«Η Darina σας πήγε τάπα» – Όσα έζησα στην πιο πολιτική και χαοτική Eurovision

Αν έπρεπε να κρατήσω μερικά συμπεράσματα από τη φετινή Eurovision στη Βιέννη, θα έλεγα πως η μουσική έμοιαζε σχεδόν δευτερεύουσα και το πολιτικό δράμα ήταν το επίκεντρο.

Ο 70ός διαγωνισμός τα είχε όλα: πολιτική ένταση, παρασκήνιο, ανατροπές, τεράστια φαβορί που κατέρρευσαν, σε μια διοργάνωση με χαρακτηριστικά διεκπεραίωσης.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, η νίκη της Dara με το “BANGARANGA” έμοιαζε τελικά ως η μοναδική σωτηρία και ίσως το πιο ιδανικό σενάριο για το μέλλον του ίδιου του διαγωνισμού.

Η Eurovision ήθελε απεγνωσμένα έναν νικητή που θα μας «σώσει» από την επικράτηση του Ισραήλ

Η αλήθεια είναι πως φέτος η EBU είχε έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: να βρεθεί ένα τραγούδι που να μπορεί να σταθεί απέναντι στο televoting του Ισραήλ. Και τελικά αυτό το τραγούδι ήταν το “BANGARANGA” της Βουλγαρίας.

Η Dara (Darina Nikolaeva Yotova) μπήκε στη Eurovision ως ένα από τα φαβορί για τη 10άδα, αλλά κανείς δεν περίμενε αυτό που συνέβη στον Μεγάλο Τελικό της 16ης Μαΐου. 

Ναι, το staging της Βουλγαρίας ήταν εξαιρετικό και ήταν το πιο ολοκληρωμένο τηλεοπτικό act της βραδιάς. Όμως, υπάρχει και κάτι που δημιούργησε πολλές συζητήσεις μέσα στη Wiener Stadthalle.

Στον Β’ Ημιτελικό, η Βουλγαρία κατετάγη μόλις πέμπτη στις επιτροπές ανάμεσα σε 15 συμμετοχές. Και ξαφνικά, δύο μέρες μετά, στον Τελικό βρέθηκε πρώτη στις ίδιες επιτροπές ανάμεσα σε 25 χώρες.

Πολύ μεγάλη ανατροπή. Πολύ βολική για κάποιους θα έλεγε κανείς…

Στους διαδρόμους του press centre αρκετοί σχολίαζαν πως μετά τον Ημιτελικό οι διοργανωτές κατάλαβαν ότι το μόνο τραγούδι που μπορούσε πραγματικά να σταματήσει μία πιθανή νίκη του Ισραήλ ήταν η Βουλγαρία. Και κάπου εκεί αρχίζουν όλα να μοιάζουν λίγο πιο περίεργα.

Το ακόμα πιο θλιβερό; Για μία ακόμη χρονιά, το Ισραήλ βρέθηκε ξανά στη δεύτερη θέση και στο split screen κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Η αίσθηση μέσα στην αρένα ήταν αμήχανη. Δεν υπήρχε ενθουσιασμός. Υπήρχε ανακούφιση που δεν κέρδισε το Ισραήλ.

Και είναι αρκετά στενάχωρο να φτάνει η Eurovision στο σημείο να μοιάζει πως δεν ψηφίζουμε υπέρ κάποιου τραγουδιού, αλλά εναντίον μιας πιθανής νίκης του Ισραήλ.

Η πιο δυστοπική Eurovision των τελευταίων ετών

Από την πρώτη στιγμή μπορούσες να καταλάβεις ότι κάτι δεν λειτουργούσε φυσιολογικά φέτος.

Η ατμόσφαιρα φέτος είχε κάτι βαθιά δυστοπικό. Το press centre δεν θύμιζε μουσικό φεστιβάλ. Θύμιζε αίθουσα πολιτικών διαπραγματεύσεων.

Οι συζητήσεις δεν περιστρέφονταν τόσο γύρω από τραγούδια. Περιστρέφονταν γύρω από το Ισραήλ, την EBU, τις πιέσεις, τις αποχωρήσεις χωρών, τα παρασκήνια και το πώς ο διαγωνισμός δείχνει ολοένα και πιο πολιτικός.

Οι αποχωρήσεις πέντε χωρών λόγω της παρουσίας του Ισραήλ δημιούργησαν ένα κλίμα αμηχανίας. Και όσο η EBU προσπαθούσε να μας πείσει ότι «η Eurovision δεν είναι πολιτική», τόσο περισσότερο όλο αυτό κατέρρεε μπροστά στα μάτια όλων μας.

Για πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσο έντονα ότι η Eurovision δεν ελέγχει πλέον το ίδιο της το αφήγημα.

Αυτό που δεν αποτυπώνεται εύκολα στην τηλεοπτική μετάδοση είναι το κλίμα μέσα στο press centre, όπου φέτος ένιωθες πως όλοι παρακολουθούσαν τη Eurovision μέσα από δεύτερη οθόνη. Τα περισσότερα βλέμματα δεν ήταν στραμμένα στη σκηνή αλλά στα live odds, στα social media και στα dashboards των αποτελεσμάτων που άλλαζαν συνεχώς την αφήγηση της βραδιάς. Υπήρχε μια περίεργη σιωπηλή ένταση κάθε φορά που εμφανιζόταν το Ισραήλ στο scoreboard.

Και την ίδια στιγμή, οι αποστολές έμοιαζαν πιο προσεκτικές από ποτέ στις δηλώσεις τους, λες και κάθε λέξη μπορούσε να μετατραπεί σε είδηση μέσα σε δευτερόλεπτα. Αυτό το μείγμα υπερανάλυσης και αυτολογοκρισίας έδινε στη φετινή διοργάνωση μια σχεδόν ψυχρή, επαγγελματική απόσταση από τη χαρά που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Μας είχαν πείσει για άλλα φαβορί και τελικά, ήρθε ο απόλυτος κουβάς

Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της φετινής Eurovision ήταν το πόσο έξω έπεσαν σχεδόν όλοι.

Τόσο καιρό μας είχαν λιβανίσει -και το είχαμε πιστέψει κι εμείς οι ίδιοι, δημοσιογράφοι και fans- ότι τα μεγάλα φαβορί ήταν η Φινλανδία, η Γαλλία, η Αυστραλία και η Ελλάδα.

Στους διαδρόμους του press centre άκουγες συνεχώς για ελληνικό top 3. Όχι top 5. Top 3. Υπήρχε πραγματική πίστη ότι ο Akylas και το «Ferto» μπορούσαν να γράψουν ιστορία.

Και μετά ήρθαν τα αποτελέσματα.

Η Αυστραλία τέταρτη. Η Φινλανδία έκτη. Η Ελλάδα δέκατη. Η Γαλλία ενδέκατη.

Σοκαριστικά αποτελέσματα, ειδικά για τους Έλληνες δημοσιογράφους μέσα στο press centre, όπου υπήρχε πραγματικό σοκ μετά την ανακοίνωση της τελικής κατάταξης.

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική συμμετοχή είχε τρομερό hype. Το «Ferto» έπαιζε παντού, το κοινό αντιδρούσε φανατικά και ο Akylas είχε ίσως το πιο δυνατό fan engagement που είχε ελληνική συμμετοχή εδώ και χρόνια.

Αλλά τελικά η Eurovision δεν συγχωρεί ούτε το hype ούτε το καλό TikTok momentum.

Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο μάθημα της φετινής χρονιάς.

Μία διοργάνωση πολύ λίγη για τα 70 χρόνια του θεσμού

Αν πρέπει να είμαι απόλυτα ειλικρινής, η φετινή διοργάνωση ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Για μία Eurovision που γιόρταζε τα 70 χρόνια του θεσμού, περίμενες κάτι μεγαλύτερο, κάτι πιο εντυπωσιακό.

Αντί γι’ αυτό, είδαμε μία παραγωγή αρκετά άνευρη, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις και με παρουσιαστές που προσωπικά θεωρώ ίσως τους πιο αδιάφορους των τελευταίων 20 ετών που παρακολουθώ Eurovision.

Υπήρχαν μεγάλα κενά ρυθμού, αμήχανα jokes και μία συνολική αίσθηση ότι η διοργάνωση δεν είχε ποτέ πραγματικά παλμό. Ακόμα και μέσα στην αρένα, σε στιγμές που κανονικά θα έπρεπε να «βράζει» το κοινό, υπήρχε περίεργη παγωμάρα.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό για την EBU: όταν ακόμα και η ίδια η Eurovision αρχίζει να μοιάζει κουρασμένη από τον εαυτό της.

Και τώρα Σόφια 2027, με το χάος να παραμονεύει

Του χρόνου ο διαγωνισμός μεταφέρεται στη Σόφια, επιστρέφοντας στα Βαλκάνια μετά από 19 χρόνια. Και ήδη όλοι μιλούν για μία Eurovision που μπορεί να εξελιχθεί στην πιο εκρηκτική της σύγχρονης εποχής.

Το Ισραήλ θα είναι ξανά εκεί. Το Βέλγιο απειλεί ανοιχτά με αποχώρηση. Κανείς δεν ξέρει ποιες χώρες θα ακολουθήσουν. Υπάρχουν φήμες για επιστροφή της Βόρειας Μακεδονίας λόγω της βαλκανικής διοργάνωσης, ενώ ολοένα και περισσότερο ακούγεται το ενδεχόμενο συμμετοχής του… Καναδά.

Την ίδια στιγμή, συζητιέται έντονα και μία πιθανή επιστροφή της Ουγγαρίας, μετά την αλλαγή κυβέρνησης στη χώρα. Ο νέος πρωθυπουργός, Péter Magyar, έχει δείξει πιο φιλοευρωπαϊκή στάση και σύμφωνα με ανθρώπους του χώρου βλέπει θετικά το ενδεχόμενο η Ουγγαρία να αποκτήσει ξανά πιο ενεργό ευρωπαϊκό πρόσημο και μέσω της Eurovision.

Και φυσικά υπάρχει το μεγαλύτερο σενάριο όλων: η πιθανή επιστροφή της Ρωσίας.

Η συζήτηση άνοιξε μετά από δηλώσεις του Martin Green, του Executive Director της Eurovision, ο οποίος ανέφερε πως θεωρητικά η Ρωσία θα μπορούσε να επιστρέψει στον διαγωνισμό εφόσον πληρούνται οι όροι της EBU σχετικά με την ανεξαρτησία του broadcaster της.

Και μόνο το γεγονός ότι αυτή η κουβέντα άνοιξε δημόσια ήταν αρκετό για να προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις σε broadcasters και fans σε όλη την Ευρώπη. Γιατί αν φέτος η κατάσταση έμοιαζε ήδη εκρηκτική, μία πιθανή επιστροφή της Ρωσίας θα μπορούσε κυριολεκτικά να ρίξει μπουρλότο σε ολόκληρη τη διοργάνωση.

Και κάπως έτσι, φεύγοντας από τη Βιέννη, έμεινα με μία σκέψη.

Η Eurovision του 2026 δεν ήταν απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός. Ήταν ένας καθρέφτης της Ευρώπης του σήμερα: θορυβώδης, διχασμένη, πολιτική, υπερβολική και απόλυτα χαοτική.

Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, η Darina μας πήγε τελικά τάπα.

Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.