Η Catherine O’Hara ήταν γίγαντας της κωμωδίας

Οι ερμηνείες της μπορούσαν να είναι τεράστιες – υστερικές, ναρκισσιστικές, αυταρχικές, οργισμένες, γεμάτες πάθος και νεύρωση. Ήταν γυναίκες με γιγάντια συναισθήματα και, σχεδόν πάντα, χωρίς κάποιο φίλτρο να μεσολαβεί στην έκφρασή τους. Κανείς δεν ήταν καλύτερος από την O’Hara στο να υποδύεται ανθρώπους στα όρια της αντοχής τους ή θρύλους με ασταθή ψυχικό κόσμο. Κι όμως, οι χαρακτήρες της ήταν επίσης μερικοί από τους πιο αξιαγάπητους — και αγαπητούς —επειδή ποτέ δεν παρέλειπε να εμφυσά σε αυτούς μία απρόσμενη ζεστασιά, να καθιστά ορατές τις διαβρωτικές ανασφάλειες πίσω από τα καλπάζοντα εγώ τους, και να ρίχνει όλο της το ταλέντο, απαλλαγμένο από ματαιοδοξία, στις ερμηνείες τους.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Τορόντο, η Catherine O’Hara έκανε το ξεκίνημά της όταν το Second City, η πλέον παλαιότερη ομάδα αυτοσχεδιαστικού θεάτρου στη Βόρεια Αμερική, έφτασε στην πόλη στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως μέρος μιας κωμικής επανάστασης που τότε σάρωνε. Μεταξύ των συγχρόνων της ήταν η Gilda Radner, ο John Candy και ο Eugene Levy, με τον οποίο θα συνέχιζε να συνεργάζεται για δεκαετίες.

Ενώ το Saturday Night Live κατέκτησε το πνεύμα της εποχής νότια των συνόρων, η O’Hara εντάχθηκε στο καστ του καναδικού του αντίστοιχου, του SCTV. Ένας από τους ρόλους που ξεχώρισαν, η σκληροτράχηλη showgirl Lola Heatherton, έθεσε τις βάσεις για πολλούς από τους υπερβολικούς καλλιτεχνικούς χαρακτήρες της O’Hara που θα ακολουθούσαν.

Με μέλη του καστ του SCTV / AP Photo/E Pablo Kosmicki, File

Αν και κατεξοχήν κωμική ηθοποιός, οι χαρακτήρες της μπορούσαν να αποπνέουν πόνο ή τραγικότητα κάτω από την επιφάνεια — ακόμη και η Lola Heatherton, μία υπερενθουσιώδης, αστραφτερή περφόρμερ, είναι χτισμένη πάνω στην απόγνωση. Ανάμεσα σε πολλούς, πάρα πολλούς άλλους ρόλους, υποδύθηκε μία έφηβη Brooke Shields να τραγουδά το Whip It! των Devo, την Katharine Hepburn, έναν καταθλιπτικό χαρακτήρα του Ingmar Bergman και, αξιομνημόνευτα ακόμα και για τις νεότερες γενιές όταν την ανακαλύπτουν, τη χαρούμενη διαγωνιζόμενη σε τηλεπαιχνίδι Margaret Meehan, που πατούσε το κουμπί με τις απαντήσεις πριν καν τεθούν οι ερωτήσεις και κατέρρεε δακρυσμένη καθώς ο παρουσιαστής (Levy) θύμωνε όλο και περισσότερο.

Εκτός από την αφηρημένη μητέρα των προαστίων στο Home Alone, υποδύθηκε μία οδηγό παγωτατζίδικου που πειράζει τον Griffin Dunne στο After Hours του Martin Scorsese, μία σνομπ της τέχνης και αδιάφορη μητέρα στο Beetlejuice όπου θα γνώριζε τον μελλοντικό της σύζυγο, τον production designer Bo Welch, και έλαμψε σε τέσσερις ταινίες του Christopher Guest – μαζί με τον Fred Willard στο Waiting for Guffman ως τοπικές διασημότητες, με τον Levy στο Best in Show ως χειρίστρια σκύλων με πολλούς πρώην συντρόφους, ξανά με τον Levy στο A Mighty Wind ως folk ντουέτο της δεκαετίας του ’60 που επανενώνεται, και στο For Your Consideration ως γηράσκουσα ηθοποιός που ονειρεύεται ένα χρυσό αγαλματίδιο.

Στο A Series of Unfortunate Events του Netflix – επίσης σε σχεδιασμό του Welch – υποδύθηκε μία μοχθηρή οπτικό, κατά καιρούς σύντροφο του Κόμη Olaf του Neil Patrick Harris, σκοτεινή, ψυχρή, σέξι.

Πέρσι απέσπασε υποψηφιότητα Emmy Β΄ Γυναικείου ως ένα εκθρονισμένο αλλά όχι ηττημένο στέλεχος στο The Studio και, παρότι υπήρξε γίγαντας στην κωμωδία, μπορούσε να παίξει και σε δράμα, όπως στη δεύτερη σεζόν του The Last of Us, διαπεραστική απέναντι στον Pedro Pascal ως η θεραπεύτριά του και χήρα του άνδρα που εκείνος είχε σκοτώσει.

Στο Schitt's Creek / Pop TV via AP

Βιωμένη σε έξι ολοένα και πλουσιότερες σεζόν του Schitt’s Creek, η Moira Rose είναι σίγουρα το αποκορύφωμα της καριέρας της – ένα απολύτως πρωτότυπο, βραβευμένο με Emmy δημιούργημα, του οποίου οι ιδιορρυθμίες και οι πολυπλοκότητες αγκαλιάστηκαν από το ευρύ κοινό. Στο εξής θα αποτελεί σημείο αναφοράς για να περιγράφονται άλλοι χαρακτήρες, μία «τύπου Moira Rose» προσωπικότητα, χωρίς να χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις. Με τον πρωτότυπο, λαχανιαστό τρόπο ομιλίας της, τονίζοντας παράξενες συλλαβές και τεντώνοντας τυχαία φωνήεντα μέχρι τα όριά τους, τις εκκεντρικές της ενδυματολογικές επιλογές και την πληθώρα από περούκες της.

Από όλους τους Rose, η Moira ήταν εκείνη που αντιστεκόταν περισσότερο στο να προσαρμοστεί στον νέο τους κόσμο, κάτω όμως από το φαντασμαγορικό, σφιχτά δομημένο της κέλυφος κρυβόταν ένας φόβος βαθιά συγκινητικός όταν ξετρύπωνε μέσα από τις ρωγμές.

Η Catherine O’Hara μεγάλωσε σε καθολική οικογένεια και οι ρίζες αυτές εμφανίζονταν δημόσια κατά καιρούς, όπως στη συγκινητική επικήδειο ομιλία της για τον φίλο της John Candy, με ένα απόσπασμα σχετικά με το τι δώρο από τον Θεό είναι το χιούμορ και το πώς ο ρόλος για τον οποίο περισσότερο ήθελε να τη θυμούνται ήταν εκείνος της μητέρας των δύο παιδιών της.

Στη νεκρολογία των New York Times παρατίθεται να έχει πει, «μου αρέσει να υποδύομαι ανθρώπους που δεν έχουν πραγματική αίσθηση της εντύπωσης που προκαλούν στους άλλους. Αλλά όσο περισσότερο το λέω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι αυτό είμαστε όλοι μας, και το διαδίκτυο, η κοινωνική δικτύωση, είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να ελέγξεις τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα».

Αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε οι περισσότεροι για την Catherine O’Hara είναι ευγνωμοσύνη για την πιο λυτρωτική μητρική φιγούρα στη μυθοπλασία μας, παρούσα και μάχιμη παρά τις ατέλειές της, χωρίς χειριστικότητα. Με ένα ολόδικό της μείγμα γνήσιας κατανόησης και εκκεντρικού χιούμορ, έκανε τόσες γενιές να γελούν, άβολα καμιά φορά, ανεξέλεγκτα άλλοτε.

Τι σπουδαίος τρόπος να περάσει κανείς μια ζωή — με συμπόνια και χιούμορ.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.