Ποια είναι η πιο βαρετή κατηγορία φιλάθλων και γιατί οι «καλή επιτυχία στις ελληνικές ομάδες»;
Λίγες ώρες πριν την πέμπτη και τελευταία πράξη ανάμεσα σε Βαλένθια και Παναθηναϊκό, επαναφέρουμε στον δημόσιο διάλογο, ένα λαϊκό κι αγαπημένο θέμα για συζήτηση.
- 13 ΜΑΙ 2026
Δεν στηρίζω, ούτε κράζω. Απλώς, δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί να πρέπει να υποστηρίζεις τις ελληνικές ομάδες στο εξωτερικό; Ναι, είναι αυτή η συζήτηση που ακόμα και με πέντε ποτά στη πλάτη, δε μπορείς ποτέ να σκιπάρεις στο μπαρ, ή και sober στο καφέ.
Οι φυλές του thread, χωρίζονται σε φανατικούς, chill guys και χόμο γιουνιβερσάλις. Στην πρώτη κατηγορία δεσπόζουν οι πιστοί ιεραπόστολοι της τοξικότητας που υποστηρίζουν πρώτα την ομάδα τους και μετά τον απέναντι, του απέναντι.
Ναι έχετε δίκιο, μιλάω για όσους στηρίζουν Βαλένθια απόψε. Αλλά και για όλους αυτούς που πανηγύρισαν το σουτ του Llull πριν τρεις Μάηδες σα να γεννήθηκαν στην Calle Mayor.
EUROKINISSI
Στο λεξικό τους, φιγουραρούν οι στραβοστομιές τύπου «έχω 48 πρωταθλήματα, έχεις 20» ή «έχω 7, έχεις 3». Τυχαίοι οι αριθμοί.
Η δεύτερη κατηγορία κολυμπάει στην αλεγκρία. Κερδίζει η ομάδα μου, χαίρομαι, χάνει η ομάδα μου, λυπάμαι κι όλα τα άλλα δε με αφορούν. Είναι αυτοί οι χαλαροί τύποι που δεν θα ακούσεις ποτέ να απευθύνονται σε α’ ενικό για το αγαπημένο τους κλαμπ.
Στις τοξικές ομαδικές γελάνε με αστεία και των δύο πλευρών. Ενίοτε, αυτοσαρκάζονται σε βαθμό που προκαλούν. «Έλα μωρέ μη κάνεις έτσι, ήταν καλύτεροι αφού». Βασικά, όταν το συγκεκριμένο επίρρημα μπαίνει στο τέλος της πρότασης, οι παλμοί δεν είναι ποτέ στους 60.
Εδώ είναι Βαλκάνια.
Η τρίτη κατηγορία είναι η εξέλιξη της δεύτερης, ο Ράιτσου του οπαδικού ζεν που κάνει Δαλάι Λάμα, Γκάντι και Θανάση Ευθυμιάδη να μοιάζουν με ultras.
Έρχονται πολλές φάσεις ζωής που μπορεί να πάψουν να σε απασχολούν στρογγυλές θεές και σπυριάρες μπάλες. Κατανοητό, κι ας θεωρώ προσωπικά πολυτέλεια το να αποφασίζουν το vibe σου 11 ή 5 «εκατομμυριούχοι» που κλωτσούν ή βάζουν στο καλάθι, το τόπι.
Δεν θα το αναλύσουμε, αλλά δεν χρειάζεται να ξεφεύγεις μόνο μέσα από το πανί, το σανίδι, ή την σκηνή. Ρωτήστε και ένα μόνιμο θαμώνα στα επίσημα του ΣΕΦ, κάτι θα ξέρει. Ερωτεύτηκε το σινεμά, αλλά μεταμορφώθηκε ταυτόχρονα και σε γαύρος.
Αυτοί οι διανοούμενοι λοιπόν, όχι μόνο δεν έχουν πλέον αυτό το ένζυμο που βάζει σε προτεραιότητα το καλεντάρι της αγαπημένης τους ομάδας, αλλά ακόμα κι όταν καταλήγουν σε ένα σπίτι για να δουν αγώνα, περνούν περισσότερη ώρα κοιτώντας την συλλογή με τα βινύλια κρατώντας ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, ή χαζεύουν ριλάκια στην οθόνη του κινητού τους.
Μπορεί να αναρωτηθούν κάτι άκυρο του στυλ «ο Λαρεντζάκης είναι 22 χρονών;». Μπερδεύουν και τα ονόματα. Θα προφέρουν λάθος το επίθετο του McKissic. Φασάρα. Αν το ματς πάει καλά, ίσως φορέσουν και το καπέλο του οπαδού, ανεβάζοντας κανένα στοράκι. Performative φίλαθλοι, ρε παιδί μου.
Γνωρίζετε ήδη σε ποια φυλή ανήκετε, δεν θα το μάθετε από το OneMan. Αν είστε στην τρίτη κατηγορία όμως, μπορείτε να βρείτε το καλοκαιρινό πρόγραμμα για το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, να βρείτε πού τρώμε νόστιμα hot dogs στην Αθήνα, ή να μάθετε γιατί αρκετά μαγαζιά της Αθήνας βγάζουν τις δικές τους ποδοσφαιρικές εμφανίσεις.
Η σκέψη μας είναι με τους φανατικούς που σουλατσάρουν στην πρώτη εθνική τοξικότητας. Εκείνους που πηγαίνουν κόντρα στο χλιαρό και κάπως άνευρο αφήγημα που θέλει όλες τις ομάδες σφιχταγκαλιασμένες στο εξωτερικό. Πλήττω.
Δε μιλάμε για ακρότητες και τρέλες. Λέμε μόνο ότι είναι οκέι να σφίγγεις την γροθιά σου όταν ο αιώνιος αντίπαλος αποτυγχάνει του στόχου. Ας μη το κάνουμε τόσο θέμα κι ας κεραστούμε ελεύθερα τις γλυκές παστίλιες με γεύση τον πόνο του αντιπάλου.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.