Γιατί μας γοητεύουν τόσο πολύ οι coming of age ιστορίες στο σινεμά;
Τα πρόσωπα πίσω από τις κεντρικές ηρωίδες του Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, δίνουν στο OneMan τα δικά τους αγαπημένα του είδους.
- 5 ΜΑΡ 2026
Βλέποντας το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, ένα από τα στοιχεία της ταινίας που μπορούν να σε συνεπάρουν είναι η διαδρομή της Δάφνης (a.k.a. Πάττυ) και η ιστορία ενηλικίωσης που βιώνει μέσα από το σχήμα μιας αθλητικής ταινίας.
Για αυτό το judo kid, οι μάχες είναι απλά το όχημα μιας βαθύτερης κατανόησης του εαυτού της και των θέλω της, αλλά και των (ηθικών, αισθηματικών) αποφάσεων που θα πάρει και θα αρχίσουν να την σχηματίζουν.
«Είναι πάντα συγκινητικό να βλέπεις εκείνη τη σιωπηλή μετάβαση, όταν οι συνθήκες σε ωριμάζουν πριν καν το καταλάβεις», λέει ο Μορτ Κλωναράκη, που παίζει τη Δάφνη, στο OneMan. «Μπορεί να μην έχω σκοτώσει δράκο, αλλά όλοι έχουμε τη δική μας ιστορία ενηλικίωσης. Και ξέρουμε πως είναι να προσπαθείς να βρεις πού ταιριάζεις».
Το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ προβάλλεται στις αίθουσες από την Tanweer.
Μέσα από αυτό ακριβώς το πρίσμα, καταλαβαίνει κανείς γιατί αυτές οι ιστορίες ενηλικίωσης δεν παύουν ποτέ να μας συναρπάζουν – ό,τι ηλικία κι αν είμαστε, όσο κι αν οι συνθήκες και το context των εκάστοτε ενηλικιώσεων διαφέρουν μεταξύ τους. Η αυτούσια η εμπειρία του να ψάχνεις και να ψάχνεσαι, είναι από τις μεγάλες παγκόσμιες σταθερές.
Υπάρχει καλός λόγος εξάλλου, που το σινεμά επιστρέφει διαρκώς σε τέτοιου είδους αφηγήσεις. Κι υπάρχει λόγος που οι ταινίες που το κάνουν τόσο καλά – όπως η Πάττυ – καταλήγουν να μας γοητεύουν τόσο πολύ.
Γι’ αυτό τα άτομα που παίζουν τις τρεις κεντρικές αθλήτριες της ταινίας – τη Δάφνη, τη Ζωή και τη Στέλλα – μοιράζονται με το OneMan τις αγαπημένες τους ιστορίες ενηλικίωσης του σινεμά. Καθώς και τι είναι αυτό που γοητεύει περισσότερο σε αυτές.
Μορτ Κλωναράκη (Πάττυ)
Αν και σκέφτομαι πολλές, η αγαπημένη μου coming of age ταινία είναι το How to Train Your Dragon. Και η πρώτη ξεχωριστά, αλλά και όλη η τριλογία μαζί, αποτελούν ένα υπέροχο ταξίδι ενηλικίωσης.
Ο Hiccup μεγαλώνει σε έναν κόσμο Βίκινγκ όπου οφείλει, ως γιος του αρχηγού, να είναι δυνατός και να σκοτώνει δράκους. Όμως ο ίδιος δεν είναι έτσι. Όταν γνωρίζει τον Toothless, αρχίζει να αμφισβητεί όσα θεωρούνται δεδομένα και μαθαίνει τι σημαίνει να βρίσκεις τη δική σου θέση, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να πας κόντρα σε όλους.
Στην πορεία της τριλογίας αντιμετωπίζει απώλειες, ευθύνες και δύσκολες αποφάσεις που τον αλλάζουν. Πιστεύει ότι μόνος λόγος που τα καταφέρνει είναι ο δράκος του, μέχρι που στο τέλος συνειδητοποιεί ότι η δύναμη ήταν πάντα μέσα του.
Μου αρέσουν οι ταινίες ενηλικίωσης γιατί, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι ιστορίες τους, μιλούν για κάτι κοινό: τη στιγμή που σταματάς να είσαι παιδί και αναγκάζεσαι να βρεις ποιος είσαι. Είναι πάντα συγκινητικό να βλέπεις εκείνη τη σιωπηλή μετάβαση, όταν οι συνθήκες σε ωριμάζουν πριν καν το καταλάβεις. Μπορεί να μην έχω σκοτώσει δράκο, αλλά όλοι έχουμε τη δική μας ιστορία ενηλικίωσης. Και ξέρουμε πως είναι να προσπαθείς να βρεις που ταιριάζεις.
Φιλίππα Κουτούπα (Ζωή)
Αγαπώ πολύ τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Οι ιστορίες ενηλικίωσης θεωρώ πως είναι ο πιο ολοκληρωμένος τύπος ιστορίας. Για να μπορέσει να «ενηλικιωθεί» ένας χαρακτήρας, συνήθως συνεπάγεται ότι έχει πάρει σημαντικές αποφάσεις και έχει αρχίσει να βλέπει τη ζωή πιο καθαρά, και αυτό χρειάζεται πολύ θάρρος.
Και αγαπάμε το θάρρος!
Μελίνα Κοτσέλου (Στέλλα)
Αρχικά, κανείς δεν σταματά να ωριμάζει όσο ζει, οπότε οι ιστορίες ενηλικίωσης είναι καθολικές. Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Το να υπάρχει μια ταινία που όλες/οι/α μας ανεξαιρέτως μπορούμε να δούμε, να σκεφτούμε, να απολαύσουμε, το βρίσκω υπέροχο.
Αυτό που λατρεύω σε τέτοιες ιστορίες είναι ότι οι χαρακτήρες σφύζουν από θάρρος και ένταση. Διακατέχονται από την αίσθηση πως το μέλλον, ο κόσμος, μας ανήκει. Κάτι τέτοιο ένιωσα βλέποντας το La Haine και τα 400 Χτυπήματα.
Το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ προβάλλεται στις αίθουσες από την Tanweer.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.