Με το Children, ο Robert Miles δεν ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, αλλά την άσφαλτο
Το dance Παιδί θαύμα που γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ‘90, 30 χρόνια μετά συνεχίζει να σώζει ζωές, με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού, στο τέλος του DJ set. Κυρίες και κύριοι, το "Children" του Robert Miles είναι πολλά παραπάνω από ένα τραγούδι.
- 5 ΙΟΥΛ 2026
Οι κορυφές είναι ωραίες, αλλά καμιά φορά ζαλίζουν. Δεκατρείς εβδομάδες στη γενέτειρα Ελβετία, σχεδόν τρεις μήνες στη Γαλλία, 70 μέρες σε Γερμανία και Ισπανία, ένα μήνα και κάτι στην πατρίδα του, την Ιταλία. Ο Robert Miles πριν φύγει από την ζωή σε ηλικία 47 ετών, πρόλαβε να δει έναν διαφορετικό ουρανό, που έμοιαζε με όνειρο, πήρε το όνομα “Children” και εγένετο το magnum opus του.
Τα κομπιούτερ και οι αριθμοί μιλούν για αμέτρητες πωλήσεις στην Ευρώπη, το κομμάτι όμως ήθελε να ανοίξει μια μεγαλύτερη κουβέντα, που ξέφευγε από τη μουσική την ίδια. Ο Miles ήθελε να ξαναβάψει γκρίζα την άσφαλτο, να φύγει το κόκκινο από τους δρόμους της Ιταλίας. Ήταν πολλά, πάρα πολλά τα τροχαία, δεν το άντεχε.
Αν του έλεγες ότι το Παιδί του θα γινόταν όχι απλά ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια στην ιστορία της χορευτικής μουσικής, αλλά θα γεννούσε και ένα νέο κόσμο, εκείνον της “dream house”, θα χαμογελούσε, αλλά ίσως να χάζευε και αμήχανα το ταβάνι.
Ο Roberto Concina, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, κοίταζε πίσω από τις πύλες της trance κι όχι μόνο ό,τι συνέβαινε στο dancefloor. Το “Children” στην αρχή σχετίστηκε με τα παιδιά που χάθηκαν στα Βαλκάνια, αλλά ο Miles ήθελε να ανοίξει τα σύνορα.
Στην Ιταλία το ‘90, ανεβαστικά κομμάτια και σκληρά beats υπέγραφαν το soundtrack της εποχής, οι θαμώνες σε οίστρο, τσίτα στην τσίτα. Ουσίες και οινοπνεύματα, ρωγμές στα καλειδοσκόπια, θολωμένες κόρες των ματιών.
Ένα κοκτέιλ που θεωρήθηκε υπεύθυνο για την κατακόρυφη αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων τα Σαββατοκύριακα. Έχοντας ρίξει λίτρα ιδρώτα στη πίστα, νεαροί οδηγοί έχαναν πολύ συχνά τον έλεγχο των οχημάτων τους και άφηναν την τελευταία τους πνοή στο δρόμο. Κανείς δε γνώριζε ότι λίγο πριν, θα χόρευε στο τελευταίο του rave.
To πρόβλημα ήταν τόσο έντονο που απέκτησε δικό του όρο, “stragi del sabato sera”, η σφαγή του Σαββατόβραδου. Και κάπου εδώ, έρχεται το παιδί για να λύσει το πρόβλημα. Οι DJs κράταγαν το “Children” για το τέλος του set, σαν κάρτα αλλαγής κατεύθυνσης, από την παλίρροια πίσω στη μπουνάτσα.
Απαλός ρυθμό, αργό τέμπο και ένα πένθιμο riff, για εκείνους που φύγαν νωρίς αλλά και για εκείνους που έμειναν, αλλά μπήκαν στη χαμένη λεωφόρο και δε βγήκαν ποτέ. Πότε όνειρο και πότε εφιάλτης, βρήκε μάλλον φυσιολογικά το χώρο του στο άλμπουμ Dreamland.
Ο πατέρας του «Παιδιού», δε θα ξεχάσει ποτέ την βάφτιση του. «Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα μια θάλασσα από χέρια υψωμένα στον αέρα και ένα χαμόγελο αποτυπωμένο σε κάθε πρόσωπο. Μια κοπέλα με πλησίασε δακρυσμένη. “Τι μουσική είναι αυτή;” με ρώτησε. Δεν νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή, όταν συνειδητοποίησα ότι τα συναισθήματά μου είχαν μεταδοθεί μέσα από τη μουσική μου. Το όνειρό μου είχε γίνει πραγματικότητα», έλεγε ο Miles για το “Children”, μετά την πρώτη ακρόαση ever.
Σε ένα μάλλον unofficial βίντεο κλιπ, η μελαγχολία χορεύει τα σκοτάδια της, σε ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα. Ένα παιδί κοιτάζει ένα βροχερό πλανήτη, έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Οι ιταλικές αρχές και οι στρεσαρισμένοι γονείς υποδέχτηκαν με ανακούφιση την κυκλοφορία του κομματιού, σα να είναι ο φίλος που σου έλεγαν να κάνεις παρέα μαζί του.
Στο Νησί, ο Pete Tong του BBC Radio 1 το ανέδειξε ως “Essential Tune of The Week” για τρεις συνεχόμενες εβδομάδες. Αναδείχθηκε το όγδοο single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για το 1996, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη έφτασε στο top 5 κάθε ευρωπαϊκής χώρας που κατέγραφε πωλήσεις.
Σε όποιο γήπεδο κι αν έπαιξε, σκόραρε, μα σημασία δεν είχαν ποτέ τα γκολ και το παλμαρέ. Ο Miles αξιοποίησε το μομέντουμ του “Children” με μερικά ακόμη hits από το Dreamland, το Fable και το One & One, ενώ μπούσταρε για λίγο και την καριέρα της Kathy Sledge (των Sister Sledge) με το collab τους στο “Freedom”.
Αφιέρωσε τη μουσική του καριέρα στον πειραματισμό, πήγε τον ήχο ένα βήμα παραπέρα σε μια διαφορετική κατεύθυνση, χωρίς να τον ενδιαφέρουν τα νούμερα και οι όροι της αγοράς.
Κοίταγε πολύ πιο μακριά, εκεί που ένα riff μπορεί να κρατήσει το μυαλό σε νηνεμία και τα χέρια στο τιμόνι, σε εκείνες τις θερμές νύχτες στα μέσα των ’90s στην Ιταλία, αλλά και σε εκείνες που θα έρθουν αύριο.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.