Γιατί όλος ο πλανήτης βλέπει κορεάτικες σειρές και ταινίες

Ως οπαδός των κορεατικών παραγωγών, ήμουν έτοιμη να στείλω email διαμαρτυρίας στο Netflix, καθώς τους τελευταίους μήνες έκανε κάτι εκπτώσεις ως προς την προσφορά του πιο δημοφιλούς, μη αγγλόφωνου περιεχομένου, παγκοσμίως – σύμφωνα και με το Hollywood Reporter.

Δεν ήξερα πως θα μπει πολύ δυνατά στο 2026, ανακοινώνοντας 33 ταινίες και σειρές made in Κοrea. Στον αέρα είναι ήδη η πέμπτη σεζόν του reality σχέσεων Singles Inferno – για την ακρίβεια, τα πρώτα 4 επεισόδια. Όπως και τις προηγούμενες σεζόν, οι παραγωγοί έχουν καταφέρει να βρουν κάποιους από τους πιο ωραίους κατοίκους της χώρας, οι οποίοι έχουν έναν ναρκισσισμό, μια αμετροέπεια, όπως ψάχνουν την αγάπη, αλλά όχι όπως έχεις συνηθίσει, αφού η κορεατική κοινωνία είναι τέρμα συντηρητική.

Πράγμα που σημαίνει πως δεν κάνουν πράγματα που θα έκανες κι εσύ -με τα οποία δεν έχει πρόβλημα ο δυτικός κόσμος-, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά επειδή μετά δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν στη χώρα.

Το Can This Love Be Translated? είναι η πραγματική επιστροφή του Kim Seon-ho από το cancel, κατόπιν καταγγελιών πρώην συντρόφου του που τελικά αποδείχθηκε πως δεν είχαν βάση. Βέβαια, έμεινε χωρίς δουλειά για χρόνια και έχασε όλα τα διαφημιστικά συμβόλαια. Αλλά επιβίωσε και αυτό κρατάμε.

Προς διάθεση είναι και το No Tail to Tell (pun intended), ως η πρώτη δουλειά της Kim Hye-yoon, μετά την τεράστια επιτυχία του Lovely Runner. Έχει μυστικιστικό χαρακτήρα, οπότε αν θες να χαλαρώσεις, μπορείς να πατήσεις το play.

Στις επιλογές υπάρχει και το Undercover Miss Hong, της Park Shin-hye που άρχισε την καριέρα της ως παιδί-θαύμα και τώρα είναι παντρεμένη και μητέρα, με τη σχέση της με την υποκριτική να μην αλλάζει απεριόριστα μέσα στα χρόνια.

Αν είσαι newbie στις κορεατικές τηλεοπτικές σειρές με ελαφρύ χαρακτήρα (γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις δει αστυνομική σειρά ή περιπέτεια), θα ήθελα να σου δώσω τη λίστα με τις βασικές γνώσεις, να ξέρεις τι σε περιμένει.

Έχει προηγηθεί έρευνα δεκάδων ωρών – δεν πρέπει να μου έχει μείνει τίτλος που δεν έχω δει.

Ξεκινάμε;

> Οι κορεάτικες παραγωγές είναι σπάταλες. Εννοώ είναι ακριβές, καθώς δεν τσιγκουνεύονται το won, προκειμένου να υπάρχει ένα άρτιο αποτέλεσμα -σε ήχο και εικόνα. Οτιδήποτε λιγότερο, γίνεται αντιληπτό από το κοινό που πάντα είναι έτοιμο να στέλνει emails και μηνύματα οργής στους τηλεοπτικούς σταθμούς.

> Δεν θα είναι η ιδέα σου ότι στα trailers είναι όλοι ίδιοι. Πριν απευθύνεις βαριές κατηγορίες και μετά δεν θα ξέρεις πώς να τις μαζέψεις, να διευκρινίσω πως εννοώ ότι ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Άπαξ και ένα σίριαλ κάνει επιτυχία, οι πρωταγωνιστές του γίνονται ο απόλυτος προορισμός των παραγωγών (και εταιρειών που ψάχνουν πρόσωπα να διαφημίσουν τα προϊόντα τους). Έτσι, τους βλέπεις παντού.

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ηθοποιοί του Squid Game και δεν εννοώ μόνο τους πρωταγωνιστές. Η Lee Yoo-mi, για παράδειγμα είχε δεύτερότριτους ρόλους, πριν τη σειρά-φαινόμενο. Μετά το 2021, σε όλες τις δουλειές της είναι “πρώτο βιολί”.

Eν τω μεταξύ, με τις πλατφόρμες έχει σημειωθεί και το φαινόμενο των αγαπημένων. Η Disney+, για παράδειγμα λατρεύει τον Ji Chang-wook.

To Νetflix έχει μια προτίμηση προς τον Song Kang, ο οποίος εξαφανίστηκε τον τελευταίο καιρό γιατί υπηρετούσε την -υποχρεωτική- στρατιωτική του θητεία, αλλά τώρα είναι πάλι πολίτης. Οπότε ετοιμάσου.

> Η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών πρωταγωνιστών έχει ύψος τουλάχιστον 1.80 και πριν αρχίσουν τα γυρίσματα κάνει εξαντλητική δίαιτα και “τρώει” άπειρες ώρες στα γυμναστήρια (oυδόλως τυχαίως, υπάρχουν σκηνές στις οποίες κάνουν ντους ή βγάζουν την μπλούζα τους, για τον όποιο λόγο -πχ νοσηλεύονται).

> Οι γυναίκες είναι τουλάχιστον 1.67, έχουν αλαβάστρινη επιδερμίδα και είναι πολύ αδύνατες (κάνουν τικ σε όλα τα “κουτάκια” της κορεατικής κοινωνίας, για το ιδανικό).

> Εξαιρέσεις και στους δυο κανόνες είναι το απαράμιλλο (πέρα από κάθε αμφισβήτηση) ταλέντο. Τότε προσλαμβάνονται αναφανδόν, ενώ υπάρχουν και συγκεκριμένοι ηθοποιοί που λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους -όχι γενικά, αποδεκτών από την κοινωνία που τους θέλει όλους αψεγάδιαστους-, προσλαμβάνονται πάντα για τους ίδιους ρόλους -πχ του κακού. Σπάνια γίνεται η έκπληξη. Ενδεχομένως, μια φορά στην καριέρα τους.

> Συνηθέστερα, υπάρχει ερωτικό τρίγωνο, καθώς ένας ακόμα (πολύ ωραίος τύπος) θέλει την πρωταγωνίστρια. Ακόμα και αν δεν ξέρεις το μοτίβο, μπορείς να καταλάβεις ποιος θα βγει νικητής: είναι πάντα, ο πιο γνωστός ηθοποιός. Και εδώ, θέλω να καταγγείλω την τακτική να δίνουν το ρόλο μυστηριώδους ιθύνοντα νου πίσω από σκευωρίες σε γνωστό ηθοποιό, γιατί… έτσι καταλαβαίνω από την αρχή ποιος είναι. Βρείτε ρε άνθρωποι, κάποιον μη δοκιμασμένο μπας και απολαύσουμε το σασπένς.

> Το old time classic να γνωρίζονται οι πρωταγωνιστές από τα παιδικάτα τους, αλλά να μη το θυμούνται -ο ένας εκ των δύο ή και οι δύο- πλέον έχει υποχωρήσει, μάλλον γιατί έγκωσαν και οι Κορεάτες από τα τερτίπια της μοίρας.

> Το παραδοσιακό rom com αφορούσε ένα πλούσιο αγόρι (chaebol είναι οι κληρονόμοι περιουσιών) και ένα καθημερινό, ίσως και φτωχό, κορίτσι, το οποίο δεν θέλουν ούτε να βλέπουν οι πλούσιοι και κάνουν ό,τι μπορούν για να διαλύσουν τη σχέση. Το ντουετάκι μπορεί να είναι και πλούσια γυναίκα με φτωχό άνδρα. Τώρα, σε μια πραγματική συνθήκη, οι ευκαιρίες να συναντηθούν αυτές οι δυο “τάξεις” είναι απειροελάχιστες. Στη μικρή οθόνη, όμως όλα γίνονται.

> Η βροχή έχει το δικό της ρόλο σε κάθε κορεατική τηλεοπτική σειρά (πάντα βρέχει αναπάντεχα και πάντα ο ήρωας προσφέρει μια ομπρέλα στην ηρωίδα, εμφανιζόμενος από το πουθενά ή μπαίνει μπροστά της για να μη τη βρέξει διερχόμενο αυτοκίνητο), όπως και το νοσοκομείο (ο ένας εκ των πρωταγωνιστών -ίσως και οι δύο-, στάνταρ θα νοσηλευτούν για κάτι και αυτό θα βοηθήσει τις εξελίξεις) ή το μεθύσι (ευνοεί τα καλύτερα meltdowns και τις καλύτερες εξομολογήσεις, όπως και δίνει την ευκαιρία στον πρωταγωνιστή να πάρει στην πλάτη, τη μεθυσμένη πρωταγωνίστρια για να μην ταλαιπωρείται).

> Σε κάθε σειρά, το κλάμα πέφτει κορόμηλο (γενικά, οι Κορεάτες δεν φαίνεται να είναι πολύ καλοί στη διαχείριση της χαράς -Κομφούκιε φταις), καθώς γίνονται πράγματα, που λέει και μια ψυχή -γενικά, δεν περνούν καλά οι πρωταγωνιστές. Και οι μεγαλύτερες εξελίξεις γίνονται σε αργή κίνηση, με λήψη για κάθε μια από τις τουλάχιστον 5 κάμερες. Θα δεις λοιπόν, την επίμαχη φάση από μπροστά, από πίσω, από όλες τις πλευρές, ίσως και από ψηλά.

> Σε κάθε επεισόδιο, υπάρχουν τουλάχιστον 10 σκηνές, στις οποίες οι ήρωες τρώνε και πίνουν soju (το πράσινο μπουκαλάκι που υπάρχει παντού και πάντα -το περιεχόμενο είναι σαν αραιωμένη βότκα, στη βασική του έκδοση). Το κάνουν στο σπίτι, σε επιχειρήσεις εστίασης και στις “τέντες” (το υπαίθριο τροχήλατο “περίπτερο” street food λέγεται pojangmacha). Προετοιμάσου να θες να φας κι εσύ, τόσο που τους βλέπεις να τρώνε.

> Όπως θα διαπιστώσεις, το φαγητό παίζει τεράστιο ρόλο στην κουλτούρα των Κορεατών, με το Bap meogeosseo? (밥 먹었어?) να είναι ερώτηση, ένδειξη απόλυτου ενδιαφέροντος. Εν τω μεταξύ, θα καταλάβεις πολύ εύκολα πως οι Κορεάτισσες μάνες δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από τις Βαλκάνιες -σε καταπίεση, χειραγώγηση κ.α. Ίσως και να παίρνουν το βραβείο.

> Από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο, στο σπίτι δεν μπαίνεις με παπούτσια. Όσο μικρό και αν είναι ένα σπίτι -εξ αυτών που βλέπεις στην οθόνη-, όσα λεφτά και αν έχει ο κάτοικος, στην είσοδο υπάρχει σταθερά χώρος για να αφήσεις τα παπούτσια σου.

> Στο ευρύτερο πλαίσιο της κουλτούρας που πάντα έχει ένα ενδιαφέρον, αν δεν είσαι καλός μαθητής ή/και εργαζόμενος (υπάρχει ranking από το νηπιαγωγείο έως τη σύνταξη), αν έχεις “χάσει” κάποιον ή και τους δυο γονείς σου, αν δεν έχεις σπουδάσει (δεν έχεις ένα πτυχίο), δεν έχεις τύχη. Γίνεσαι παρίας, με όλα τα ‘πρέπει’ του κόσμου να πετάγονται πάνω σου.

> Πώς δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα; Ε, στην Κορέα δεν κάνει ζέστη τους περισσότερους μήνες του χρόνου. Οι βροχοπτώσεις είναι πολλές -και αιφνιδιαστικές-, ενώ υπάρχει και χιόνι επί μήνες. Αυτό δίνει χώρο στις εταιρείες που έχουν πανωφόρια, να παίξουν μπάλα σε ανοιχτό γήπεδο (ακόμα και η φτωχή και άμοιρη πρωταγωνίστρια, φοράει τουλάχιστον 5 διαφορετικά παλτό, φοβερής ποιότητας). Το αυτό συμβαίνει και με τις εταιρείες που έχουν τσάντες -και δη οι ανδρικές, αν μου επιτρέπεις. Σημειωτέον, πολλοί ηθοποιοί είναι παγκόσμια πρόσωπα σε luxury brands, που σημαίνει ότι μπορεί να τους ντύνουν και στις δουλειές τους.

> Μην αρχίσω εν τω μεταξύ, να σου λέω για τις πληρωμένες καταχωρήσεις. Εκεί που παρακολουθείς την πρωταγωνίστρια να κλαίει και να οδύρεται, που πρέπει να χωρίσει τον αγαπημένο της, τσουπ βλέπει μπροστά της τη νέα σειρά του τάδε brand καλλυντικών και… λέει να κάνει τη ρουτίνα της -όπως σου δείχνει ξεκάθαρα το brand. Έχε υπ’ όψιν σου και πως όταν είναι καλυμμένο το σήμα στα αυτοκίνητα, η εταιρεία δεν έχει δώσει λεφτά. Αν έχει δώσει, από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο, οδηγούν οχήματα δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Και ενώ όλα αυτά ίσχυαν για δεκαετίες μόνο για τις κορεατικές εταιρείες, πλέον έχει γίνει πλήρης “κατάβαση” των δυτικών.

> Σε όποια κατηγορία και αν ανήκει η σειρά (δράσης, θρίλερ, εγκλήματος, μυστηρίου, κατασκοπίας, sci-fi, έρωτα, εποχής κλπ) στο τέλος νικά ΠΑΝΤΑ η αγάπη. Και ο καλός. Αν, λέμε τώρα αν, δεν γίνει αυτό, οι καταγγελίες των πάντα έτοιμων για διαμαρτυρίες, Κορεατών θεωρούνται δεδομένες, μαζί και το “σταύρωμα” της σειράς σε όλα social media.

> Κάτι άλλο που διδάσκουν οι σειρές για την κουλτούρα των Κορεατών -και γενικά, των Ασιατών- είναι πως όταν θες κάποιον άνθρωπο για σύντροφο σου, του το λες. Ξεκάθαρα. Δηλαδή, λες “μου αρέσεις”. Mπορεί να έχει προηγηθεί μια αγκαλιά κανονική ή από πίσω. Από αυτά, μέχρι να πιαστείτε από το χέρι, περνούν μήνες. Περνούν ακόμα περισσότεροι για το πρώτο φιλί.

Στο τελευταίο μου ταξίδι στην Κορέα, ρώτησα έναν γηγενή πόσο καιρό του πήρε να πει στην σύζυγο του πως του αρέσει και πόσο καιρό χρειάστηκε για να της πιάσει το χέρι. Για το πρώτο βήμα έκανε δυο χρόνια (“όλοι στην παρέα ήξεραν πως αρέσει ο ένας στον άλλον”. Και τι έκανες για να το ξέρει; “Την πρόσφερα συνέχεια, γεύματα”). Μετά, το “έτρεξε”, καθώς της έπιασε το χέρι στο εξάμηνο. Από εκεί πήγε στην αγκαλιά, το φιλί (μην φανταστείς κάποια τρελή στιγμή πάθους, αφού σε πρώτη φάση απλά ακουμπούν τα χείλη τους) και… το γάμο.

> Θα δεις στα σίριαλ και τα τυφλά ραντεβού, που ουδεμία σχέση έχουν με το First Dates του Star. Εκεί “κλείνονται” από συγγενείς, φίλους, ακόμα και επιχειρήσεις συνοικεσίων, με μοναδικό προορισμό το γάμο. Δηλαδή, αν θέλεις φλερτ, πρέπει να κινηθείς διαφορετικά (κάτι που φυσικά, δεν δέχεται η κοινωνία) και φυσικά, να το δηλώσεις. Προφανώς και γίνονται one night stands, όπως και ό,τι άλλο γίνεται στη Δύση, αλλά κρυφά.

> Την τελευταία διετία, παρατηρείται μια σαφέστατη τάση προς αυτό που θεωρούμε εμείς κανονικό (αφού ζητούμενο είναι το global success), καθώς στις σειρές εμφανίζονται ζευγάρια να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι (εξυπακούεται πως δεν βλέπεις κάτι περισσότερο από τα δέκα πρώτα δευτερόλεπτα των προκαταρκτικών). Κάτσε να σου δείξω ποια σκηνή συζητήθηκε όσες, λίγες για το παθιασμένο φιλί των πρωταγωνιστών.

Παρεμπιπτόντως, οι ηθοποιοί πήραν και το βραβείο για το καλύτερο φιλί στις απονομές του τηλεοπτικού δικτύου SBS (κάθε τηλεοπτικό δίκτυο έχει τη δική του τελετή απονομής βραβείων στους καλύτερους, οπότε δεν μένει κανείς παραπονεμένος).

> Εν τω μεταξύ, λατρεύω τις σκηνές που ο πρωταγωνιστής σπεύδει να σώσει την πρωταγωνίστρια, γιατί αν ξέρεις τις αποστάσεις και την κίνηση στη Σεούλ, καταλαβαίνεις ότι έως ότου να φτάσει στον προορισμό του, θα κάνουν τα τριήμερα της καλής του.

Σε κάθε περίπτωση, οι κορεατικές σειρές αξίζουν τον χρόνο σου, ακόμα και μόνο για λόγους γνωριμίας σου με μια διαφορετική κουλτούρα.

Καλή απόλαυση.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.