©2021/Rodolfo Molina/Associated Press
BARCELONA

Ο χαρισματικός Joan Laporta

Ο νέος διοικητικός ηγέτης της Barcelona, η πρώτη του θητεία, η πολιτική, η νίκη στις εκλογές και τα άμεσα σχέδια για τα οικονομικά, τις μεταγραφές και φυσικά τον Messi.

Το βράδυ της 7ης Μαρτίου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ολοκληρώθηκε η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Barcelona. Μετά την καταμέτρηση των ψήφων, έγινε γνωστό ότι ο Joan Laporta θα είναι ο νέος διοικητικός ηγέτης των ”blaugrana” για την επόμενη εξαετία. Αυτή θα είναι η δεύτερη θητεία του, αφού ο Laporta υπήρξε πρόεδρος του καταλανικού συλλόγου και την περίοδο 2003-2010. Ο 58χρονος δικηγόρος κατάφερε να πάρει 30.184 ψήφους (54%), έναντι των 16.679 (30%) του Victor Font και των 4.769 (8,6%) του Toni Freixa, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του απόλυτου φαβορί που του έδινε τις τελευταίες εβδομάδες σύσσωμος ο ισπανικός Τύπος.

Οι εκλογές διεξήχθησαν σε μια πολύ κρίσιμη χρονική συγκυρία για τους “culés”, με πολλά και μεγάλα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί και να λύσει ο Laporta. Η προηγούμενη διοίκηση του Josep Maria Bartomeu άφησε πίσω της «καμμένη γη» σε όλα τα επίπεδα, δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο πρώην πρόεδρος της Barca, συνελήφθη από την καταλανική αστυνομία λίγες μέρες πριν τις εκλογές, κατηγορούμενος για διαφθορά, κακοδιαχείριση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Η νίκη όμως του Laporta, δείχνει να ξαναφέρνει την αισιοδοξία στους Καταλανούς, αφού κανείς δεν ξεχνάει ότι πρόκειται για τον πιο πετυχημένο πρόεδρο στην ιστορία του συλλόγου. Στο σημερινό κείμενο θα δούμε ποια προβλήματα θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο “Jan”, ποιες θα είναι οι προτεραιότητές του, ποιες οι πρώτες του κινήσεις και βέβαια, τί σκοπεύει να κάνει ώστε να πείσει τον Messi να συνεχίσει στην ομάδα και μετά το ερχόμενο καλοκαίρι.

Πριν όμως από όλα αυτά, ας θυμηθούμε πρώτα την πορεία του Laporta στα διοικητικά της Barcelona, πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή του με τα «κοινά» των “blaugrana” και τί πέτυχε στην πρώτη – επταετή – θητεία του. Επίσης, ποια είναι η σχέση του με την πολιτική και το καταλανικό ζήτημα, αλλά και πώς κινήθηκε αυτά τα 11 χρόνια, από τότε δηλαδή που παρέδωσε την προεδρική «σκυτάλη» στον Sandro Rosell, μέχρι και σήμερα.

Από τον «Μπλε Ελέφαντα» στην προεδρία

Ο εκπρόσωπος της πλατφόρμας "Elefant Blau", Τζουάν Λαπόρτα, χαιρετάει τον πρόεδρο του εκλογικού τμήματος στο δημοψήφισμα του 1998. / AS
Ο Joan Laporta γεννήθηκε το 1962 στη Βαρκελώνη και σπούδασε στη Νομική, ειδικευόμενος στο εταιρικό δίκαιο. Είναι ιδρυτικό μέλος του δικηγορικού γραφείου Laporta & Arbós, καθώς και επισκέπτης καθηγητής του δικαίου περί ακινήτων στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης. Αναμίχθηκε για πρώτη φορά στα διοικητικά της Barcelona, όταν κατέβηκε ως υποψήφιος σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Ángel Fernández στις εκλογές του 1997, τις οποίες κέρδισε τελικά ο Josep Lluís Núñez.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Laporta δημιούργησε την πλατφόρμα “Elefant Blau” (μπλε ελέφαντας), θέλοντας να καταγγείλει τη διαχείριση του τότε προέδρου, Núñez, με βασικά αιτήματα, πρώτον, να μην εισαχθεί η Barcelona στο χρηματιστήριο, άρα να μη γίνει αθλητική ανώνυμη εταιρεία (SAD) και δεύτερον, να μην ξοδευτούν αλόγιστα χρήματα σε μεταγραφές.

Η πλατφόρμα προώθησε στο τέλος του 1997 μια πρόταση μομφής εναντίον του Núñez και τον Ιανουάριο του 1998, έχοντας συγκεντρώσει έξι χιλιάδες υπογραφές μελών που ενέκριναν την πρωτοβουλία, κέρδισε το δικαίωμα ενός δημοψηφίσματος, το αποτέλεσμα του οποίου θα αποφάσιζε αν ο πρόεδρος του συλλόγου θα συνέχιζε στο πόστο του. Το referendum διενεργήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1998, ο Núñez παρέμεινε στη θέση του, όμως ο μεγάλος αριθμός ψήφων υπέρ της μομφής (24.863), εδραίωσε την ομάδα Elefant Blau – και μαζί της τον Laporta – ως την πραγματική αντιπολίτευση στη διοίκηση. Η πλατφόρμα συνέχισε τις δράσεις της, εξαναγκάζοντας τελικά τον Núñez σε παραίτηση τον Μάιο του 2000, με προκήρυξη εκλογών μετά από ένα μήνα. Ο Laporta μπήκε στο ψηφοδέλτιο του υποψήφιου για την προεδρία, Lluís Bassat, όμως νικητής ανακηρύχθηκε ο Joan Gaspart με ποσοστό 55%.

Joan Laporta και Johan Cruyff στην τελετή ανακήρυξης του Ολλανδού ως επίτιμου προέδρου της Barcelona (8/4/2010). Ο Cruyff υπήρξε προσωπικός φίλος του Laporta και σύμβουλός του στη διάρκεια της πρώτης προεδρικής του θητείας. / ⓒ 2021 Manu Fernandez/Associated Press
Μετά την ήττα στις εκλογές του 2000, αλλά και την κάκιστη διαχείριση του Gaspart, ο Laporta αποφάσισε να ηγηθεί ο ίδιος μιας ομάδας, για να διεκδικήσει τον προεδρικό θώκο, στην περίπτωση πρόωρων εκλογών, εγκαταλείποντας τον Bassat. Μαζί του, στη νέα αυτή προσπάθεια, τον ακολούθησαν νεαροί επιχειρηματίες, εκ των οποίων, ο Sandro Rosell ήταν εκείνος που έγινε το δεξί του χέρι και ο υπεύθυνος σε αθλητικά θέματα, έχοντας την υπόσχεση ότι σε περίπτωση νίκης στις εκλογές, θα έπαιρνε τον τίτλο του αντιπροέδρου.

Σε αντάλλαγμα, ο Rosell έφερε στην ομάδα του Laporta, επιχειρηματίες της εμπιστοσύνης του, όπως ο Jordi Monés και ο Josep Maria Bartomeu. Μετά την παραίτηση του Gaspart τον Φεβρουάριο του 2003 και την ανάληψη της προεδρίας από τον υπηρεσιακό Enric Reyna, προκηρύχθηκαν εκλογές για τις 15 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς.

Οι υποψήφιοι ήταν έξι, περισσότεροι από κάθε άλλη φορά σε αρχαιρεσίες για την ανάδειξη προέδρου του συλλόγου. Εκτός των Bassat και Laporta, κατέβαιναν ακόμα οι Jaume Llauradó, Josep Martínez Rovira, Josep Maria Minguella και Jordi Majó. Όλα τα γκάλοπ έδιναν σίγουρο νικητή τον Bassat, ο οποίος είχε συγκεντρώσει στο ψηφοδέλτιο πολλές σημαίνουσες προσωπικότητες της καταλανικής κοινωνίας και είχε παρουσιάσει τον Pep Guardiola ως τον επόμενο αθλητικό διευθυντή του συλλόγου, σε περίπτωση επικράτησής του.

Ο Laporta ήταν ο τελευταίος από τους έξι, που παρουσίασε την υποψηφιότητά του. Το προεκλογικό του σλόγκαν ήταν το “Primer, el Barca” (πρώτα η Μπάρσα), ενώ το ψηφοδέλτιό του ήταν γεμάτο με νέους και πετυχημένους επιχειρηματίες 35-45 ετών, που δήλωναν αποφασισμένοι να αφιερώσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους στο σύλλογο.

Ο Joan Laporta πανηγυρίζει τη νίκη του στις εκλογές του 2003. / AS
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Laporta δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, τα καταλανικά και ισπανικά ΜΜΕ ανακοίνωσαν ότι ο Johan Cruyff (του οποίου εκτός από φίλος, ήταν και προσωπικός δικηγόρος) στήριζε τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Το ψηφοδέλτιο του “Jan” είχε μεγάλο αντίκτυπο στην Καταλονία. Στις προεκλογικές εκδηλώσεις, όλοι έβλεπαν τους νέους, πετυχημένους, μορφωμένους υποψήφιους, που καμία σχέση δεν είχαν με το μέχρι τότε μοντέλο των διοικητικών παραγόντων. Ένας Άγγλος δημοσιογράφος που κάλυπτε την εκστρατεία, χαρακτήρισε τον Laporta ως τον «Κένεντι της Μπαρτσελόνα», κάτι που υιοθέτησαν αμέσως όλα τα καταλανικά μέσα. Την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας, ο “Jan” ανακοίνωσε ότι είχε έρθει σε συμφωνία με τη Manchester United για την απόκτηση του David Beckham, κάτι που επιβεβαίωσε ο ίδιος ο αγγλικός σύλλογος στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Τελικά, στις 15 Ιουνίου έφτασε η ημέρα των εκλογών, όπου παρά τον καύσωνα, η προσέλευση στις κάλπες ήταν μαζική από τα μέλη. Αμέσως μετά την καταμέτρηση, έγινε γνωστό ότι ο Laporta είχε κερδίσει, ξεπερνώντας μάλιστα κάθε προσδοκία και αισιόδοξη πρόβλεψη στο τελικό αποτέλεσμα, με το εντυπωσιακό 52,57% των ψήφων! Ο Bassat έμεινε δεύτερος με ποσοστό μόλις 31,80%.

Έτσι λοιπόν, ο Laporta, στα 41 του, έγινε ο τέταρτος μικρότερος σε ηλικία πρόεδρος στην ιστορία της Barcelona. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του ο “Jan”, στηριγμένος από τη μία στις συμβουλές του Cruyff και από την άλλη στη δουλειά του αθλητικού αντιπροέδρου πλέον, Rosell, άλλαξε δραστικά τις αθλητικές δομές του συλλόγου και προσέλαβε ως τεχνικό γραμματέα τον πρώην παίκτη των «μπλαουγκράνα», Txiki Begiristain. Αφού προσπάθησε – χωρίς επιτυχία – να προσλάβει πρώτα τον Guus Hiddink και στη συνέχεια τον Ronald Koeman, τελικά συμφώνησε με τον άπειρο προπονητικά Frank Rijkaard.

Ronnie αντί για Beckham

Ronaldinho και Laporta στην επίσημη παρουσίαση του Βραζιλιάνου από την Barcelona (21/7/2003). / Eurokinissi Sports
Ο Laporta δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει την προεκλογική υπόσχεσή του στα μέλη και να φέρει στη Βαρκελώνη τον Beckham (ο οποίος προτίμησε τους galácticos του Florentino Pérez), έτσι πλήρωσε 27 εκ. ευρώ στην Paris Saint Germain για να αγοράσει τον Ronaldinho. Σε εκείνη την πρώτη του σεζόν στην προεδρία (2003/04), μπορεί η Barca να μην κατέκτησε τίποτα, αλλά δυο σημαντικά γεγονότα ήταν η αύξηση των μελών κατά 25.000 (από τις 105.000 στις 130.000) και ο αποκλεισμός από το “Camp Nou” των ακραίων φανατικών “Boixos Nois”. Πριν το ξεκίνημα της επόμενης σεζόν (2004/05), Laporta και Rosell ολοκλήρωσαν το μεγάλο ξεκαθάρισμα του ρόστερ (έφυγαν 16 παίκτες) και πραγματοποίησαν μια ακόμα πολύ μεγάλη μεταγραφή, αυτή του Samuel Eto’o από τη Mallorca. Παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα, το πρώτο μετά από έξι χρόνια, επαναφέροντας τον ενθουσιασμό στις τάξεις των φιλάθλων.

Όμως, παρά την επιτυχία στη Λίγκα, άρχισε να παρατηρείται μια ψυχρότητα στις σχέσεις Laporta και Rosell, αφού ο αντιπρόεδρος διαφωνούσε με κάποιες αποφάσεις του προέδρου, αλλά και με τις συμβουλές που του έδινε ο Cruyff. Γρήγορα έγινε φανερή η πλήρης διάσταση απόψεων ανάμεσα στις δυο πλευρές και στις 2 Ιουνίου του 2005, μόλις δυο εβδομάδες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, η κρίση κορυφώθηκε, αφού τέσσερα μέλη της διοίκησης (Sandro Rosell, Jordi Monés, Josep Maria Bartomeu και Jordi Moix) εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση. Η τετράδα, με επικεφαλής τον Rosell, κατέστησε σαφές ότι ο Laporta είχε αλλάξει μέσα σε εκείνη τη διετία και πως μέσα στη διοίκηση, αρχές όπως η δημοκρατία, οι ανοιχτές διαδικασίες και η ομαδική εργασία, είχαν δώσει τη θέση τους στον αυταρχισμό, την αδιαφάνεια και τη φιλοδοξία για εξουσία.

Από το πρώτο ChL στο δημοψήφισμα

Ο Ισπανός μονάρχης, Juan Carlos, παραδίδει το τρόπαιο του Champions League στον αρχηγό της Μπαρτσελόνα, Carles Puyol και τον πρόεδρο του συλλόγου, Joan Laporta (17/5/2006). / Eurokinissi Sports
Η επόμενη σεζόν (2005/06) έφερε ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες για τη διοίκηση Laporta, αφού η Barcelona, εκτός από ένα ακόμα πρωτάθλημα, κατέκτησε το δεύτερο Champions League της ιστορίας της, σε μια αψεγάδιαστη πορεία, όπου οι “blaugrana” σε 13 αγώνες που έδωσαν στη διοργάνωση, δε γνώρισαν την ήττα (9 νίκες & 4 ισοπαλίες) και πήραν το τρόπαιο με ανατροπή στον τελικό του Stade de France απέναντι στην Arsenal με τα τέρματα των Eto’o και Belletti (2-1). Όμως τα προβλήματα δε σταμάτησαν για τον Laporta. Παρά το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 2006 συμπλήρωνε ουσιαστικά τρία χρόνια στο πόστο του, ένας δικαστής έδωσε τη δική του ερμηνεία στο καταστατικό του συλλόγου, αποφασίζοντας ότι οι πρώτες οκτώ μέρες της προεδρίας έπρεπε να υπολογιστούν ως ξεχωριστό έτος (!), άρα ο Laporta ήταν υποχρεωμένος να προκηρύξει άμεσα νέες εκλογές.

Τελικά το πρόβλημα ξεπεράστηκε «ανώδυνα», αφού εκτός του “Jan”, δεν παρουσιάστηκε άλλος υποψήφιος, οπότε η θητεία του ανανεώθηκε χωρίς να χρειαστεί η προσφυγή στις κάλπες. Μετά το «νταμπλ» της προηγούμενης σεζόν, η επόμενη αγωνιστική περίοδος (2006/07) δεν έφερε καμία επιτυχία για την Barcelona, ενώ το πρωτάθλημα χάθηκε στην ισοβαθμία με τη Real Madrid, λόγω καλύτερων αποτελεσμάτων των “merengues” στα μεταξύ τους παιχνίδια. Κάτι ανάλογο συνέβη και τη σεζόν 2007/08, παρά το γεγονός ότι έγιναν πολλές και σημαντικές μεταγραφές (Henry, Abidal, Touré, Milito). Η ομάδα δεν κατέκτησε κανέναν τίτλο, έμεινε 18 βαθμούς πίσω από τη Real στη Λίγκα και για πρώτη φορά εμφανίστηκαν στις κερκίδες του “Camp Nou” λευκά μαντήλια, με τους φίλαθλους να ζητούν την παραίτηση του Laporta.

Το καλοκαίρι του 2008, ολοκληρώθηκε φιλικά η συνεργασία του Rijkaard με τον σύλλογο, όμως το καινούργιο πρόβλημα για τον Laporta ήταν η πρόταση μομφής που είχε κατατεθεί εναντίον του από μια ομάδα δυσαρεστημένων – με τη διαχείρισή του – μελών του συλλόγου. Το δημοψήφισμα διενεργήθηκε στις 6 Ιουλίου του 2008 και το αποτέλεσμα ήταν ένα πολύ σκληρό χτύπημα στη διοίκηση του Laporta: εναντίον του ψήφισε το 60,6% των μελών, ενώ υπέρ του μόλις το 37,75%. Παρόλα αυτά, η προεδρία «σώθηκε» για μόλις 6%, αφού σύμφωνα με το καταστατικό της Barcelona, για να περάσει μια πρόταση μομφής, απαιτείται το 66,6% των ψήφων, δηλαδή τα 2/3 των ψηφισάντων. Τέσσερις μέρες αργότερα, παραιτήθηκαν οκτώ από τα δεκαεπτά συνολικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου και προσπάθησαν να πείσουν τον Laporta να παραιτηθεί και αυτός και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

“No tindrás collons”!

Txiki Begiristain, Joan Laporta και Pep Guardiola στην επίσημη παρουσίαση του τελευταίου ως νέου προπονητή της Barcelona (17/6/2008). / AS
Όμως εκείνος αρνήθηκε και αποφάσισε να στηριχτεί στον σκληρό πυρήνα των δικών του ανθρώπων στη διοίκηση, ώστε να συνεχίσει τη θητεία του, στρέφοντας την προσοχή του στην ομάδα, η οποία χρειαζόταν καινούργιο προπονητή. Ο πρόεδρος των “culés” είχε στο μυαλό του τον Guardiola και ήταν έτοιμος να κάνει την κίνηση που αιφνιδίασε πολλούς, αλλά αποδείχτηκε «ματ» για την επόμενη τετραετία. Laporta και Begiristain είχαν ήδη συναντηθεί με τον José Mourinho, όμως δεν πείστηκαν από τον Πορτογάλο και κατέληξαν στον πρώην παίκτη των “blaugrana”, που τότε ήταν προπονητής της Barcelona Β. Ο ίδιος ο “Jan”, σε μια συνάντησή του με τον Pep, είχε αφήσει να εννοηθεί ότι τον προόριζε για τεχνικό της πρώτης ομάδας, για να εισπράξει την εξής απάντηση από τον Guardiola: “No tindrás collons”, δηλαδή, «δε θα έχεις τα αρχίδια για να το κάνεις»!

Τελικά ο Laporta το έκανε και στις 17 Ιουνίου του 2008 έγινε η επίσημη παρουσίαση του νέου προπονητή. Η πρώτη απόφαση του Pep ήταν η μη συνέχιση της συνεργασίας με τους Ronaldinho και Deco, κάτι που προκάλεσε γκρίνια στις τάξεις των φιλάθλων, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ επιφυλακτικοί απέναντί του, αφού θεωρούσαν ότι ήταν τελείως άπειρος για να κουμαντάρει ένα τόσο μεγάλο καράβι σαν την Barca. Όμως η συνέχεια δικαίωσε απόλυτα την επιλογή του Laporta, αφού οι “blaugrana” σάρωσαν κυριολεκτικά τα πάντα, κάνοντας το πρώτο «τρεμπλ» στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου (Κύπελλο, πρωτάθλημα, Champions League), ενώ πέτυχαν και το εντυπωσιακό 2-6 μέσα στο “Bernabéu” επί των “merengues”. Το μαγικό 2009 συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε με τρεις ακόμη τίτλους, τα δυο Σούπερ Καπ (ισπανικό και ευρωπαϊκό) και το Μουντιάλ Συλλόγων, κάνοντας την Barcelona την πρώτη ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου που πετύχαινε κάτι τέτοιο.

Απολογισμός: 59 τίτλοι σε 7 χρόνια!

Λαπόρτα και Γουαρδιόλα, μαζί με τους παίκτες της Μπάρσα, παρουσιάζουν στο «Καμπ Νόου» το τρόπαιο του πρωταθλήματος της σεζόν 2009/10. Ήταν ο τελευταίος τίτλος στην πρώτη προεδρική θητεία του Λαπόρτα (25/8/2010). ⓒ 2021 Manu Fernandez/Associated Press

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη σεζόν 2009/10, την τελευταία της θητείας του Laporta, αφού σύμφωνα με το καταστατικό του συλλόγου, δε θα μπορούσε να ξαναθέσει υποψηφιότητα (οι δυο συνεχόμενες θητείες είναι το ανώτατο επιτρεπτό όριο). Οι “blaugrana” κατέκτησαν ένα ακόμα πρωτάθλημα, το τρίτο σερί, όμως ένα νέο σκάνδαλο ήρθε να σκιάσει την προεδρία, όταν έγινε γνωστό ότι ο Joan Oliver, δεξί χέρι του Laporta, είχε προσλάβει μια εταιρεία, για να παρακολουθεί συγκεκριμένα μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Ο Oliver μπορεί βέβαια να υποστήριξε ότι ο Laporta δεν είχε ιδέα για όλο αυτό, αλλά μάλλον κανείς δεν τον πίστεψε. Ο επίλογος της θητείας ήρθε στις 13 Ιουνίου του 2010, όταν διενεργήθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου διοικητικού ηγέτη, με τον Sandro Rosell να κάνει περίπατο, να παίρνει 35.021 ψήφους (τις περισσότερες από κάθε άλλο νικητή στην ιστορία του συλλόγου), δηλαδή ποσοστό 61,35% και να γίνεται ο επόμενος πρόεδρος της Barcelona.

Ο Laporta ολοκλήρωσε τη διπλή του θητεία, με το σύλλογο να έχει κατακτήσει σε αυτή την επταετία 59 επίσημους τίτλους σε όλα τα τμήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χάντμπολ, χόκεϊ με πατίνια και χόκεϊ επί πάγου). Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν τα δυο Champions League στο ποδόσφαιρο, η μια Ευρωλίγκα στο μπάσκετ και το ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών στο χάντμπολ.

Ο Laporta κατηγορήθηκε για σπατάλες στο ταμείο της Barcelona, για έναν αδικαιολόγητο “νεοπλουτισμό” στην οικονομική διαχείριση που δημιούργησε χρέη σε διάφορα επίπεδα. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι είναι ο πιο πετυχημένος πρόεδρος στην ιστορία του συλλόγου, σε ό,τι αφορά στη σχέση χρονικής διάρκειας στο αξίωμα και κατάκτησης τίτλων σε αυτό το διάστημα (7 χρόνια – 59 τίτλοι). Κάτι επίσης πολύ σημαντικό, ήταν οι πολύ καλές σχέσεις που είχε σε αυτή την επταετία τόσο με τους παίκτες, όσο και με τους προπονητές.

Joan Laporta και πολιτική

Ο Joan Laporta σε συνέντευξη Τύπου τον Οκτώβριο του 2010. / ⓒ 2021 Manu Fernandez/Associated Press
Ο Laporta πάντως, δεν «ξέχασε» καθόλου την Barcelona μετά το 2010. Πέντε χρόνια αργότερα, το 2015, κατέβηκε και πάλι υποψήφιος για την προεδρία. Πριν δούμε όμως τί συνέβη σε εκείνες τις εκλογές, ας πούμε πρώτα μερικά λόγια για την ενασχόλησή του με την πολιτική, κυρίως επειδή τα σημαντικότερα βήματα σε αυτόν τον τομέα, τα έκανε σε εκείνη την πενταετία, από το 2010 μέχρι το 2015. Ο Laporta αυτοχαρακτηρίζεται ως “independentista”, τάσσεται δηλαδή υπέρ μιας ανεξάρτητης Καταλονίας. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «ονειρεύεται ένα καταλανικό έθνος που θα οργανωθεί ως ανεξάρτητο κράτος». Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, έγινε μέλος του “Partit per la Independéncia”, κόμματος με βραχύβια παρουσία στην πολιτική ζωή της Καταλονίας (1996-1999). Στη συνέχεια συνδέθηκε με την CiU (Καταλανοί Εθνικιστές) και την ERC (υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας).

Όταν το 2010 ολοκληρώθηκε η θητεία του στην προεδρία της Barcelona, ίδρυσε την “Democrácia Catalana”, ένα πολιτικό κόμμα με σκοπό την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας. Τον Δεκέμβριο του 2010 εξελέγη βουλευτής στο Καταλανικό Κοινοβούλιο (μέχρι το 2012) και λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2011, στις δημοτικές εκλογές, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο της Βαρκελώνης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το τέλος της θητείας του, τον Μάιο του 2015, οπότε και άφησε την πολιτική για να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την προεδρία της Barcelona. Ως πρόεδρος πάντως των “blaugrana” το 2009, είχε προτρέψει ανοιχτά τα μέλη του συλλόγου να πάρουν μέρος στο – ανεπίσημο – δημοψήφισμα της 13ης Δεκεμβρίου, για την ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Laporta, Messi και O'Brien, σε συνέντευξη Τύπου για την ανακήρυξη του Αργεντίνου ως πρέσβη καλής θέλησης της UNICEF (11/3/2010). Η συμφωνία συνεργασίας Barca και UNICEF, υπογράφηκε το 2006 από τον Laporta. / ⓒ 2021 Manu Fernandez/Associated Press
Η αλήθεια είναι ότι ο Laporta είχε κατηγορηθεί πολλές φορές από τους αντιπάλους του, ότι είχε χρησιμοποιήσει τη θέση του στην Barcelona, για να ανελιχθεί και να χτίσει την πολιτική του καριέρα. Το σίγουρο είναι ότι επί των ημερών του, ο σύλλογος γνώρισε μια πρωτόγνωρη άνθηση σε όλα τα επίπεδα, ο αριθμός των μελών εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα νούμερα (170.000 το 2009, αριθμός ρεκόρ που δεν ξεπεράστηκε ποτέ), η λειτουργία της Masia μπήκε σε νέες βάσεις με τα γνωστά αποτελέσματα, το brand name της Barcelona έγινε γνωστό σε κάθε γωνιά της γης, το μάρκετινγκ απογειώθηκε με τα έσοδα από τις πωλήσεις των επίσημων προϊόντων να καταρρίπτουν κάθε προηγούμενη επίδοση, ενώ το “més que un club” πήρε ξεχωριστή σημασία με τη συμφωνία το 2006 της παρουσίας του λογότυπου της UNICEF στις φανέλες των παικτών, κάτι που δεν είχε προηγούμενο στο χώρο του ποδοσφαίρου παγκοσμίως.

Ας επιστρέψουμε όμως στις εκλογές του 2015 για την προεδρία του συλλόγου. Να πούμε εδώ, ότι ο εκλεγμένος το 2010 πρόεδρος, Sandro Rosell, είχε παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 2014 λόγω του σκανδάλου Neymar και τη θέση του είχε πάρει, ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος, Josep Maria Bartomeu.

Οι επόμενες εκλογές ήταν προγραμματισμένες να γίνουν τον Ιούλιο του 2016, όμως ο Bartomeu αναγκάστηκε να τις επισπεύσει, κυρίως λόγω της αφόρητης πίεσης που δεχόταν λόγω της υπόθεσης του Neymar και των χρημάτων που είχαν δαπανηθεί για τη μεταγραφή του, επειδή αρκετοί αντίπαλοί του προσπαθούσαν – όχι άδικα – να συνδέσουν και τον ίδιο με το σκάνδαλο. Έτσι λοιπόν, τον Ιανουάριο του 2015, ο Bartomeu ανακοίνωσε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών για τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.

Η ήττα από τον Bartomeu το 2015

Joan Laporta και Josep Maria Bartomeu σε εκδήλωση για τον Johan Cruyff (10/11/2016). / Francesc Adelantado, Marca
Οι υποψήφιοι που προέκυψαν, ήταν τέσσερις: ο Bartomeu, ο Laporta, ο Toni Freixa και ο Agustí Benedito. Το ωραίο ήταν ότι Bartomeu και Freixa είχαν συνεργαστεί στην απερχόμενη διοίκηση, Laporta και Benedito στην προηγούμενη και όλοι μαζί από το 2003 μέχρι το 2006! Ο Bartomeu, που είχε συγκεντρώσει 8.554 υπογραφές (τις περισσότερες από όλους), παρουσιαζόταν ως το μεγάλο φαβορί. Πέρα από το σκάνδαλο Naymar, ο “Barto” είχε αναγκαστεί να προσφύγει στις κάλπες, επειδή είχε ακούσει τα μύρια όσα για τη χορηγία του Κατάρ στις φανέλες της ομάδας, αλλά και επειδή η ποδοσφαιρική Barca, στο ξεκίνημα του 2015 έδειχνε σημάδια διάλυσης, λόγω της ρήξης μεταξύ του Leo Messi και του Luis Enrique. Το αρνητικό κλίμα όμως άλλαξε άρδην με την κατάκτηση του τρεμπλ, κάτι που όπως ήταν φυσικό, μέτρησε στην πρόθεση ψήφου των μελών.

Ο Bartomeu υποσχέθηκε μάλιστα ότι μέχρι το 2021, τα ετήσια έσοδα – όχι κέρδη – του συλλόγου, θα έφταναν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ! Από τη μεριά του, ο Laporta έδειξε ανέτοιμος για την προεκλογική μάχη. Καταρχάς υπολόγιζε ότι αυτή θα λάμβανε χώρα το 2016, όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο και θα κατέβαινε ως «σωτήρας» για τις κακές σεζόν που πιθανόν να είχαν προηγηθεί. Το τρεμπλ όμως του χάλασε όλα τα σχέδια με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, αφήνοντάς τον με μοναδικά «όπλα», την απόφασή του να δώσει νέα δυναμική στην αποδυναμωμένη Masia και την υπόσχεση για την απόκτηση του Paul Pogba. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στη 18η Ιουλίου, ημέρα των εκλογών, με την προεδρία να παίζεται ανάμεσα στους Bartomeu και Laporta, αφού οι άλλοι δυο υποψήφιοι δεν υπολογίζονταν καν στα προγνωστικά.

Ο Laporta και το επιτελείο του προσέρχονται στα γραφεία της Barcelona για να παραδώσουν τις απαραίτητες υπογραφές για τη νομιμοποίηση της υποψηφιότητας πριν τις εκλογές του 2015. / Fransesc Adelantado, Marca
Τελικά τα πολλά λάθη του Bartomeu, μεταξύ των οποίων και η ταπεινωτική για την ιστορία και το γόητρο του συλλόγου απαγόρευση μεταγραφών από τη FIFA, δε στάθηκαν ικανά και αρκετά για να δώσουν στον Laporta το πάνω χέρι στην αναμέτρηση. Ο “Barto”, από τα συνολικά 47.270 μέλη που προσήλθαν στις κάλπες, πήρε 25.823 ψήφους (ποσοστό 54,63%), ενώ ο Laporta 15.615 (33,03%). Έτσι λοιπόν, αυτή η προσπάθεια για να επανέλθει στην προεδρία, κατέληξε σε αποτυχία. Απ’ ό,τι φάνηκε όμως πριν λίγες μέρες, ο “Jan” δεν ήταν διατεθειμένος να το βάλει κάτω. Μελέτησε σε βάθος τις πιθανότητές του εδώ και πολύ καιρό και μόνο όταν σιγουρεύτηκε πως θα μπορούσε να έχει σοβαρές ελπίδες για νίκη, επισημοποίησε την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2021.

Το σίγουρο είναι ότι η «κατάληξη» του Bartomeu και της διοίκησής του, που δεν ήταν άλλη από την παραίτηση τον περασμένο Οκτώβριο, βοήθησε τα μέγιστα τον Laporta, αφού αυτόματα στο θυμικό των μελών της Barcelona, μπήκε η σύγκριση ανάμεσα στους δυο – πρώην – προέδρους και στα όσα είχε πετύχει ο καθένας. Οι στιγμές δόξας που έζησε ο σύλλογος την επταετία 2003-2010, υπήρξαν ένα τέλειο «αντίβαρο» στην καταστροφική διαχείριση του “Barto”, δίνοντας τεράστιο προβάδισμα στον Laporta στην πρόθεση ψήφου του εκλογικού σώματος, κάτι που όπως φάνηκε, «παρέσυρε» και την υποψηφιότητα του Victor Font, ο οποίος μέχρι πέρυσι το φθινόπωρο ήταν το μεγάλο φαβορί στα γκάλοπ. Εδώ όμως και λίγους μήνες, οι συσχετισμοί ανατράπηκαν και τελικά ο Joan Laporta κέρδισε σχεδόν με περίπατο τις εκλογές.

Οι τέσσερις «άξονες» του Laporta

Ο Joan Laporta ψηφίζει στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής (7/3). Sport

Είδαμε μέχρι τώρα το παρελθόν του Joan Laporta στα διοικητικά της Barcelona, αλλά και στην πολιτική σκηνή της Καταλονίας, οπότε περνάμε πλέον στα του παρόντος, αφού ο εκλεγμένος νέος πρόεδρος των “blaugrana” έχει μπροστά του πολλά καυτά προβλήματα, στα οποία θα κληθεί να βρει άμεσα λύσεις. Δεσπόζουν – ανάμεσα στα υπόλοιπα – η οικονομική κρίση που βαραίνει το σύλλογο, η ανακαίνιση του “Camp Nou” και βέβαια, το μέλλον του Messi. Το στοίχημα είναι ακόμα μεγαλύτερο και από εκείνο του 2003, όταν ο Laporta ξεκινούσε την πρώτη του θητεία. Ας δούμε πρώτα ποιοι είναι συγκεντρωτικά οι τέσσερις βασικοί άξονες, γύρω από τους οποίους θα πρέπει να κινηθεί ο “Jan” και στη συνέχεια θα αναλύσουμε κάθε έναν ξεχωριστά.

  • Τα οικονομικά του συλλόγου (χρέος, αμοιβές των παικτών, μεταγραφές, έσοδα κλπ).
  • Η ανανέωση του Messi (νέο συμβόλαιο, μείωση αποδοχών, νέο project).
  • Η στελέχωση του συλλόγου (CEO, εκτελεστικός διευθυντής, αθλητικός διευθυντής, προπονητής κλπ).
  • “Espai Barca” (αξιολόγηση της συμφωνίας με την Goldman Sachs, μεταφορά στο “Montjuic”).

Ξεκινάμε με το οικονομικό, τη μεγαλύτερη «πληγή» αυτή τη στιγμή της Barcelona, η οποία έχει συνολικά χρέη που ξεπερνούν το ένα δις ευρώ. Τα 730 εκατομμύρια μάλιστα, είναι χρέη που η Barca υποχρεούται να εξοφλήσει βραχυπρόθεσμα και αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση του Laporta, να διαπραγματευτεί δηλαδή με τις τράπεζες (που είναι οι κυριότεροι δανειστές) την πιθανότητα οι αποπληρωμές αυτών των χρεών να γίνουν μακρoπρόθεσμα. Ο σύλλογος πρέπει να βρει ρευστό το συντομότερο, επειδή από το συνολικό χρέος, τα 186,6 εκ. ευρώ πρέπει να αποπληρωθούν άμεσα. Τον ερχόμενο Ιούνιο, για παράδειγμα, λήγει το προθεσμιακό δάνειο ύψους 90 εκατομμυρίων ευρώ, που είχε δοθεί από την Goldman Sachs για την κατασκευή του “Estadi Johan Cruyff”.

Ο Andrés Iniesta βάζει τον θεμέλιο λίθο στο "Estadi Johan Cruyff" υπό το βλέμμα του τότε προέδρου, Bartomeu (14/9/2017). Τον ερχόμενο Ιούνιο, η Barca θα πρέπει να αποπληρώσει το δάνειο των 90 εκ. ευρώ που πήρε από την Goldman Sachs για την κατασκευή του γηπέδου. / Marca
Ένα άλλο πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ο έλεγχος των αμοιβών των παικτών, οι οποίες έχουν φτάσει να αποτελούν το 75% του συνολικού προϋπολογισμού του συλλόγου! Ο Laporta, θέλοντας και μη, θα πρέπει να βρει τρόπους ώστε να μειώσει αυτά τα ποσά, χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με τους ποδοσφαιριστές. Στην προσπάθεια να βρεθούν χρήματα, η νέα διοίκηση της Barca θα κοιτάξει το θέμα του βασικού χορηγού της φανέλας, θα έχει επαφές με όλους τους υπάρχοντες αλλά και πιθανούς νέους χορηγούς, θα προσπαθήσει να αυξήσει τον αριθμό των μελών (απλοποιώντας τις προϋποθέσεις που απαιτούνται), ενώ θα περιμένουμε να δούμε τί θα γίνει και με τα περίφημα ομόλογα του Laporta, τα οποία δε θα απευθύνονται μόνο σε εταιρείες ή επιχειρήσεις, αλλά και στους απλούς φίλαθλους.

Φυσικά μέσα στο οικονομικό πρόβλημα, εντάσσεται και η πολιτική που θα ακολουθήσει ο σύλλογος στο θέμα των μεταγραφών, ένα θέμα που έχει άμεση σχέση με την άλλη «καυτή πατάτα» που βρίσκεται στα χέρια του Laporta, δηλαδή την παραμονή ή όχι του Messi στην Barca. Είναι προφανές πως αν ο Αργεντίνος συνεχίσει να είναι κάτοικος Βαρκελώνης, σε καμία περίπτωση το νέο του συμβόλαιο δεν θα (μπορεί να) έχει την παραμικρή σχέση με το προηγούμενο, αυτό δηλαδή που διέρρευσε πριν λίγο καιρό στη δημοσιότητα. Βέβαια, έχω την αίσθηση ότι ο Leo θα κοιτάξει περισσότερο τις κινήσεις ενίσχυσης της ομάδας που θα κάνει ο Laporta, παρά τα χρήματα που θα ζητήσει, αφού είναι γνωστό πως αυτό που καίει τον σούπερ σταρ των “blaugrana” δεν είναι τόσο το οικονομικό, όσο η ανταγωνιστικότητα της ομάδας σε Ισπανία και Ευρώπη.

Η εικόνα του Leo Messi που ψηφίζει στις εκλογές της 7ης Μαρτίου, γέμισε με αισιοδοξία τους φίλους της Barca που επιθυμούν την παραμονή του στην ομάδα. / Sport
Ο Laporta αισιοδοξεί ότι θα τα καταφέρει να πείσει τον Messi, το σίγουρο είναι πως πολύ σύντομα θα έχει μια πρώτη επαφή με τον πατέρα και μάνατζερ του παίκτη, Jorge. Ο “Jan”, που δε χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι «ο Leo με εμπιστεύεται γιατί πάντα είχαμε μια άψογη συνεργασία», έχει πει πως πριν κάνει συγκεκριμένη πρόταση στον Αργεντίνο, θέλει να έχει σφαιρική και αναλυτική άποψη για τα οικονομικά του συλλόγου. Κάτι που ο Laporta αναφέρει συνέχεια από την ημέρα των εκλογών, είναι το ότι ο Leo πήγε να ψηφίσει μαζί με τον γιο του, γεγονός που δείχνει την ενεργή ενασχόλησή του με τα κοινά του συλλόγου και αφήνει αρκετά περιθώρια αισιοδοξίας για την τελική του απόφαση. Όμως, όπως είπαμε και πιο πάνω, πολλά – αν όχι όλα – θα εξαρτηθούν από την ενίσχυση της ομάδας το καλοκαίρι.

Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις του “Jan” σχετικά με τα μεταγραφικά. Ακούγονται τρία ονόματα, αυτά των David Alaba, Kun Agüero και Erling Haaland. Ο Αργεντίνος είναι η πιο εύκολη περίπτωση, αφού το καλοκαίρι μένει ελεύθερος, δε θα ζητήσει υπερβολικά χρήματα από την Barca και είναι κολλητός του Messi. Ο Alaba μένει επίσης ελεύθερος, ήδη γνωρίζουμε ότι δε θα συνεχίσει στην Bayern, όμως η περίπτωσή του παρουσιάζει τρία προβλήματα: πρώτον, ζητάει πολλά χρήματα, για την ακρίβεια 22 εκ. ευρώ ετησίως, δεύτερον, απαιτεί πενταετές κλειστό συμβόλαιο και τρίτον, λέγεται (χωρίς να έχει εξακριβωθεί) πως έχει ζητήσει ρήτρα στο συμβόλαιό του με όποια ομάδα υπογράψει, να αγωνίζεται στα χαφ. Τέλος, ο Haaland, παρά τη φιλική σχέση του Laporta με τον μάνατζέρ του, Mino Raiola, είναι ο πιο δύσκολος στόχος, αφού τον θέλει η μισή Ευρώπη.

Kun και Leo συμπαίκτες στην Εθνική Αργεντινής. Λέτε να τους δούμε μαζί και στην Barcelona; / ⓒ 2021 Natacha Pisarenko/Associated Press
Υπάρχουν και οι «δευτερεύουσες» κινήσεις, όπως αυτή του Eric García της Manchester City, ο οποίος έχει κλείσει ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο, ενώ ο Koeman έχει ζητήσει δυο ακόμα παίκτες, αμφότερους Ολλανδούς. Πρόκειται για τον Memphis Depay της Lyon, που μένει ελεύθερος και από πέρυσι υπάρχει ένα προσύμφωνο με την Barca, όμως εδώ πολλά θα εξαρτηθούν από το τί θα γίνει με τον Agüero (ο οποίος παρεμπιπτόντως θέλει σαν τρελός να φορέσει τα “blaugrana”). Αν ο Laporta προκρίνει τη λύση του Αργεντίνου για να ικανοποιήσει τον Messi, τότε ο Depay θα βγει από την εξίσωση. Ο άλλος Ολλανδός είναι ο Georginio Wijnaldum της Liverpool, το όνομα του οποίου ακούγεται από πέρυσι, αλλά είναι άγνωστο αν τελικά θα αποκτηθεί. Από την άλλη, θα πρέπει να δούμε τί θα γίνει και με τον Koeman.

Αυτή τη στιγμή, κανείς δεν ξέρει αν ο «Τεν Τεν» θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά στην Barca, παρά το γεγονός ότι έχει συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2022. Η αλήθεια είναι πάντως, πως όσο περνάει ο καιρός, η θέση του ισχυροποιείται κυρίως για δυο λόγους: πρώτον, επειδή κατάφερε να συνεφέρει αγωνιστικά την ομάδα, η οποία μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν σε μαύρα χάλια, ενώ τώρα έχει προκριθεί στον τελικό του Κυπέλλου και συνεχίζει να διεκδικεί το πρωτάθλημα και δεύτερον, επειδή έχει δώσει πολλές ευκαιρίες στα «πιτσιρίκια» του ρόστερ, δίνοντας έτσι μια νότα αισιοδοξίας αλλά και προοπτικής στο άμεσο μέλλον των Καταλανών. Ένα σημαντικό «συν» για τον Ολλανδό, είναι ότι έχει κερδίσει τους παίκτες, ενώ και η σχέση του με τον Messi είναι εξαιρετική. Αν τελικά καταφέρει να κατακτήσει το Κύπελλο, θα έχει ένα ακόμα «όπλο» για την παραμονή του.

Messi και Koeman μετά από αγώνα της Barca με τη Rayo για το ισπανικό Κύπελλο (27/1/2021). / Angel Rivero, Marca
Προφανώς αν πάρει και το πρωτάθλημα, τότε δε θα το συζητάμε καν, όμως προς το παρόν, ειδικά μετά την αγωνιστική βελτίωση της ομάδας, ο Koeman βρίσκεται πιο κοντά στο να μείνει από το να φύγει. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, στο επιτελείο του Laporta είχε ακουστεί το όνομα του Mikel Arteta της Arsenal, όμως η δυναμική της υποψηφιότητάς του σχεδόν εξαφανίστηκε τις τελευταίες εβδομάδες. Ένα άλλο όνομα που αρέσει στον Laporta, είναι αυτό του Julian Nagelsmann, προπονητή της Leipzig, όμως όπως είπαμε, ο Koeman κερδίζει έδαφος και όλα θα κριθούν στο τέλος της σεζόν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον Xavi, που έχει μεν συμβόλαιο με την Al Sadd, όμως σε αυτό υπάρχει ρήτρα που λέει πως αν του γίνει πρόταση από την Barcelona, μένει αυτόματα ελεύθερος.

Είναι βέβαιο ότι ο Xavi θα προπονήσει κάποια στιγμή τους “blaugrana”, πάντως θυμόμαστε τη φράση του Laporta σε συνέντευξή του στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όταν ερωτηθείς για τον πρώην παίκτη των Καταλανών, είχε πει ότι «τον σέβομαι, διατηρώ άριστες σχέσεις μαζί του, όμως πιστεύω ότι έχει ακόμα δρόμο μπροστά του, γιατί πριν αναλάβει την Barca, χρειάζεται να χτίσει τα δικά του θεμέλια και όταν έρθει η στιγμή του, να είναι έτοιμος για αυτή την πρόκληση». Αυτά λοιπόν και για το θέμα του προπονητή και περνάμε τώρα στους στενούς συνεργάτες του Laporta, ξεκινώντας από τον Mateu Alemany, που θα είναι το δεξί χέρι του νέου προέδρου. Ο Alemany, πετυχημένος παράγοντας τόσο στη Mallorca όσο και στη Valencia, προορίζεται για ποδοσφαιρικός διευθυντής της Barca, με αυξημένα καθήκοντα.

Ο Mateu Alemany, όταν εργαζόταν στη Valencia. / Marca
Θα είναι αυτός που θα κάνει τις επαφές με διάφορα θεσμικά όργανα (τη Liga, την RFEF, την UEFA, τη FIFA κλπ), ενώ θα έχει λόγο και στον μεταγραφικό σχεδιασμό. Ένα άλλο όνομα που έχει ακουστεί, είναι αυτό του Ferran Reverter, CEO της MediaMarktSaturn Retail Group (εταιρείας ηλεκτρονικών), που θα διαδεχτεί τον Óscar Grau στη θέση του εκτελεστικού διευθυντή του συλλόγου. Επαφή θα υπάρξει και με τον Jordi Cruyff, για τη θέση του αθλητικού διευθυντή. Ο γιος του Johan εργάζεται αυτή τη στιγμή ως προπονητής της κινεζικής Shenzhen, όμως δεν είναι καθόλου απίθανο να τον δούμε τις επόμενες μέρες να πετάει για τη Βαρκελώνη, αν φυσικά αποδεχτεί την πρόταση του Laporta. Αν πάντως δεν υπάρξει άμεση συμφωνία με τον Jordi, τότε είναι πολύ πιθανό να μείνει στη θέση του μέχρι το καλοκαίρι ο Ramón Planes.

Ο Laporta θέλει να συνεργαστεί με παλιές δόξες της Barcelona, όπως ο Alexanco στο ποδόσφαιρο (παρών στο πρώτο Πρωταθλητριών το 1992), ο Juan Carlos Navarro στο μπάσκετ και ο Enric Masip στο χάντμπολ. Προβλέπεται να επιστρέψει και ο Víctor Valdés, ενώ θα βολιδοσκοπηθεί και ο Carles Puyol. Πάντως το οργανόγραμμα πρέπει να ολοκληρωθεί σύντομα, γιατί τα μέτωπα είναι ανοιχτά και θα χρειαστούν άμεσες όσο και δραστικές κινήσεις. Ο Alemany θα κληθεί, μαζί με τον αθλητικό διευθυντή και τον προπονητή, να φτιάξει μια λίστα με τις πιθανές αποχωρήσεις από το ποδοσφαιρικό τμήμα, σε μια προσπάθεια να ελευθερωθούν θέσεις στο ρόστερ, αλλά και να μπουν κάποια – όσο το δυνατόν περισσότερα – χρήματα στο ταμείο του συλλόγου, που αυτή τη στιγμή είναι «μείον».

Pedri και Ansu Fati, τα δυο μεγαλύτερα ταλέντα στο ρόστερ της Barcelona. / ⓒ 2021 Joan Monfort/Associated Press
Ήδη ακούγονται κάποια ονόματα, ανάμεσά τους αυτά των Coutinho, Pjanic, Umtiti, Junior και Neto, ενώ τίποτα δεν πρέπει να αποκλείεται και για τον Griezmann, αφού ο Γάλλος μπορεί να μην έχει τραγικούς αριθμούς (φέτος μετράει 12 γκολ και 11 ασίστ σε 38 συμμετοχές), όμως αυτοί απέχουν πολύ από το να δικαιολογούν τόσο τα 120 εκ. ευρώ που πληρώθηκαν για την απόκτησή του, όσο και τα 18 εκ. ευρώ καθαρά που εισπράττει κάθε χρόνο. Ο Dembélé δείχνει να τη «γλυτώνει», ο Γάλλος έχει ανεβάσει την απόδοσή του φέτος και ο Koeman θέλει την παραμονή του. Και βέβαια, πέρα από όλα τα στραβά στην ομάδα, υπάρχει και η μεγάλη νότα αισιοδοξίας από μια πολλά υποσχόμενη φουρνιά νέων παικτών, αποτελούμενη από πιτσιρικάδες της Masia και κάποιους μικρούς που ήρθαν από άλλες ομάδες.

Από τη Masia έχουμε τους Ansu Fati (18 ετών), Riqui Puig (21), Óscar Mingueza (21) και Ilaix Moriba (18), ενώ την “quinta” συμπληρώνουν οι Ronald Araújo (22), Frenkie de Jong (23), Sergiño Dest (20) και Pedri (18). Μπορεί σε καμία περίπτωση να μην υπάρχει σύγκριση ανάμεσα σε αυτή τη φουρνιά και σε εκείνη της πρώτης θητείας του Laporta που δημιούργησε την Pep Team, όμως είναι η πρώτη φορά από τότε, που έχουμε τόσο σημαντική συγκέντρωση νέων παικτών, με εξαιρετικά δείγματα μέχρι τώρα και φυσικά υποσχέσεις για πολλά περισσότερα στο άμεσο μέλλον. Ο στόχος είναι αυτοί οι πιτσιρικάδες να πλαισιωθούν από έμπειρους ποδοσφαιριστές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα σύνολο που θα είναι ανταγωνιστικό σε όλες τις διοργανώσεις. Βλέπουμε λοιπόν, ότι υπάρχει η σωστή βάση για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Η παρουσίαση της μακέτας του ανακαινισμένου "Camp Nou" το 2016 από την προηγούμενη διοίκηση. Από αριστερά, Messi, Iniesta, Jordi Moix (αντιπρόεδρος), Luis Enrique, Josep Maria Bartomeu (πρόεδρος), Busquets και Mascherano. / ⓒ 2021 Manu Fernandez/Associated Press
Κλείνοντας, να πούμε δυο λόγια και για το “Espai Barca”, το μεγάλο έργο αναμόρφωσης των εγκαταστάσεων της Barcelona. Ο Laporta έχει δηλώσει πως πρώτα θα γίνει από τον ίδιο και το επιτελείο του μια αξιολόγηση της πρότασης της Goldman Sachs για το δάνειο που θα χρηματοδοτήσει τα έργα, ύψους 825 εκατομμυρίων ευρώ και στη συνέχεια το θέμα θα τεθεί σε ψηφοφορία από τα μέλη με δικαίωμα ψήφου στη Γενική Συνέλευση. Ο “Jan” επιθυμεί το έργο να ολοκληρωθεί μια κι έξω και όχι τμηματικά, έτσι ώστε να είναι έτοιμο το 2024, όταν ο σύλλογος θα γιορτάσει τα 125 χρόνια του, αλλά και για να μην αυξηθεί το συνολικό κόστος. Για να γίνει κάτι τέτοιο, τότε η ομάδα θα πρέπει για τα επόμενα δυο χρόνια να φύγει από το “Camp Nou” και να αγωνιστεί στο Ολυμπιακό Στάδιο του Montjuic.

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα πεπραγμένα του Joan Laporta στις δυόμισι περίπου δεκαετίες που ασχολείται με τα κοινά της Barcelona, καθώς και τα σχέδιά του για αυτή τη δεύτερη προεδρική θητεία, η οποία θα ξεκινήσει και επίσημα σε λίγες μέρες. Πανέξυπνος αλλά και πονηρός, προκλητικός, άμεσος, ευχάριστος και πάνω απ’ όλα χαρισματικός, αυτός είναι ο νέος πρόεδρος των “blaugrana” που αισιοδοξεί να ξαναδώσει στον σύλλογο το χαμένο του πρεστίζ, τόσο διοικητικά όσο και αγωνιστικά. Στα 58 του χρόνια, ο Laporta είναι πλέον πιο ώριμος και αποφασισμένος να κυβερνήσει το καράβι. Ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία των “culés” και είναι ο Καταλανός δικηγόρος αυτός που φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ο χρόνος θα δείξει αν θα τα καταφέρει.

* Πηγές: as.com, marca.com, sport.es, mundodeportivo.com, elpais.com, lavanguardia.com, goal.com