Bad Bunny, Λάνθιμος και μια επική ρεβάνς: 5 λόγοι για να δεις το 60ο Super Bowl

Ding dong, οι Chiefs είναι νεκροί!

Μετά από μια 7ετία ασφυκτικής κυριαρχίας στην AFC, όπου κέρδιζαν το Super Bowl, ή έπαιζαν στο Super Bowl ή στη χειρότερη περίπτωση έχαναν στην παράταση του παιχνιδιού πριν το Super Bowl, οι Chiefs κατατροπώθηκαν και μάλιστα εμφατικά.

Μια από τις πρώτες ομάδες που αποκλείστηκαν και μαθηματικά από τα πλέιοφ(!) σε μια σεζόν που ο Mahomes κι η παρέα του εύχονται να αποδειχθεί απλή παρένθεση, οι κυρίαρχοι των ‘20s Kansas City Chiefs πάτησαν επιτέλους φρένο.

Σίγουρα, αυτή θα είναι επιτέλους η ευκαιρία που περίμεναν όλες οι άλλες σημαντικές δυνάμεις της AFC για να βρουν τη δική τους χαραμάδα προς την επιτυχία. Οι Bills, που έχουν την στατιστικά καλύτερη ομάδα της τελευταίας 5ετίας αλλά δεν έχουν φτάσει καν στο Super Bowl. Ή οι Ravens του 2 φορές MVP Lamar Jackson. Ή οι εντυπωσιακοί φέτος Broncos που κέρδισαν το #1 seed στα πλέιοφ!

…οι Patriots;;;;;;

Για να δανειστούμε τα λόγια απόγνωσης του Jesse από το Breaking Bad, they can’t keep getting away with this! Ναι, οι Patriots, αναμφίβολα η απόλυτη δυναστεία των πρώτων 20(!) χρόνων του 21ου αιώνα, που μετά την αποχώρηση του Tom Brady έπεσαν στον πάτο και σε κρίση ταυτότητας… κατάφεραν ήδη να φτιάξουν ξανά ομάδα και να επιστρέψουν στο Super Bowl πριν καν έχουν την ευκαιρία τους σε αυτό οι Bills ή οποιοσδήποτε άλλους από τους διεκδικητές της AFC;;;

Είναι αυτό που λένε, πρόσεχε τι εύχεσαι.

---

Οι Patriots το έκαναν όμως, άρπαξαν την μοναδική ευκαιρία από τα μαλλιά, είχαν και τεράστια τύχη με το μέρος τους (θα το αναλύσουμε αυτό παρακάτω, δεν το λέμε από πίκρα) και είναι ξανά εκεί, στον φυσικό τους χώρο.

Όμως, σε μια αληθινά σπάνια για αυτούς εξέλιξη, δεν είναι το φαβορί. Ούτε καν δηλαδή. Το πολύ μεγάλο φαβορί είναι οι Seahawks, που κι εκείνοι κατάφεραν να ολοκληρώσουν το rebuild τους μετά την εντυπωσιακή ομάδα που είχαν χτίσει στη διάρκεια των ‘10s, με την εκκωφαντική άμυνα της Legion of Boom και τον Marshawn ‘τανκ’ Lynch.

Ψάχτηκαν κι εκείνοι για κάποια χρόνια, άλλαξαν τελείως το ρόστερ τους, αντικατέστησαν τον επιτυχημένο κόουτς τους με έναν νεότερο, και ξανά προς την δόξα τράβηξαν.

Και μάλιστα έφτασαν ως εδώ μέσα από την πολύ πιο ανταγωνιστική NFC και συγκεκριμένα κερδίζοντας τους μεγάλους τους αντιπάλους Los Angeles Rams σε ένα ήδη κλασικό παιχνίδι – υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα αυτές να είναι οι δύο ξεκάθαρα καλύτερες ομάδες όλου του NFL, απλά έτυχε να βρίσκονται στο ίδιο division, και άρα να έχουν παίξει μεταξύ τους τρεις φορές στη διάρκεια της χρονιάς.

Όπως κι αν έφτασαν όμως ως εδώ, το Seahawks-Patriots αυτού του τελικού ακούγεται απλά… σωστό. Όχι μόνο επειδή έπαιξαν ξανά μαζί πριν 11 χρόνια σε ένα κλασικό παιχνίδι, δύο τελείως διαφορετικές εκδοχές αυτών των ομάδων. Αλλά επειδή είναι δύο από τα πλέον κυρίαρχα ή έστω συνεπή NFL franchises των τελευταίων δύο δεκαετιών. Πώς να το πω αλλιώς – αυτό το ζευγάρι απλά μοιάζει με ζευγάρι Super Bowl.

Τι περιμένουμε όμως από τη φετινή τους αναμέτρηση; Ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες και τα πρόσωπα του φετινού τελικού; Και τι έχουν να περιμένουν οι θεατές που βλέπουν απλά έναν αγώνα american football κάθε χρόνο; Αυτό είναι ένα χρήσιμο λυσάρι για τα βασικά storylines – τους λόγους δηλαδή – που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς στο φετινό παιχνίδι.

Seahawks-Patriots, μέρος 2ο: Τα φαντάσματα ενός αξέχαστου τελικού

Αυτό δε θα ξεχαστεί ποτέ, και όχι μόνο λόγω του αριστερού καρχαρία πίσω από την Katy Perry. Εμβληματική στιγμή του σύγχρονου NFL lore, το σοκαριστικό κλείσιμο εκείνου του φανταστικού τελικού θα παραμένει για πάντα ένα από τα μεγαλύτερα what-ifs του ομαδικού αθλητισμού.

Οι Seahawks είχαν την καλύτερη ομάδα εκείνων των χρόνων, με την Legion of Boom να τρομοκρατεί τις αντίπαλες επιθέσεις, τον Marshawn Lynch να ποδοπατά αντίπαλες άμυνες και τον αεικίνητο Pete Carroll στον πάγκο να δίνει στην ομάδα του μια εντυπωσιακή ώθηση και στον quarterback Russell Wilson όλο τον χώρο, τα συστήματα και τα όπλα που χρειαζόταν για να κάνει ό,τι θέλει στο γήπεδο.

Εκείνοι οι Seahawks ήταν πολύ απλά η πιο κουλ ομάδα της δεκαετίας. Και είχαν μόλις κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, ποδοπατώντας με 43-8(!) τους Broncos του θρύλου Peyton Manning. Φέτος ήταν έτοιμοι για την επισημοποίηση της δυναστείας τους – το ριπίτ είναι κάτι τρομερά σπάνιο έτσι κι αλλιώς. Σε εκείνο το σημείο, είχε μια δεκαετία να συμβεί, και δε θα συνέβαινε ξανά μέχρι να περάσει άλλη μία, μέχρι τους Chiefs του Mahomes.

---

Στην τελευταία φάση του αγώνα, οι Seahawks είναι στη μία γυάρδα, έχουν όλες τους τις προσπάθειες και ένα time out, και έχουν 30” χρόνου. Αν σκοράρουν περνούν μπροστά και στην ουσία εξασφαλίζουν το τρόπαιο καθώς απομένει ελάχιστος χρόνος για αντίδραση. Η κοινή λογική λέει: Δώσε τη μπάλα στον Marshawn, τον καλύτερο running back της λίγκας. Μία φορά; Δύο; Τρεις; Ε, θα το κάνει. Από τη μία γυάρδα; Θα το κάνει.

Όμως ο Carroll επέλεξε ένα απρόσμενο play που αν είχε πετύχει θα λέγαμε ότι πέτυχε γιατί ήταν πανέξυπνο και κανείς δεν το περίμενε, με μια κοντινή, απότομη πάσα από τη μία γυάρδα. Μόνο που ο Malcolm Butler πετάχτηκε σαν ελατήριο και όχι μόνο διέκοψε την πάσα, αλλά κράτησε τη μπάλα κιόλας – ένα σοκαριστικό interception που έληξε άμεσα κι απρόσμενα το παιχνίδι, με τους Patriots να κρατάνε το φαινομενικά εύθραυστο προβάδισμά τους.

Κι αυτό που προδιαγραφόταν ως το παιχνίδι που θα εκκινούσε τη δυναστεία των Seahawks, έγινε στην πραγματικότητα η εκκίνηση μιας δεύτερης φάσης στη δυναστεία των Patriots: Μέσα σε 5 χρόνια, η ομάδα των Belichick και Brady κέρδισε 3 Super Bowl, για να πηγαίνουν παρέα με τα 3 που είχαν κερδίσει στη διάρκεια των ‘00s.

Δεν ξέρω αν η φανέλα μπορεί να παίξει τον αγώνα αντί για εσένα, ειδικά όταν οι ομάδες που κατεβαίνουν σήμερα στο γήπεδο είναι εξ ολοκλήρου διαφορετικές από εκείνες τις δύο. Όμως είναι ομολογουμένως δύσκολο να μη σκέφτεσαι διαρκώς εκείνο το καθοριστικό παιχνίδι, να μη σκέφτεσαι την Ιστορία που (ξε)γράφτηκε εξαιτίας του.

Ή ίσως και να είναι απελευθερωτικό: Οι σημερινοί παίχτες των Seahawks, από τον απρόσμενο σταρ Sam Darnold μέχρι τον εκπληκτικό receiver Jaxon Smith-Njigba, ξέρουν πως χάρη σε εκείνο το what if, μπορούν σήμερα να γράψουν εξαρχής τη δική τους Ιστορία.

Όπως και να έχει, το interception που Butler θα παίξει και θα ακουστεί και θα συζητηθεί πολύ αυτή τη βραδιά.

Κοροϊδεύουν τον κόσμο οι Patriots;

Λένε πως μπορείς μόνο να νικήσεις τους αντιπάλους που βρίσκεις μπροστά σου και προφανώς αν οι Patriots κερδίσουν τον φετινό τίτλο θα είναι ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα, όπου έχουν κάνει ό,τι χρειάστηκε να κάνουν χωρίς πολλές αμφιβολίες.

Αλλά εξετάζοντας τη θέση τους σε αυτό τον τελικό, δε γίνεται να μην κοιτάξουμε το πώς βρέθηκαν εκεί – τη διαδρομή τους προς αυτό το Super Bowl. Δε θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, δε θα το πάμε αντίπαλο-αντίπαλο. Θα πιάσουμε τη συνολική εικόνα. Δείτε μόνο το παραπάνω τουήτ για να πιάσετε το νόημα: Οι φετινοί Patriots αντιμετώπισαν κατά βάση σαβούρα. Αντιπάλους που σχεδόν άπαντες απέλυσαν τους προπονητές τους στο τέλος της σεζόν ή ήταν από το division-πάτο του NFC South.

Αλλά ας το πάμε λίγο πιο επιστημονικά. Οι αντίπαλοι των Patriots στο φετινό τους πρόγραμμα, κατέληξαν με ένα αθροιστικό ρεκόρ 113-176, που μεταφράζεται σε ποσοστό νικών μόλις .391. Ο μέσος αντίπαλος των Patriots στη φετινή σεζόν ήταν μια ομάδα περίπου 6 νικών. Έπαιζαν κάθε εβδομάδα με τους Saints, βασικά.

Αυτό, στατιστικά, είναι το 3ο ευκολότερο πρόγραμμα που έχει παίξει οποιαδήποτε ομάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Προσέξτε, όχι ομάδα των πλέι οφ. Γενικά. Από όλα τα προγράμματα όλων των ομάδων σε όλα τα πρωταθλήματα εδώ και μισό αιώνα, το φετινό των Patriots ήταν το 3ο ευκολότερο. Και είναι μάλιστα το κυριολεκτικά ευκολότερο πρόγραμμα όλου του 21ου αιώνα. Σωστά: Από το 2000 και μετά, καμία ομάδα από όλες τις ομάδες που έχουν κατέβει στο γήπεδο, δεν είχε ευκολότερο σύνολο αντιπάλων απέναντί της.

Η τύχη συνεχίστηκε στα πλέι οφ, όπου οι Patriots αντιμετώπισαν τους Houston Texans με τον αντίπαλο quarterback να κάνει ένα από τα φρικαλέα παιχνίδια που έχουν δει τα μάτια μας στο σύγχρονο NFL, και τους Denver Broncos χωρίς τον βασικό τους quarterback.

---

Τώρα, σημαίνουν όλα αυτά ότι οι Patriots πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη και να φύγουν μόνοι τους ή πως το παιχνίδι έχει λήξει πριν καν ξεκινήσει; Φυσικά και όχι – απλά είναι κάτι που αξίζει να έχουμε στο νου μας: Αυτή η ομάδα δεν έχει δοκιμαστεί στα αλήθεια φέτος.

Αυτό δεν κάνει λιγότερο εντυπωσιακό το επίτευγμά τους. Μια ομάδα που πέρυσι κατέληξε με 4-13, φέτος το γύρισε εμφατικά μετά την πρόσληψη του νέου κόουτς Mike Vrabel και την εντυπωσιακή ανόδου του νέου τους quarterback, Drake Maye, σε 14-3, συν 3 ακόμα νίκες στα πλέι οφ. Είναι η μεγαλύτερη μεταστροφή που έχει σημειωθεί μετά τους Rams από το ‘98 προς το ‘99, οι οποίοι τότε, το ‘99, κέρδισαν το Super Bowl και είχαν τότε καταγραφεί ως the greatest show on turf“: Μια απολαυστική επιθετική μηχανή η οποία δεν σταματούσε απέναντι σε τίποτα και κατατρόπωνε αντιπάλους μέχρι να κατακτήσει τον τίτλο, σε μια από τις πιο επιβλητικές σεζόν που μας έχει δώσει το άθλημα.

Είναι πασίγνωστο αυτό για εκείνους τους Rams. Ξέρετε τι είναι λιγότερο γνωστό; Το ποσοστό νικών των αντιπάλων τους εκείνη τη χρονιά: 0.363. Ναι, πολύ σωστά. Χαμηλότερο από των φετινών Patriots. Για την ακρίβεια, το χαμηλότερο όλων των εποχών. Εκείνη η ομάδα είχε, πολύ απλά, αντιμετωπίσει το ευκολότερο πρόγραμμα στην ιστορία του NFL. Αλλά έφτασαν στον τίτλο και η Ιστορία τους κατέγραψε δικαίως ως επιθετική μηχανή.

Γιατί; Γιατί μπορείς να κερδίσεις μόνο αυτούς που έχεις απέναντί σου.

Sam Darnold: Ένας μέτριος γυρατζής μεταμορφώνεται σε super star

Η ιστορία του Sam Darnold φαινόταν σαν την πιο συχνή που συναντάμε στο NFL. Quarterback που έρχεται με hype από το κολέγιο, επιλέγεται σε υψηλή θέση στο draft από ομάδα που δεν έχει τη δυνατότητα και το υλικό να βοηθήσει την ανάπτυξή του, άμεσο bust και από Μεγάλη Ελπίδα ακολουθεί μια άμεση μεταμόρφωση σε γυρατζή αναπληρωματικό που κόβει βόλτα το NFL για να ζεσταίνει πάγκους και να παίζει μία στο τόσο άμα τραυματιστεί ο βασικός QB.

Αλλά η μοίρα του Sam Darnold έμελλε να είναι διαφορετική. Κι είναι αληθινά παράξενη εξέλιξη.

Γιατί ναι, κανείς δεν περιμένει από τον διαχρονικά ανίκανο οργανισμό των Jets να αναπτύξει στα αλήθεια έναν νέο ταλέντο. Οπότε δεν μας κάνει εντύπωση που ο Darnold απέτυχε στους Jets. Ακόμα κι αν ο βαθμός της αποτυχίας του ήταν εντυπωσιακός: Την πρώτη του σεζόν έριξε 15 interception, σχεδόν όσα touchdowns (17). Μέχρι την τρίτη του σεζόν στη Νέα Υόρκη, ο Darnold είχε φτάσει να ρίχνει κυριολεκτικά περισσότερα ints από ό,τι TDs (11 εναντίον 9) και να κερδίζει μόλις 2 από τα 12 παιχνίδια του.

Αναμφίβολα το μεγαλύτερο legacy αυτής της εφιαλτικής τριετίας ήταν η στιγμή που μονολόγησε στο μικρόφωνο πως «βλέπει φαντάσματα» σε ένα παιχνίδι απέναντι στους Patriots όπου έριξε μερικά από τα ασχημότερα interceptions της πρόσφατης μνήμης. Παίρνοντας μεταγραφή στους Panthers η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Πάλι πιο πολλές οι ήττες από νίκες, πάλι πιο πολλά τα interceptions από touchdowns, σε μια χρονιά με το χαμηλότερο passer rating της καριέρας του.

Σταδιακά έχασε τη θέση του βασικού στους Panthers και πήρε μεταγραφή ως αναπληρωματικός στους 49ers – εκεί όμως έγινε κάτι σημαντικό. Φάνηκε πως το να παίζεις (έστω ως μπακάπ) σε έναν τόσο ικανό οργανισμό σε βοηθάει και σε αναπτύσσει περισσότερο από το να ηγείσαι ενός χάους. Στο Σαν Φρανσίσκο έπαιξε λίγο, όμως κι ο ίδιος παραδέχεται πως η συνεργασία με τον Kyle Shanahan άλλαξε την προσέγγισή του στο παιχνίδι.

Ύστερα από μια κακή 6ετία, ο Darnold είχε τη στιγμή του επιτέλους το ‘24. Πήρε μεταγραφή στους σχεδόν πάντα ικανούς αλλά σχεδόν πάντα σε φάση μετάβασης Minnesota Vikings, σαν μεταβατική λύση μέχρι να είναι έτοιμος ο νέος QB που έκαναν draft. Καλός οργανισμός, καλή ομάδα, και ξαφνικά: Μια σεζόν με 14 νίκες, το καλύτερο passer rating της καριέρας του, 35 touchdowns (περισσότερα από όσα είχε πασάρει αθροιστικά τα προηγούμενα 4 χρόνια) και είσοδος στα πλέι οφ.

Ένα θαύμα από το πουθενά ή ένδειξη για μια καριέρα που έξαφνα ξεκινά θριαμβευτικά από την αρχή; Οι Vikings επέλεξαν να μην κρατήσουν τον Darnold για να χτίσουν πάνω στον νέο τους quarterback (και είχαν μια από τις χειρότερες σεζόν τους εδώ και πολλά χρόνια) και οι Seahawks –που είχαν ήδη χτίσει από πέρσι κάτι πολύ στιβαρό– τον άρπαξαν.

Και.. Πάλι 14 νίκες!

Και ψύχραιμες, μέχρι και εντυπωσιακές επιδόσεις στα πλέι οφ αυτή τη φορά. Στον τελικό περιφέρειας εναντίον των Rams (το αληθινό φετινό Super Bowl, για να είμαστε ειλικρινείς) ο Darnold πυροβολούσε στον ρυθμό του σπουδαίο κανονιοβολιστή (και φετινού MVP) Matthew Stafford. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, και πού πήγαν εκείνα τα φαντάσματα;

Α, ναι, μιλώντας για τα φαντάσματα: Φυσικά και η μεγάλη στιγμή της καριέρας του, το Super Bowl, θα ήταν με αντιπάλους τους Patriots.

Ο Bad Bunny μας στέλνει σε χορό – και κάνει έξαλλη τη δεξιά των ΗΠΑ

Ο σούπερ σταρ αποτελεί μια επιλογή συνεπή με την κατεύθυνση των τελευταίων ετών για το ημίχρονο του Super Bowl, με το NFL να προσπαθεί συνειδητά να μπρανταριστεί ως ένα wannabe παγκόσμιο, νεανικό, χιπ φαινόμενο, παρότι δεν είναι τίποτα από αυτά. Φυσικά και το πολύ core, λευκό, συντηρητικό κοινό του πρωταθλήματος δεν έχει πάρει πολύ καλά αυτή τη στροφή, αλλά ο Bad Bunny είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για πολλούς.

Το context της εποχής φυσικά παίζει τεράστιο ρόλο σε αυτό. Ο διεθνής σούπερ σταρ εκπροσωπεί μια έκφραση της Αμερικής που ο τραμπισμός απεχθάνεται, και πόσο μάλλον με δεδομένη την ένταση που πλέον δεν συγκρατείται στις ΗΠΑ, με τις στρατιές του ICE να λειτουργεί καθαρά σαν κατοχική δύναμη στη Μινεσότα. Ο Bad Bunny εκφράστηκε εναντίον του ICE πριν λίγες μέρες κερδίζοντας ένα από τα Grammys του, κι αυτό κάνει τη δεξιά φράξια ακόμα πιο έξαλλη εναντίον του.

Πριν κάποιες μέρες, η φασιστική Turning Point USA του Charlie Kirk οργάνωσε μια ‘βασισμένη στην οικογένεια και την πίστη’ εναλλακτική για το show του Bad Bunny (που είναι επικίνδυνος για τις οικογένειες επειδή… είναι Πορτορικάνος μάλλον;) με headliner τον Kid Rock. Πάταγος.

Τελοσπάντων, όλοι αυτοί ας κλαψουρίζουν μεταξύ τους ακούγοντας τον Kid Rock, ο υπόλοιπος πλανήτης θα διασκεδάζει με τον Bad Bunny α λα Penelope Cruz και Javier Bardem:

Αυτά είναι τα σωστά γλέντια.

Οι διαφημίσεις του Γιώργου Λάνθιμου με Emma Stone και George Clooney

Και όπως όλοι φυσικά φανταζόμασταν, ήρθε κι η στιγμή που ο Γιώργος Λάνθιμος θα έχει διπλή παρουσία στο Super Bowl, με δύο διαφορετικά διαφημιστικά σποτ γυρισμένα από τον Έλληνα σκηνοθέτη να κάνουν επίσημο λανσάρισμα στη διάρκεια του event.

Το ένα, με τίτλο Unavailable, συνεχίζει την συνεργασία του με την Emma Stone, καθώς η πλοκή της διαφήμισης (για τον hosting γίγαντα Squarespace) θέλει την ηθοποιό να φωνάζει δραματικά στην κάμερα όταν διαπιστώνει πως το domain emmastone.com δεν είναι διαθέσιμο. (Στην πραγματικότητα, φυσικά και οδηγεί σε σάιτ της Squarespace.) Είναι απολύτως μια αισθητική συνέχεια της συνεργασίας του διδύμου ειδικά μετά το Poor Things.

Το άλλο, με τίτλο The Feest και πρωταγωνιστή τον George Clooney, παραπέμπει περισσότερο προς The Favourite, εστιάζει σε καρτουνίστικα γκροτέσκες φιγούρες πλούτου και προνομίου καθώς κανένας δε θέλει φυσικά να ‘φάει τα fees’. Η παρήχηση της επαναλαμβανόμενης φράσης σε συνδυασμό με τη σύνθεση της αποκομμένης, αριστοκρατικής ελίτ του δείπνου συνιστά μια υπόγεια, ειρωνική “eat the rich” αναφορά, πίσω από το κατεξοχήν μήνυμα: ότι η Grubhub θα ‘φάει’ τα fees για τις μεγάλες παραγγελίες.

Τελοσπάντων, όχι να μεγιστοποιήσουμε τη σημασία, αλλά αφενός διασκεδάζω πολύ με το concept ‘μια τεράστια εταιρεία μοίρασε εκατομμύρια για διαφημιστικό χρόνο στο Super Bowl και προσέλαβε τον Λάνθιμο για να το κάνει’ κι αφετέρου εκτιμώ την συνέπεια του δημιουργικού του βλέμματος τη στιγμή που οι περισσότερες διαφημίσεις πια μοιάζουν να είναι απλή ανάσυρση ‘90s pop culture αναφορών.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.