεροσκαφών με πάνω από 10.000 ώρες πτήσης. Από εκείνους τους ανθρώπους που έμαθαν να κινούνται με ακρίβεια στα 35.000 πόδια, να παίρνουν αποφάσεις σε δευτερόλεπτα και να εμπιστεύονται τόσο τα όργανα όσο και την κρίση τους.

Η πτήση, για εκείνον, δεν είναι απλά μια ρουτίνα μάθαμε. Είναι μια συνεχής άσκηση ευθύνης, συγκέντρωσης, πειθαρχίας. Κι όμως, όταν προσγειώνεται, επιλέγει μια άλλη ζωή. Ως «Ξένος», δημιουργεί έναν άλλο ρυθμό. Έναν τρόπο να κινείται στη στιγμή. Να σταματά, να κοιτάζει γύρω του, να μένει όσο θέλει στο παρόν του.

Του ζητήσαμε να μας μιλήσει λίγο γι’ αυτήν τη διπλή ζωή.

Η αεροπορία και ο Xénos/Ξένος μοιάζουν να κινούνται σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πού συναντιούνται και πού διαφέρουν; 

Συναντιούνται στο ταξίδι. Σαν έννοια. Στην αεροπορία όμως υπάρχει πάντα ένα πλαίσιο, πολύ ακριβές, συγκεκριμένο, τεχνολογικά άρτιο και αυστηρό. Υπάρχει ένας ξεκάθαρος στόχος: να πας από το Α στο Β, με ασφάλεια, ενώ το ενδιάμεσο είναι διεκπεραιωτικό.

Υπάρχουν όμορφες στιγμές σε αυτό, αλλά δεν είναι εκεί το βάρος. Το βάρος βρίσκεται στον προορισμό. Ο «Ξένος» κινείται στον αντίποδα: δεν υπάρχει κάτι που πρέπει απαραίτητα να ολοκληρωθεί. Το ενδιάμεσο είναι ο λόγος που ξεκινάς. Είναι εκεί που σταματάς τον χρόνο, που παρατηρείς, που αφήνεσαι. Που δεν υπάρχει πίεση να πας κάπου, υπάρχει μόνο το «να είσαι εκεί, αληθινός και παρών».

Τι σημαίνει για σένα «Ξένος»; 

Σημαίνει πολλά. Δεν θέλω να το υπεραναλύω, γιατί είναι κάτι που εξελίσσεται συνέχεια. Συνοψίζοντας όμως, ίσως είναι το να μη νιώθω ότι μου ανήκει κάτι, να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο. Αυτό με κάνει ξένο, ταξιδιώτη, φιλοξενούμενο αλλά και οικοδεσπότη. Να μπαίνω σε έναν τόπο με σεβασμό και περιέργεια, σαν να είναι η πρώτη φορά, ακόμα κι αν δεν είναι. Μέσα από αυτήν τη στάση, μαθαίνω να σέβομαι, να αγαπώ και να φροντίζω.

Υπήρχε πάντα αυτή η σχέση με τη φύση; 

Υπήρχε πάντα. Θυμάμαι να περπατώ 4-5 χρονών στη Βάλια Κάλντα και να χαζεύω παιδάκι τα θεόρατα ρόμπολα και τις μαύρες και κόκκινες πεύκες. Θυμάμαι στα 12-13, να περπατάμε με την οικογένειά μου και ένα γκρουπ υπέροχων ανθρώπων, στα υπέροχα μονοπάτια της Άνδρου και της Σερίφου, χειμώνα, νιώθοντας τον καθαρό αέρα του Αιγαίου στα πρόσωπά μας. Τόσο απλά και ουσιαστικά, που μου έχουν μείνει πολύ έντονα.

Τι θέλεις να αναδείξεις μέσα από το “Xénos Traveller“; 

Δε με ενδιαφέρει απλά να αναδείξω μέρη ή να παρουσιάσω πχ κάτι πρώτος. Δε με ενδιαφέρει να συμβάλλω σε έναν ακόμα κύκλο καταναλωτικών εμπειριών.

Με ενδιαφέρει να δείξω πώς αισθάνομαι μέσα σε αυτά: τη στιγμή που σταματώ και απλά υπάρχω, χωρίς να βιάζομαι, παρατηρώντας τις λεπτομέρειες. Τις ακτίνες ανάμεσα από τις φυλλωσιές, τους ήχους των πτηνών, τον ήχο του κύματος ενώ κολυμπάω, τη ροή του ποταμιού, τις κινήσεις των ζώων. Ακόμη και στο πιο μικρό και θεωρητικά άσημο, μπορείς να παρατηρήσεις κάτι εκπληκτικό.

Πιστεύεις μπορεί και κάποιος που ζει σε μια μεγαλούπολη να τα βρει αυτά τα αισθήματα; 

Φυσικά. Αν εκεί τον οδηγεί η ψυχή του και η αντίληψή του, μπορεί. Και πιο εύκολα απ’ όσο νομίζει.

Πες μας δύο αγαπημένα σου μέρη στην Αθήνα; 

Ο λόφος της Πνύκας, με το δασάκι, τις ελιές και την ανεπανάληπτη θέα. Ο υπέροχος περιφερειακός δρόμος της Αρχαίας Αγοράς, με φόντο τον συγκλονιστικό ναό του Ηφαίστου.

Δύο αγαπημένα σου μέρη στην Ελλάδα; 

Η πλατεία της Καστάνιανης Μαστοροχωρίων, με τους υπέροχους ανθρώπους, τα πετρόκτιστα σπιτάκια, ακούγοντας τους μοναδικούς μουσικούς παραδοσιακούς ήχους της περιοχής.

Η θέα από το κάστρο της Αστυπάλαιας, με την ομορφότερη ανατολή του ηλίου που έχω δει, νιώθοντας μια πλήρη ελευθερία.

Πόσο σημαντικό είναι να μοιράζεσαι αυτές τις εμπειρίες; 

Το να ζεις κάτι μόνος σου είναι δυνατό και πολλές φορές διεισδυτικό, αλλά όταν κάτι το μοιράζεσαι αποκτά άλλη αξία και υπόσταση. Παύει να αφορά μόνο εσένα, γίνεται κάτι που ενώνει, που αφήνει ίχνος στους άλλους, που μεταδίδεται. Κάτι που δίνει νόημα σε όσα ζεις και σε συνδέει με τους ανθρώπους γύρω σου. Το μοίρασμα, ειδικά με τους ανθρώπους σου, μετατρέπει την εμπειρία σε κάτι μεγαλύτερο, πιο αληθινό, πιο ζωντανό.