10+1 συλλογές διηγημάτων για τον Σεπτέμβριο

Για τους λάτρεις της στατιστικής: Οι ιστορίες τριών από τις συλλογές που ακολουθούν διαδραματίζονται εν μέσω καλοκαιριού, το οποίο ως γνωστόν στην Ελλάδα αργεί, καλώς ή κακώς, να τελειώσει, ακόμη και για όσους δεν άρχισε ποτέ.

Αχιλλέας ΙΙΙ – Απέξω [Ίκαρος]

Στις 22 νέες ιστορίες του γνωστού διηγηματογράφου (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας το 2020) πρωταγωνιστούν άνθρωποι οι οποίοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και, ανεξαρτήτως αν θέτουν εαυτόν σε κοινή θέα κυκλοφορώντας στους δρόμους ή αν κρύβονται στις σκοτεινές πτυχές της πόλης, εκπέμπει ο καθένας το δικό του μοναδικό μήνυμα σε μια συχνότητα που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή.

Με τη συλλογή να ολοκληρώνεται και με τα σκίτσα που σχεδιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας και επιλέγει για μία ακόμα φορά να πλαισιώσουν τις εθιστικές λέξεις του.

Μάνθος Γιουρτζόγλου – Η σκληρή μελαγχολία του θέρους [Απόπειρα]

Μια συλλογή ιστοριών που διαδραματίζονται τον Αύγουστο, τον μήνα που για τους ήρωες τους κάθε άλλο παρά μήνας της ραστώνης και των διακοπών είναι. Γι’ αυτό και τα διηγήματα δεν μας ταξιδεύουν σε κυκλαδίτικα νησιά και παραλίες με τιρκουάζ νερά αλλά στα άδεια στενά της πόλης που ψήνεται από τη ζέστη, στα λίγα μπαρ που μένουν ανοιχτά, στα μπαλκόνια που φωτίζονται μέσα στη νύχτα.

Όπως επισήμανε ο Μιχάλης Αλμπάτης, πάλαι ποτέ ομόσταβλός του στην Απόπειρα: Οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι «beautiful losers», δεν αυτοθαυμάζονται μέσα στην παρακμή τους, απλά προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια, να αναπνεύσουν για μια μέρα ακόμα, να υπομείνουν τη ζωή, αφού αυτό είναι που όλα τα ζωντανά πλάσματα κυρίως κάνουν.

Γιάννης Καρκανεβάτος – Ο Τζιμ Μόρισον και το σαλιγκάρι [Εστία]

Στο δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που είχε προ ετών δημιουργήσει αίσθηση με το ντεμπούτο του Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά (υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο, για το Βραβείο «Μένη Κουμανταρέα» για πρωτοεμφανιζόμενο πεζογράφο της Εταιρείας Συγγραφέων, κ.α.) μια διερμηνέας της νοηματικής γλώσσας βρίσκεται σε νυχτερινή υπηρεσία, ένας ερωτευμένος φαντάρος παίζει με σκορπιούς, νυχτερίδες και κοράκια, ένας άστεγος ξημεροβραδιάζεται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, ένας καλλιτέχνης δέχεται μια όχι και τόσο αθώα επαγγελματική πρόταση.

Έντεκα ιστορίες και ένας επίλογος. Για την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Για την αντίσταση και την κατανόηση. Για την τελεία που βάζει ο θάνατος.

Τζ. Μ. Κούτσι – Η ελπίδα και άλλες ιστορίες [μτφρ. Χριστίνα Σωτηροπούλου | Διόπτρα]

Οκτώ ιστορίες του νομπελίστα Τζον Μάξγουελ Κούτσι για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο. Οκτώ διηγήματα που στο σπονδυλωτό σύνολό τους μας κάνουν να συλλογιστούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

Νίκος Μάντης – Τοξική αρρενωπότητα [Καστανιώτης]

Τη συναρπαστική από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα συλλογή διηγημάτων του διακεκριμένου συγγραφέα απαρτίζουν κωμικοτραγικά διηγήματα για άντρες που πέφτουν, που είναι ήδη πεσμένοι, ή που ετοιμάζονται για την πτώση. Από έναν άντρα που προσπαθεί να αναστήσει τη γυναίκα του, χρησιμοποιώντας διαδικτυακές εφαρμογές γνωριμιών, μέχρι κάποιον που βρίσκει τη μητέρα του μισοθαμμένη σε βάλτο.

Κι από κάποιον που συνειδητοποιεί ότι η σύζυγός του έχει τελικά το ταλέντο που ο ίδιος θεωρούσε δικό του μέχρι έναν ηλικιωμένο που κάνει τον απολογισμό της ζωής του τελώντας όμως υπό σύγχυση. Διαβάζεται απνευστί.

Ζαχαρίας Μαυροειδής – Θεριστές [Μεταίχμιο]

Δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο του μυθιστόρημα Εφτά ψυχές στο στόμα [Polaris], αυτό είναι το δεύτερο συγγραφικό πόνημα του σκηνοθέτη. Μια συλλογή διηγημάτων που συγκροτεί έναν καλοκαιρινό χάρτη εμπειριών, προσώπων και διαθέσεων. Ένα πολυφωνικό ταξίδι ανά την Ελλάδα μέσα από σύντομες, ετερόκλητες και απολαυστικές ιστορίες που συνθέτουν το συλλογικό βίωμα του ελληνικού θέρους: την προσμονή, τη διάψευση, την ένταση και τον ασίγαστο νόστο για το καλοκαίρι που πάντα περιμένουμε να επιστρέψει.

Γιώργος Μήτας – Πλανήτες, ύδατα και νήσοι [Στερέωμα]

Ποιο ήταν το όραμα που έκανε τον πρωτοπόρο της κατάκτησης του διαστήματος Βέρνερ φον Μπράουν να χαμογελάσει, καθώς περνούσε στην ανυπαρξία τον Ιούνιο του 1977, νικημένος από τον καρκίνο; Πώς έληξε το ταξίδι προς αναζήτηση έρωτα του μονήρη φυσητήρα που για δεκαετίες παρακολουθούσαν οι επιστήμονες κατά τις περιπλανήσεις του στους ωκεανούς του πλανήτη, στα νερά του Κρητικού πελάγους;

Ποιο αμαρτωλό μυστικό έκρυβε το παράξενο λουλούδι που στοίχειωσε ένα ολόκληρο νησί, σαν προάγγελος κακής τύχης και φορέας συλλογικής ενοχής; Μια σειρά από μικρές και πολύ μικρές ιστορίες του βραβευμένου συγγραφέα (και βιολόγου στην «κανονική» του ζωή) που μας ταξιδεύουν στον Άρη, στα ερωτικά πεδία των θαλασσών της Γης και στα μυστήρια των δυτικών Κυκλάδων

Άκης Παπαντώνης – Στα θερμοκήπια του Αυγούστου [Κίχλη]

Η ένταση και η νωχελικότητα του Αυγούστου γίνονται ο κιρκάδιος ρυθμός είκοσι έξι ιστοριών για την ερωτική επιθυμία και την απώλειά της, για την τρυφερότητα, την ενοχή και τη μνήμη. Από τα ανέμελα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας έως την αμείλικτη πραγματικότητα της ενηλικίωσης και από την προσδοκία για συντροφικότητα έως την αποξένωση και τη ρήξη, οι ήρωες του νέου βιβλίου του νέου πονήματος του βραβευμένου συγγραφέα (Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας για το Η τελευταία αρκούδα του δάσους) αναμετρώνται με όσα χάθηκαν, όσα δεν ειπώθηκαν και όσα δεν γίνεται πια να αλλάξουν.

Γιουριέτ Ρομέρο – Οι επισκέπτριες [μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη | Carnivora]

Μια ιδιαίτερη συνθήκη ενώνει τις γυναίκες πρωταγωνίστριες αυτών των ιστοριών: κάθε Κυριακή συναντιούνται στην είσοδο της φυλακής, όπου περιμένουν να επισκεφτούν κάποιον δικό τους. Στο λογοτεχνικό της ντεμπούτο, ένα διαμεσικό έργο που συμπληρώνεται από μια σειρά και μια ταινία, η Αφροκολομβιανή σεναριογράφος και συγγραφέας μπαίνει στο σύμπαν γυναικών που τις ενώνει ένα κοινό νήμα: η περιθωριοποίηση τους και ως εκ τούτου η στέρηση, τρόπον τινά, της -συναισθηματικής και όχι μόνο- ελευθερίας τους.

Μάκης Τσίτας – Τσίχλες ταξιδίου [Μεταίχμιο]

Άνδρες που έρχονται αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, τη ματαίωση και την απώλεια. Γυναίκες που βιώνουν τη μοναξιά και την απόγνωση κι άλλες που κυνηγούν την ουτοπία. Μητέρες υπερπροστατευτικές κι άλλες αμήχανες ή κλεισμένες στον εαυτό τους. Γιαγιάδες τρυφερές και αγαπησιάρηκες κι άλλες κάπως παρεξηγημένες. Γιοι και κόρες που υφίστανται τις συνέπειες της γονεϊκής συμπεριφοράς ή που προσπαθούν να ξεφύγουν με όχημα την κατανόηση και τη συγχώρεση.

Δεκαεννιά διηγήματα του βραβευμένου πεζογράφου (Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μυθιστόρημά του Μάρτυς μου ο Θεός) γραμμένα το καθένα με διαφορετική τεχνοτροπία, γλώσσα και δομή και με το κωμικό ή σουρεαλιστικό στοιχείο να εναλλάσσεται με το δραματικό.

Ουρσούλα Χόνεκ – Λευκές νύχτες [μτφρ. Ναταλία Σκανδάλη | Βακχικόν]

Ένα ορεινό χωριουδάκι της Πολωνίας, δυο τρεις άνθρωποι, ο άπιαστος χρόνος. Κι όμως, το φως λιγοστεύει, κάποιος πεθαίνει μια αποπνικτική μέρα στο κρεβάτι του, άλλος πέφτει από έναν γκρεμό, ένας τρίτος κυκλοφορεί αδιάκοπα μες στα σκοτάδια. Στην πρώτη συλλογή διηγημάτων της, η Ουρσούλα Χόνεκ προσφέρει στον αναγνώστη δεκατρείς ιστορίες στενά δεμένες, σαν μυθιστόρημα, όπου η καθημερινότητα μοιάζει ανησυχητική και δυσοίωνη. Μια συλλογή που διακρίθηκε στην Πολωνία, μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και η αγγλική της μετάφραση συγκαταλέχθηκε στη μακρά λίστα του Διεθνούς Βραβείου Booker.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ