Ο Sylvester Stallone ήταν ο ίδιος Rocky πριν καν υπάρξει Rocky
Πώς η συνεχής απόρριψη οδήγησε τον Sylvester Stalone να δημιουργήσει το απόλυτο αουτσάιντερ του κινηματογράφου και να γράψει ο ίδιος το σενάριο που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του.
- 15 ΝΟΕ 2026
Για τον Sylvester Stallone, οι αρχές της δεκαετίας του 1970, δεν θύμιζαν σε τίποτα τη ζωή ενός κινηματογραφικού αστέρα του Χόλιγουντ. Ως άστεγος, περιπλανιόταν στους δρόμους της Νέας Υόρκης και η μόνη του συντροφιά ήταν ο σκύλος του, ο Μπούτκους. Περνάει τη μία οντισιόν μετά την άλλη, όμως κανένας δεν του εμπιστεύεται έναν ρόλο και η μόνη πηγή εσόδων του είναι από τις εξαντλητικές ώρες που δουλεύει καθαρίζοντας ψάρια.
Κανείς δεν παίρνει σοβαρά τη φιλοδοξία του να γίνει ηθοποιός, επειδή η γέννησή του με εμβρυουλκό του έχει προκαλέσει μερική παράλυση στο πρόσωπο και δυσκολία στην ομιλία, την οποία προσπαθεί να βελτιώσει ηχογραφώντας και ακούγοντας ξανά τη φωνή του.
Τις δύσκολες εκείνες ημέρες της ζωής του Sylvester Stallone ζωντανεύει η ταινία I Play Rocky, που κυκλοφορεί την Πέμπτη (19/11), σε σκηνοθεσία του Peter Farrelly, δημιουργού του βραβευμένου με Όσκαρ Green Book και αφηγείται την ιστορία του πώς ο Stallone δημιούργησε το εμβληματικό δράμα πυγμαχίας Rocky.
Αλλά κυρίως αναδεικνύει τους λόγους για τους οποίους ο Stallone ταυτίστηκε τόσο έντονα με τον Rocky Balboa, τον ξεπεσμένο πυγμάχο από τη Φιλαδέλφεια, που αρπάζει την ευκαιρία να αναμετρηθεί με τον παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών Apollo Creed, παρότι γνωρίζει ότι έχει ελάχιστες πιθανότητες να τον νικήσει.
«Ο Stallone είναι ο ίδιος η προσωποποίηση του αουτσάιντερ», λέει ο Nick de Semlyen, εκδότης του κινηματογραφικού περιοδικού Empire και συγγραφέας του βιβλίου The Last Action Heroes, αφιερωμένο στην πορεία του Stallone, του Arnold Schwarzenegger και άλλων μεγάλων σταρ της εποχής.
«Ήταν εντελώς άφραγκος και, μέσα σε μια νύχτα, έγινε το πιο καυτό όνομα στο Χόλιγουντ και στα Όσκαρ. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μια άλλη τέτοια ανατροπή [στην τύχη] που να είναι εξίσου δραματική στην ιστορία του κινηματογράφου».
Πώς γεννήθηκε το σενάριο του Rocky
Στην αυτοβιογραφία του, με τίτλο The Steps, ο ίδιος ο Sylvester Stallone περιγράφει τη στιγμή που γεννήθηκε η έμπνευση για το Rocky, αντλώντας έμπνευση από τις δικές του δυσκολίες στην προσπάθειά του να καθιερωθεί ως ηθοποιός.
Γράφοντας το σενάριο, ένιωσε ότι δεν ήταν ο μόνος και ότι και άλλοι θα ταυτίζονταν με τα συναισθήματα απόρριψης που ένιωθε ο ίδιος και κατ’ επέκταση ο χαρακτήρας.
«Δεν ήταν δυνατόν να είμαι ο μόνος άνθρωπος ανάμεσα σε δισεκατομμύρια που ένιωθε ότι ζούσε μια ζωή γεμάτη απελπιστική απογοήτευση, επειδή η πόρτα της χρυσής ευκαιρίας είχε κλείσει στα μούτρα του ξανά και ξανά», γράφει.
Η ενασχόλησή του με την υποκριτική ξεκίνησε όσο βρισκόταν στο Κολέγιο και μέχρι τότε, η σημαντικότερη δουλειά της σχεδόν ανύπαρκτης καριέρας του ήταν ένας δευτερεύων ρόλος στην ταινία The Lords of Flatbush, όπου συμμετείχε και ο Henry Winkler. Το 1970 είχε πρωταγωνιστήσει ακόμη και σε μια ταινία soft porn, προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα για να πληρώσει τους λογαριασμούς του.
«Θεωρούσε τον εαυτό του σοβαρό ηθοποιό, αλλά δεν τον έπαιρναν καθόλου στα σοβαρά», λέει ο de Semlyen. «Του άρεσε η ποίηση, ήταν μεγάλος θαυμαστής του Έντγκαρ Άλαν Πόε, αλλά συνέχιζε να παίρνει ρόλους κακοποιών. Γι’ αυτό και αποφάσισε να γράψει τις δικές του ιστορίες, καθώς ήταν πολύ απογοητευμένος από το γεγονός ότι τον ταύτιζαν πάντα με τον ίδιο τύπο ρόλου. Και κατάφερε να κάνει αυτά τα έργα πραγματικότητα με το Rocky, ενώ δεν είχε απολύτως καμία επιρροή στη βιομηχανία. Είναι ένα απόλυτο θαύμα που αυτή η ταινία κατάφερε να βγει στον αέρα».
Το στούντιο United Artists προσφέρει στον Stallone όλο και μεγαλύτερα ποσά για να αγοράσει το σενάριο, με έναν βασικό όρο: να παραχωρήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιον ήδη καταξιωμένο σταρ της εποχής, όπως ο Burt Reynolds ή ο Ryan O’Neal. Ο Sylvester Stallone αρνείται και επιμένει πως ο μόνος που θα έπρεπε να υποδυθεί τον Balboa είναι ο ίδιος.
Τελικά, η ταινία γυρίζεται με τον ίδιο στον ρόλο του Balboa, αλλά με προϋπολογισμό μόλις 1 εκατομμύριο δολάρια, ένα μικρό μέρος των χρημάτων που επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν οι ανεξάρτητοι παραγωγοί της, Irwin Winkler και Robert Chartoff.
Η συμφωνία τους με το στούντιο προέβλεπε ότι, αν η ταινία γυριζόταν με αρκετά χαμηλό κόστος, θα είχαν τον πλήρη έλεγχο της επιλογής των ηθοποιών. Ωστόσο, η απόπειρα δημιουργίας ενός δράματος με θέμα την πυγμαχία, με ελάχιστο προϋπολογισμό και έναν άπειρο και άγνωστο πρωταγωνιστή, αποτελούσε ρίσκο για όλους τους εμπλεκόμενους.
Τα γυρίσματα κρατάνε μόλις 28 ημέρες και πίσω από τις σκηνοθετικές οδηγίες βρίσκεται ο John G Avildsen. Οι περισσότερες σκηνές γυρίζονται μόνο μία φορά, προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα, και καθώς δεν υπήρχε προϋπολογισμός για ειδικά εφέ, ο Stallone υπέστη μόνιμη βλάβη στις αρθρώσεις των δακτύλων του κατά τη δημιουργία της σκηνής όπου ο Rocky χτυπά με γροθιές ένα κομμάτι παγωμένου κρέατος.
«Όσο γυριζόταν η ταινία, κανείς δεν πίστευε πραγματικά στον Stallone», λέει ο de Semlyen. «Όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, δεν άρεσε στο στούντιο, δεν το προώθησαν, δεν το έστειλαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ούτε σε κάποιο παρόμοιο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Μόνο όταν άρχισαν να την προβάλλουν στο κοινό, εξεπλάγησαν με το πόσο ο κόσμος ταυτιζόταν με την ταινία».
Για τους λάτρεις της στατιστικής, η ταινία απέσπασε συνολικά 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε τρία, μεταξύ αυτών και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας το 1977. Ο ίδιος ο Stallone ήταν υποψήφιος για τα Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ η μουσική του Bill Conti, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κινηματογραφικά θέματα.
Γιατί η ιστορία του Rocky παραμένει τόσο δυνατή 50 χρόνια μετά
Σύμφωνα με τον Mike Sielski, δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου Going the Distance, το οποίο καταγράφει την ιστορία πίσω από τη δημιουργία του Rocky, η διαχρονικότητα της ταινίας έγκειται στο ότι η ιστορία του Stallone και του Rocky είναι μια ιστορία αουτσάιντερ, τόσο στην οθόνη όσο και στην πραγματική ζωή.
Επίσης, όπως αναφέρει μιλώντας στο BBC, το Rocky είναι ακόμα πιο δυνατό χάρη στο ριζοσπαστικό του φινάλε, το οποίο αντιβαίνει στις συνήθεις πρακτικές του Χόλιγουντ, καθώς ο Rocky Balboa χάνει τον αγώνα του με τον Creed.
«Γι’ αυτό είναι μια τόσο feel-good ταινία, επειδή ο ήρωάς της δεν χρειάζεται να κερδίσει στο τέλος. Όταν ο Apollo Creed ρίχνει στο ρινγκ τον Rocky, εκείνος λέει: “Έλα, αντέχω κι άλλο”. Όλοι θέλουμε να φανταζόμαστε τον εαυτό μας στη θέση του Rocky εκείνη τη στιγμή. “Δεν μπορείτε να μας κρατήσετε κάτω”. Αυτό αγγίζει κάτι στην ανθρώπινη φύση, το ότι θέλουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας με αυτόν τον τρόπο».
Ειδικά στις ΗΠΑ, η ταινία εξελίχθηκε σε φαινόμενο, επειδή το ηρωικό πνεύμα του αουτσάιντερ συντονιζόταν με μια κοινωνία που, το 1976 που κυκλοφόρησε η ταινία, «αναζητούσε απεγνωσμένα έναν λόγο για να νιώσει ξανά καλά».
Είχε προηγηθεί το σκάνδαλο Watergate που οδήγησε στην παραίτηση Nixon, ο πόλεμος του Βιετνάμ είχε ολοκληρωθεί μερικούς μήνες πριν, οπότε οι ταινίες εκείνης της εποχής περιστρέφονταν γύρω από αντιήρωες. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ποιες άλλες ταινίες ήταν υποψήφιες για Όσκαρ μαζί με το Rocky: το Taxi Driver, όπου δεν υπάρχει κάποιος ήρωας, ή το Network, που ήταν μια σατιρική απεικόνιση της οργής που ένιωθε η Αμερική.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.