Η χειρότερη μέρα στη ζωή του Austin Abrams

Για να κάνω παραλλαγή της γνωστής φράσης: Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που ο Austin Abrams έπαιξε μες στο 2026 έναν νεαρό άντρα που προσπαθεί να επιβιώσει από την μία απειλή μετά την άλλη μέσα σε ένα διάστημα λίγων ωρών, χωρίς να υπάρχει διαφυγή, και με ολόκληρη την ταινία να στηρίζεται πάνω του, τότε θα είχα δύο ευρώ – που δεν είναι πολλά, αλλά και πάλι είναι παράξενο που συνέβη δύο φορές.

Είναι κάτι πάνω στον 30χρονο ηθοποιό που κάνει τους σκηνοθέτες να θέλουν να τον βασανίζουν στη μεγάλη οθόνη; Να βλέπουν τους χαρακτήρες του να τραβάνε τα πάνδεινα, σα να είναι ο απόλυτος «καθημερινός τυπάκος» που όμως μπλέκει σε μια περιπέτεια που φαινομενικά τον ξεπερνά;

Στο Resident Evil του Zach Cregger, που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες με σημαντική επιτυχία, ο Abrams είναι όχι απλά ο πρωταγωνιστής, αλλά στην ουσία ο μόνος βασικός ρόλος. Καθώς ο χαρακτήρας του μετακινείται από το ένα σημείο μια εν εξελίξει Αποκάλυψης στο άλλο, προσπαθώντας να επιβιώσει μέσα από αυξανόμενης φρίκης περιστατικά και τέρατα.

Το Whalefall (Η Πτώσης της Φάλαινας) κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Feelgood Entertainment.

Ο Cregger προτίμησε να αφήσει κατά μέρος μια πιο συμβατική διασκευή του διάσημου βιντεοπαιχνιδιού, εστιάζοντας περισσότερο στην αίσθηση του πώς είναι – ως νορμάλ τυπάκος με ένα χειριστήριο στο χέρι – να κινείσαι μέσα σε ένα τέτοιο τρομακτικό κόσμο. Κι ο Austin Abrams είναι, απλώς, το ιδανικό avatar σου.

Τώρα, στο Whalefall (Η Πτώση της Φάλαινας) που κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Feelgood Entertainment, ο Abrams βρίσκεται ξανά μόνος απέναντι στα στοιχεία. Της φύσης αυτή τη φορά, αντί για κάποια μεταφυσική φρικωδία, αλλά ξέρετε τι λένε για τον ωκεανό – καμιά φορά, μπορεί να μοιάζει πιο τρομακτικός και πιο απόκοσμος από άλλο πλανήτη, σαν αληθινό science fiction.

Στο Whalefall, ο Abrams παίζει τον Jay, που ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι στον ωκεανό για να βρει τα λείψανα του πατέρα του (Josh Brolin) με τον οποίο είχε πάντα μια πολύ δοκιμασμένη σχέση. Υπήρχε εκεί σίγουρα αγάπη, αλλά υπήρχε ανταγωνισμός και απόσταση και εγωισμοί, κι όλα αυτά που μπαίνουν πολλές φορές μέσα σε τέτοιους περίπλοκους δεσμούς.

Ο Jay ανοίγεται στον ωκεανό όμως εκεί του συμβαίνει το αδιανόητο: Τον καταπίνει μια φάλαινα φυσητήρας και βρίσκεται μέσα της, ζωντανός, έχοντας στη διάθεσή του λίγες ώρες οξυγόνου ακόμα (ο αέρας μέσα στην κοιλιά της φάλαινας είναι τοξικός και μη αναπνεύσιμος). Από τον ένα ασφυκτικό και απειλητικό χώρο στον άλλο, ο Jay θα πρέπει να καταστρώσει εφευρετικά σχέδια και να χρησιμοποιήσει γνώση που του παρείχε ο πατέρας του (ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούσε) ώστε να επιβιώσει.

Η ταινία παρεμβάλει στιγμές πατέρα – γιου ανάμεσα στην αγωνιώδη προσπάθεια του Jay να μείνει ζωντανός, όμως το focus βρίσκεται στο εσωτερικό της φάλαινας, με τη δράση να χωρίζεται σε μικρο-επεισόδια, σαν διαφορετικές «πίστες» κατά μία έννοια, όπου ο Jay διαρκώς δοκιμάζει πράγματα, άλλοτε αποτυγχάνει, άλλοτε κάτι κερδίζει – κάποια γνώση, κάποιο απρόσμενο όπλο.

Υπό μια έννοια, κι είναι πολύ παράξενο, αλλά αυτό που συμβαίνει σε αυτή την ταινία (βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Daniel Kraus) δεν διαφέρει τρομερά από την επεισοδιακή, αγωνιώδη περιπέτεια του (βασισμένου σε βιντεογκέιμ) Resident Evil. Και των δύο η βασική αρχή μοιάζει να είναι: Έχεις αυτό τον καθημερινό τύπο, που πέφτει από τρομακτικό αδιέξοδο σε τρομακτικό αδιέξοδο. Πόσο μπορεί να αντέξει;

ΓΙΑΤΙ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ AUSTIN ABRAMS;

Είναι κι οι δύο, αλλά ακόμα περισσότερο στο Whalefall, ερμηνείες – και κατ’επέκταση ταινίες, αφού στηρίζονται τόσο πολύ πάνω του – βασισμένες στη σωματικότητα του Abrams, και στην αίσθηση που αποδίδει ως… πώς να το πω αλλιώς; Timothee Chalamet της διπλανής πόρτας. Δε φοβάται να κάνει τον εαυτό του άλλοτε καρτούν, άλλοτε μαριονέτα. Να ουρλιάξει, να πονέσει, να τρομάξει. Κι αυτό έρχεται με μια ευαισθησία, και μια μελαγχολία, που κάνει τους ήρωές του εύκολο να συνδεθείς μαζί τους, να τρομάξεις και να πονέσεις μαζί τους.

«Ο Austin ήρθε και πέρασε από οντισιόν και μας εντυπωσίασε όλους», μου λέει σε μια αποκλειστική συνέντευξη ο σκηνοθέτης του Whalefall, Brian Duffield μέσω zoom. «Νομίζω ότι έχει κάτι εξαιρετικά καθηλωτικό ως ηθοποιός· είναι κάποιος που θέλεις να παρακολουθείς. Είναι επίσης ένας πολύ ενδιαφέρων ηθοποιός, που προσπαθεί διαρκώς να είναι αληθινός και να δίνει τον καλύτερό του εαυτό», εξηγεί.

Τον ρωτάω τι είναι αυτό που κάνει τον Abrams τόσο ενδιαφέροντα ως τέτοιο κινηματογραφικό «σάκο του μποξ», κατά μία έννοια. «Είναι ένας ηθοποιός που δεν βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα. Δεν θέλει, για παράδειγμα, να δείχνει κουλ στην ταινία. Θέλει να μοιάζει με τον Jay, όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι ο Jay, τόσο έξω όσο και μέσα στο στομάχι της φάλαινας. Νομίζω ότι δίνει μια πολύ προσιτή και ευάλωτη ερμηνεία. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανος γι’ αυτόν», καταλήγει.

Το ότι «δε θέλει να μοιάζει κουλ» είναι νομίζω το κλειδί, ειδικά σε μια εποχή με σταρς που θέλουν να μοιάζουν πάντα ατσαλάκωτοι και άτρωτοι, με συμβόλαια που ορίζουν πόσες γροθιές μπορούν να φάνε στην οθόνη. Να το πω αλλιώς: Κάποιος πρέπει να τις «τρώει» κιόλας – είναι relatable, είναι ανθρώπινο, και όπως αποδεικνύουν αυτές οι δύο ταινίες, μπορεί να είναι και καθηλωτικό σινεμά, ακόμα και μέσα στο χάος ή την υποβλητικότητα ενός σκηνικού τρομακτικά μεγαλύτερου από ενός απλού ανθρώπου.

ΑΠΟ ΤΟ WALKING DEAD ΚΑΙ ΤΟ EUPHORIA ΣΤΟ WOLFS ΜΕ CLOONEY-PITT

Τον Abrams τον πρωτοείδαμε οι πιο πολλοί ως Ron στην 5η και 6η σεζόν του Walking Dead, έναν από τους επιζήσαντες στην Alexandria, μια κλειστή κοινότητα που δεν είναι συνηθισμένη στο να υποδέχεται ξένους. Κακά vibes o Ron από την πρώτη στιγμή αν μας ρωτάτε, πάντως σου μένει στο μυαλό.

Είχε διάφορα ρολάκια εκεί στα ‘10s, από το Paper Towns και το Brad’s Status μέχρι το Scary Stories to Tell in the Dark και το Gangster Squad, όπου έπαιζε κι ο μελλοντικός on-screen πατέρας του, Josh Brolin. Στην τηλεόραση είχε επίσης εμφανίσεις στο Americans και στο This Is Us, καθόλου άσχημα. Το breakthrough ήρθε πάντως – όπως ομολογουμένως συνέβη με πάρα πολλούς ηθοποιούς αυτής της γενιάς – με το Euphoria.

Εκεί, στις 2 πρώτες (και μοναδικές, μιας και η 3η δεν υπήρξε ποτέ) σεζόν, ο Abrams έπαιζε τον Ethan, το αγόρι της Kat της Barbie Ferreira, των οποίων η σχέση πάει από χαριτωμένη σε τοξική. Εδώ δίνει ίσως τα πρώτα του δείγματα γραφής ως character actor που μπορεί να υποφέρει συναρπαστικά στην οθόνη. Αυτό που δεν περιμέναμε απαραίτητα, ήταν ότι τουλάχιστον δύο σκηνοθέτες, λίγα χρόνια μετά, θα σκέφτονταν: Κι αν το κομμάτι αυτό του character actor, το κάναμε ολόκληρη την ταινία μας;;

Μετά το Euphoria η άνοδος ήταν γρήγορη. Αφού τον είδαμε στο πολύ διασκεδαστικό θρίλερ Do Revenge του Netflix, ο Abrams είχε έναν κεντρικό ρόλο στο ομολογουμένως ήδη ξεχασμένο Wolfs, παίζοντας ουσιαστικά τον Πιτσιρικά Που Του Συμβαίνουν Όλα, ανάμεσα στους δύο fixers των George Clooney και Brad Pitt. Η ταινία πέρασε και δεν ακούμπησε, αλλά για τον Abrams ήταν μεγάλο σκαλοπάτι το να σταθείς ανάμεσα σε δύο μεγα-σταρ.

ΕΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣ

Πολύ σύντομα ακολούθησε το Weapons του Zach Cregger, όπου ο Abrams ήταν το μόνο μέλος του αρχικά ανακοινωμένου καστ, που παρέμεινε στο πρότζεκτ μετά τις απεργίες του 2023. Εκεί έπαιξε τον εθισμένο κλέφτη James, μια κομβική φιγούρα στον ευρύτερο χάρτη της ταινίας – όπου και πάλι ο Abrams συνυπήρξε με τον Josh Brolin.

«Οι δυο τους γνωρίζονται εδώ και περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Νομίζω ότι συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στο Gangster Squad. Πρόσφατα έκαναν μαζί και το Weapons. Προφανώς, δεν έχουν πολύ κοινό χρόνο στην οθόνη, αλλά βρίσκονται ο ένας στην τροχιά του άλλου εδώ και πολύ καιρό», λέει ο Duffield μιλώντας για τους δύο κεντρικούς του ήρωες στο Whalefall.

«Οι τρεις μας συζητήσαμε αρκετά για τις οικογένειές μας. Ο Josh κι εγώ μιλήσαμε για τα παιδιά μας και τους γιους μας, ενώ όλοι μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας ως γιοι. Κάναμε κάποιες πρόβες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της διαδικασίας αφορούσε το να αισθανθούμε άνετα μεταξύ μας οι τρεις μας, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για τις σχέσεις που έχουμε στη ζωή μας. Προφανώς, αυτές διαφέρουν από τις σχέσεις της ταινίας, αλλά, ταυτόχρονα, έχουν και πολλά κοινά», εξηγεί.

«Όσο για τη χημεία τους, νομίζω ότι όταν έχεις δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, από τους καλύτερους της γενιάς τους, δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά ως σκηνοθέτης. Εκείνοι συνεχίζουν να δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες. Η δική μου ευθύνη περιορίζεται στο να επιλέξω την καλύτερη από τις πολύ καλές λήψεις, αντί να αναρωτιέμαι αν κατάφερα να εξασφαλίσω έστω μία καλή. Με αυτούς τους δύο, πραγματικά καλομαθήκα», παραδέχεται.

Ο Cregger εντυπωσιάστηκε τόσο από τη δουλειά του Abrams στο Weapons, που ένιωσε τη σιγουριά να στηρίξει πάνω του όλη τη δράση του Resident Evil. Και, την ίδια στιγμή, ο Duffield βρήκε σε αυτόν το ιδανικό πρόσωπο, και φωνή, και σώμα, και βλέμμα, για να πάρει τον θεατή σε ένα ασφυκτικό, όσο και βαθιά ανθρώπινο και υπαρξιακό, ταξίδι μέσα στα βάθη του ωκεανού.

Κάποιοι άνθρωποι, πολύ απλά σε κάνουν να θες να τους παρατηρείς – και να ζεις μαζί τους, όσα περνάνε κι όσα υποφέρουν. Τι άλλο να ζητήσεις από έναν κινηματογραφικό σταρ;