Οι 27 καλύτερες ταινίες της χρονιάς (ως τώρα)

Μέχρι στιγμής, το 2026 έχει προσφέρει ενδιαφέρουσες, καινοτόμες ταινίες, αλλά και old school φιλμ με τα ολόδικά τους spins, για όσους έχουν κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια.

Με τα τολμηρά τους σενάρια και τα εντυπωσιακά οπτικά τοπία τους, οι παρακάτω ταινίες ήταν αρκετές για να ξαναδώσουν ελπίδα στον κουρασμένο σινεφίλ.

Hamnet

Ο Paul Mescal και η Jessie Buckley καθηλώνουν στη μεταφορά της Chloé Zhao πάνω στο μυθιστόρημα μυθοπλασίας της Maggie O’Farrell, μία τολμηρή σαιξπηρική τραγωδία που επαναφαντάζεται δυναμικά την οδυνηρή απώλεια ενός παιδιού, ως την πηγή πίσω από το θεατρικό δράμα του Άμλετ. Η αβίαστα γοητευτική ερμηνεία της Buckley, που δίνει διαπεραστική σημασία σε κάθε βλέμμα και χαμόγελο, της χάρισε ένα Όσκαρ.

Marty Supreme

Αν το Marty Supreme θα μπορούσε, με μία επιφανειακή ματιά, να χαρακτηριστεί ως Uncut Gems με πινγκ-πονγκ, μέχρι το τέλος του διαπιστώνεται πως, για τον Josh Safdie, είναι η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Εναλλάξ συναρπαστικό και εξαντλητικό, το Marty Supreme είναι μία καταιγιστική κούρσα που θα σε δονήσει σαν τον πιο ηλεκτρικό χαιρετισμό στην όμορφη κακοφωνία της ζωής. Ταινία που φτιάχτηκε για να μείνει.

28 Years Later: The Bone Temple

Μια φονική συμμορία βγαλμένη από το Κουρδιστό Πορτοκάλι, τα βάζει με ζόμπι σε αυτό το αιματηρό και γεμάτο ενέργεια τέταρτο κεφάλαιο της σειράς. Έχουμε και τον χορό του Ralph Fiennes με το The Number of the Beast των Iron Maiden, που είναι, χωρίς υπερβολή, μία από τις πιο εκπληκτικές στιγμές της καριέρας του.

The Christophers

Ο Ian McKellen και η Michaela Coel συνθέτουν το δίδυμο της χρονιάς, ως ένας ερημίτης ζωγράφος και μία πρώην φοιτήτρια καλών τεχνών που προσλαμβάνεται για να εντοπίσει τα χαμένα αριστουργήματά του, στη νέα εξαιρετική ταινία του Steven Soderbergh.

Οι επιδιώξεις του σεναρίου του Ed Solomon στήνουν το σκηνικό για ένα απολαυστικό και αιχμηρό δράμα δωματίου, που μοιάζει να κρύβει μια ντουζίνα παγίδες σε κάθε του χώρο, και ο Soderbergh φαίνεται τόσο ενθουσιασμένος με την προοπτική να τις ενεργοποιήσει που η κάμερά του δονείται κυριολεκτικά από τη στιγμή που μπαίνει στο σχεδόν ταφικό διαμέρισμα όπου εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Η λεκτική μονομαχία 30 λεπτών που προκύπτει αργότερα στο φιλμ αποτελεί μία από τις κορυφαίες σεκάνς της μετα-συνταξιοδοτικής περιόδου του Soderbergh.

My Father’s Shadow

Ο Βρετανο-Νιγηριανός σκηνοθέτης Akinola Davies Jr πραγματοποιεί ένα δυναμικό σκηνοθετικό ντεμπούτο για μια διακριτική και ευφυή ιστορία ενηλικίωσης, τοποθετημένη στη Νιγηρία της δεκαετίας του ’90: μια επιδέξια και γοητευτική αφήγηση για έναν απόντα πατέρα που επανενώνεται για λίγο με τους δύο μικρούς γιους του.

Πλούσια, συγκινητική και ουσιαστική, η ταινία διαθέτει ελλειπτικό ρυθμό, ποιητικές συνθέσεις κάδρων και αξιοσημείωτο έλεγχο τόνου. Ο Davies αποτυπώνει την αισθητηριακή ένταση του Λάγος, παράλληλα με τις συναισθηματικές εντάσεις της πατρικής απόστασης και της πολιτικής αβεβαιότητας.

The President’s Cake

Μία σκληρή, αποκαλυπτική ιστορία για ένα εννιάχρονο κορίτσι που υποχρεώνεται από το σχολείο της να φτιάξει τούρτα γενεθλίων για τον Ιρακινό πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν και, καθώς ψάχνει τα εγκεκριμένα υλικά, συναντά μία σειρά από ζωντανούς, αξέχαστους χαρακτήρες.

Το παραμύθι του Hasan Hadi που βραβεύτηκε με Χρυσή Κάμερα στις Κάννες, ξεδιπλώνεται μέσα από μια διαρκώς εναλλασσόμενη σειρά χαρακτήρων και, όπως συμβαίνει στις αρχετυπικές δομές παραμυθιού, κάθε φορά που τα παιδιά καταδιώκονται από ανταγωνιστές, χάνουν στο τσακ την επαφή με τους ενήλικες που θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν. Παγιδευμένα στον πόλεμο και την απολυταρχία, ζουν ένα πανηγύρι ανθρώπινης εξαπάτησης και απόγνωσης που τα καταπίνει.

Η Baneen Ahmad Nayyef, ως Lamia, αποπνέει διαρκή εγρήγορση και εύθραυστη σοφία, αποτυπώνοντας ένα θάρρος που ακόμη διαμορφώνεται. Η Τούρτα του Προέδρου της εμποτίζει παραδοσιακά κινηματογραφικά στοιχεία με μια απρόβλεπτη διάσταση που μας θυμίζει πως, στην αληθινή ζωή και όχι στα παραμύθια, τα happy endings συνοδεύονται συχνά από ένα ερωτηματικό.

Crime 101

Το γκάζι πατιέται τέρμα σε αυτό το εξαιρετικά στιλάτο θρίλερ ένοπλης ληστείας υψηλών εντάσεων για έναν αριστοτέχνη κλέφτη που δανείζεται ένα-δυο κόλπα από τον Michael Mann, με πρωταγωνιστές τους Chris Hemsworth και Barry Keoghan. Θέαμα που βλέπεται με μεγάλη ευχαρίστηση και αφήνει πίσω του μια καυτή γραμμή από καμένα λάστιχα στην άσφαλτο.

Wasteman

Το Wasteman είναι μία καθηλωτική ιστορία λύτρωσης που εξερευνά τις καταστροφικές συνέπειες της ανεξέλεγκτης βίας και αυτοκαταστροφής μέσα σε έναν ασφυκτικά περιορισμένο χώρο.

Το σενάριο των Hunter Andrews και Eoin Doran εστιάζει στις εύθραυστες ισορροπίες μιας φυλακής, όπου ο David Jonsson υποδύεται τον κρατούμενο Taylor με αξιοσημείωτη ευαισθησία, ως έναν ήρεμο και συνεπή μάγειρα σε ένα υπερπλήρες σωφρονιστικό ίδρυμα, κοντά στην πρόωρη αποφυλάκισή του, εν μέρει λόγω της υπερφόρτωσης του συστήματος. Η εύθραυστη ισορροπία του διαταράσσεται με την άφιξη του Dee (Tom Blyth). Ο επιθετικός και εκρηκτικός χαρακτήρας του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη συγκρατημένη φύση του Taylor — μια αντίθεση εμφανής από την πρώτη στιγμή, ακόμη κι όταν οι δύο άντρες δείχνουν να αναπτύσσουν μια αμήχανη μορφή φιλίας.

Ο Jonsson προσθέτει ακόμη μία εξαιρετική ερμηνεία στο ενεργητικό του συνεχίζοντας το επιτυχημένο σερί του μετά το Alien: Romulus και το The Long Walk, βρίσκοντας αμέτρητους μικρούς τρόπους να προκαλεί ενσυναίσθηση στον θεατή, ενώ ο Blyth παραδίδει μια εκρηκτική ερμηνεία τοξικής αρρενωπότητας, την εποχή όπου διαδικτυακές φιγούρες όπως ο Andrew Tate και ο Tommy Robinson κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο.

The Secret Agent

Το βραζιλιάνικο δράμα του Kleber Mendonça Filho ακολουθεί έναν ακαδημαϊκό που βρίσκεται σε φυγή μέσα στη δολοφονική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’70 — μια μελέτη πάνω σε έναν άντρα που προσπαθεί να ξεφύγει από τη διεφθαρμένη πολιτική, μέσα από ένα σπουδαίο, σχεδόν μυθιστορηματικό πορτρέτο της διαφθοράς τόσο στα υψηλά όσο και στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας. Η οπτική του λαμπρότητα, η αισθησιακή ίντριγκα της μεγαλούπολης, το αλλοπρόσαλλο χιούμορ, οι φρικιαστικές εμφανίσεις χαρακτήρων του υποκόσμου και το επικά νωχελικό μυστήριο συνδυάζονται για ένσ τελικό αποτύπωμα: πως η αντίσταση δεν εκφράζεται μόνο με ηρωικές πράξεις, αλλά και με την απλή επιμονή του να θυμάσαι, να αφηγείσαι και να ζεις.

L’Etranger

Άψογα υλοποιημένη σύγχρονη προσέγγιση του François Ozon πάνω στον κλασικό Ξένο του Αλμπέρ Καμύ, που τιμά με πάθος το πρωτότυπο κείμενο ενώ ταυτόχρονα φέρνει μια σύγχρονη οπτική στα θέματα της αποικιοκρατίας και της φυλής.

Ο νέος Ξένος, όπως αποδεικνύεται, είναι μια ιστορία για την εποχή μας, και έτσι αυτή του η νέα εκδοχή είναι διπλά καλοδεχούμενη. Μπορεί να της λείπει η αχαλίνωτη επινοητικότητα του πρωτότυπου υλικού του σκηνοθέτη, αλλά είναι μια διορατική επανανάγνωση του Camus, υποβλητική ως προς τον κόσμο που απεικονίζει, και αδιαμφισβήτητα μία ταινία του Ozon.

Backrooms

Η ένταση ανάμεσα στην αφηγηματική δομή και την καθαρά βιωματική μορφή τρόμου είναι τελικά αυτό που κάνει το Backrooms τόσο συναρπαστικό. Ακόμη κι όταν η αφήγηση σκοντάφτει, η δημιουργική φωνή του Kane Parsons παραμένει αδιαμφισβήτητα ξεχωριστή. Λίγες πρώτες ταινίες τρόμου μοιάζουν τόσο ολοκληρωμένες σε επίπεδο ύφους ή τόσο αφοσιωμένες στη δημιουργία ατμόσφαιρας, και ο Parsons συστήνεται ως σκηνοθέτης που αξίζει να παρακολουθούμε στενά, προσφέροντας μία βαθιά ανησυχητική υπενθύμιση πως μερικές φορές το πιο τρομακτικό πράγμα στον κόσμο είναι να έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ατέλειες και τις παραμορφώσεις της ίδιας της ύπαρξης.

Leviticus

Στο Leviticus, που έρχεται από τους παραγωγούς των ταινιών τρόμου Talk to Me και The Babadook, ο δημιουργός Adrian Chiarella ακολουθεί δύο εφήβους σε μία μικρή και απονωμένη πόλη της Αυστραλίας, τον Νάιμ και τον Ράιν. Οι δύο τους ερωτεύονται , αλλά μετά από μία σκοτεινή εμπειρία θρησκευτικής θεραπείας μεταστροφής, για να βγάλουν υποτίθεται την ομοφυλοφιλία από μέσα τους, αρχίζουν να καταδιώκονται από μία βίαιη, αόρατη δύναμη που παίρνει τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο: ο ένας τον άλλον.

Οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να μας κρατούν σε αβεβαιότητα ως προς το πότε η οντότητα βρίσκεται εντός του ενός εκ των δύο – εξαιρετικά καλά – σε μία ταινία που ενδιαφέρεται για το πώς η ίδια η φύση του ανθρώπου μπορεί να στραφεί εναντίον του. Όταν το horror της ταινίας ανεβάζει ταχύτητα ανεβάζει και το gore factor, προκαλώντας ανυπολόγιστη βλάβη στους ήρωες και στους γύρω τους. To Leviticus όμως ενδιαφέρεται λιγότερο να σοκάρει και περισσότερο να ταράξει τη δύναμη που μπορεί να έχει ο φόβος πάνω μας,όταν υποτασσόμαστε σε πιέσεις των θεσμών και του περιβάλλοντός μας αντί να ακούμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε μέσα μας. Και εξερευνάται εδώ το τι σημαίνει να ρισκάρει κανείς την οικειότητα, και τον φόβο που έρχεται με όλο αυτό.

Kokuho

Απλωμένη σε μισό αιώνα και με διάρκεια σχεδόν τριών ωρών, αυτή η ήσυχη επική ταινία του Sang-il Lee αποτελεί την πιο εμπορικά επιτυχημένη ιαπωνική live-action παραγωγή όλων των εποχών. Καταλαβαίνει εύκολα γιατί κανείς: Ξεχειλίζει από συναίσθημα και ομορφιά, με εκθαμβωτικά κοστούμια, μαλλιά και μακιγιάζ, ενώ αφηγείται μια συναρπαστική ιστορία για τη φιλία, το βάρος της ιστορίας, την αναζήτηση της τελειότητας και τον βασανιστικό δρόμο προς το να γίνει κανείς «kokuho» — δηλαδή ένας ζωντανός εθνικός θησαυρός.

Pillion

Ο Harry Lighton, στη πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, αντιμετωπίζει το υλικό – που κέρδισε βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών, στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα – με απροσδόκητη τρυφερότητα, μετατρέποντας στοιχεία που θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν ωμό δράμα, σε μία αλλόκοτη, συχνά χιουμοριστική εξερεύνηση συναισθηματικών ορίων.

Το Pillion μοιάζει τελικά λιγότερο σκανδαλώδες και περισσότερο με ιστορία ενηλικίωσης μεταμφιεσμένη σε kinky ρομάντζο — μία υπενθύμιση πως το να χαρτογραφείς τα όριά σου και να τα δοκιμάζεις απαιτεί θάρρος. Κι όσο εξειδικευμένο κι αν ακούγεται το περίβλημα του BDSM, στον πυρήνα του κρύβει μία αναπάντεχα οικουμενική ιστορία επιθυμίας και αυτοπροσδιορισμού.

Mr. Nobody Against Putin

Ο φετινός νικητής του βραβείου Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Όσκαρ αποτελεί ένα ακατέργαστο, ειλικρινές και προσωπικό πορτρέτο της καθημερινής ζωής στη Ρωσία, σπάνιο για δυτικό κοινό, ιδιαίτερα μετά την εισβολή. Τελικά στέκεται τόσο ως πράξη προσφοράς όσο και ως φόρος τιμής — σε ένα σχολείο που υπήρχε κάποτε, σε μαθητές των οποίων οι ζωές έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν ανεπανόρθωτα από το καθεστώς, και σε ένα επάγγελμα που ήταν άλλοτε γόνιμο.

Αρκουδότρυπα

Ο ελληνικός νεορεαλισμός που εντοπίζεται ως trend του εγχώριου σινεμά με κέντρο την επαρχία (Digger, Πίσω από τις Θημωνιές, Κρέας) αναδεικνύεται και εδώ, βρίσκει όμως στην καρδιά του τη νεότητα ως εσωτερική ανησυχία και προτείνει τον έρωτα ως καταφύγιο. Είναι σίγουρα έδαφος υψηλού δράματος τούτο, η Αρκουδότρυπα όμως έχει άγγιγμα ανάλαφρο και χιουμοριστικό, παρουσιάζοντας κιόλας την περιοχή ως μία σύνθετη μεν, αλλά αναγκαία εναλλακτική στη σύγχρονη πόλη που έχει, αλλού, προταθεί ως μονόδρομος. Όχι, εδώ οι νέοι κάνουν πάρτι στο δάσος, φορούν τις τάσεις, βάφονται έντονα, και ακούν τέκνο και ραπ πλάι στο παραδοσιακό ρεπερτόριο που επίσης σέβονται και τιμούν, σε έναν κόσμο όπου παλαιό και καινούριο περπατούν χέρι-χέρι.

Η Αρκουδότρυπα, η ίδια μία εναλλακτική πρόταση ως ανεξάρτητη παραγωγή, δημιουργημένη μέσα από μια συλλογική, αυτοοργανωμένη πρακτική, με σπίτια γιαγιάδων για σετ και το γυναικείο στοιχείο κυρίαρχο μπροστά και πίσω από την κάμερα, καταγράφει μία πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας με ειλικρίνεια, χωρίς εξιδανικεύσεις και χωρίς την τουριστική ματιά που επιχειρεί συχνά να την απλοποιήσει.

I Swear

O Robert Aramayo των Game of Thrones και Rings of Power, στον ρόλο ενός αληθινού ακτιβιστή για το με σύνδρομο Tourette, υφίσταται βία και παραγκωνισμό πριν γνωρίσει κι άλλα άτομα με την πάθηση και βρει τη φυλή και την αποστολή του στη ζωή: να βοηθήσει την κοινότητά του. Ο Aramayo δίνει μία καθοριστική για την καριέρα του ερμηνεία, γεμάτη σπιρτάδα και χαρισματικότητα, αποτυπώνοντας το άγχος και τη θλίψη ενός εγγενώς τυφερού πλάσματος που έχει αποδεχτεί τον εαυτό του αλλά κατανοεί τους περιορισμούς που το σύνδρομο επιφέρει στη ζωή του.

Η ταινία δεν φοβάται να προκαλέσει γέλιο, ταυτόχρονα όμως αναδεικνύει τη βαθύτερη αντίφαση της νευροδιαφορετικότητας: το να κατανοείς γιατί είσαι αντικείμενο γέλιου δηλαδή, ενώ βιώνεις ντροπή για τη συμπεριφορά σου. Ο σκηνοθέτης Kirk Jones αντιλαμβάνεται αυτή τη λεπτή ισορροπία και την τοποθετεί στον πυρήνα της ιστορίας, αποφεύγοντας τα εύκολα feelgood μοτίβα.

Project Hail Mary

Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά των Lord και Miller εδώ και πάνω από μία δεκαετία ενσωματώνει επιρροές από ταινίες όπως το Cast Away και το E.T. the Extra-Terrestrial, αλλά και σχεδόν κάθε (καλή) ταινία για απρόσμενες φιλίες που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Οι Lord και Miller ζωγραφίζουν σε έναν γιγαντιαίο καμβά· τα εντυπωσιακά τους πανοράματα θυμίζουν κατά στιγμές το δέος και τον τρόμο του 2001: A Space Odyssey, ενώ οι κορυφαίες σκηνές τους είναι ευρηματικές και γεμάτες ένταση. Το Project Hail Mary έχει σχεδιαστεί για τη μεγαλύτερη δυνατή οθόνη, και αυτή η αίσθηση μεγέθους συμβαδίζει με τη φιλόδοξη συναισθηματική του στόχευση, ιδιαίτερα προς το φινάλε.

Ακόμη κι αν η ταινία κάποιες στιγμές γέρνει προς το συναίσθημα σε βαθμό σχεδόν υπερβολικά γλυκανάλατο, η οργανική του ζεστασιά είναι αφοπλιστική. Έχει πολλές πρωτότυπες ιδέες; Ίσως όχι. Όμως το best of μιξ από ιδέες άλλων δημιουργών έχει στηθεί με τέτοια δεξιοτεχνία, που δύσκολα δεν θα σε παρασύρει.

Hoppers

Με το Hoppers, η Pixar ξαναβρήκε τη σπίθα της, παραδίδοντας μία από τις πιο ασεβείς και ανατρεπτικές ταινίες της. Σοφά, ο σκηνοθέτης Daniel Chong (We Bare Bears) αγκαλιάζει πλήρως τον παραλογισμό, βρίσκοντας χιούμορ στα πιο απρόσμενα σημεία καθώς θα αναρωτιέσαι «τι στο καλό γίνεται εδώ;». Το σενάριο του Jesse Andrews είναι γεμάτο με έναν εντυπωσιακό αριθμό από ατάκες και κωμικά ευρήματα — πρόκειται, με διαφορά, για την πιο αστεία ταινία της Pixar — ενώ ταυτόχρονα ισορροπεί μία αποτελεσματική συναισθηματική γραμμή, από εκείνες που το στούντιο ξέρει τόσο καλά να χειρίζεται. Δεν θα σε κάνει να κλάψεις πιθανότατα, το Hoppers όμως παραμένει μία ουσιαστική ματιά στην κοινότητα και στη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, δείχνοντας πως οι ταινίες της Pixar δεν χρειάζεται να είναι δακρύβρεχτες για να είναι σπουδαίες.

Send Help!

Το Send Help! είναι η πρώτη ταινία εκτός franchise που γυρίζει ο Sam Raimi εδώ και 17 χρόνια! Δεν είναι όμως μονάχα η εγκληματική σπατάλη ενός εκ των σκηνοθετών του Χόλιγουντ με πολύ προσωπική σφραγίδα, αλλά και το γεγονός πως η Rachel McAdams έχει να παίξει σε τόσο καλή κωμωδία από το Mean Girls.

Μια ιστορία μισογυνισμού, επιβίωσης και αναγέννησης μέσα από τον σκληρό ατομικισμό, το Send Help! είναι μία επιστροφή σε φόρμα για τον δημιουργό του Evil Dead. Αν και έχει συγγένεια με αρκετές ταινίες που δίκαια θα έρθουν στο νου – από το Misery και τον Ναυαγό μέχρι το Τρίγωνο της Θλίψης – το Send Help! ακολουθεί τα βήματα αμέτρητων b-movies που έχουν κοινωνικά ζητήματα στο μυαλό και μπόλικο αίμα στα χέρια τους, χάρη στον Sam Raimi και το μοναδικό του ταλέντο να προκαλεί γέλιο που μετατρέπεται σε κραυγές – και το αντίθετο!

Kontinental ‘25

Ο ανατρεπτικός Radu Jude επιστρέφει με μία ακόμη περιφρονητική πολεμική κατά μίας Ευρώπης του 21ου αιώνα, παγιδευμένης μεταξύ ελπίδας και απόγνωσης.

Ο Jude παραμένει αφοσιωμένος στην καταπολέμηση των ανισοτήτων στη Ρουμανία και στον κόσμο, όπως πάντα αποδίδοντας τους χαρακτήρες του ως πραγματικούς, ατελείς ανθρώπους και όχι ως επεξηγηματικά διαγράμματα. Η διάσπαρτη προσέγγιση που υιοθετεί έχει διάφορους στόχους: τον αντισημιτισμό, τον καπιταλισμό, τον εθνικισμό και τη θρησκευτική υποκρισία. Η μαύρη κωμωδία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη δεν ενδιαφέρεται να ανακουφίσει την ηρωίδα του, αλλά να προκαλέσει με ηθικό βάρος και ένα κεντρικό αστείο – πως τα ανάλγητα συστήματα εξαρτώνται από το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν αρκετά ένοχοι, που δεν νιώθουν αρκετά ένοχοι, ώστε να κάνουν κάτι.

Το φιλμ είναι μία θορυβώδης περιήγηση στην αγωνία, που αποκαλύπτει ένα πανόραμα αδιαφορίας για τον πόνο των άλλων. Είναι διεισδυτικό, ταιριαστά ψηφιακό στην όψη που επιτυγχάνεται μέσω του iPhone με το οποίο γυρίστηκε, και η απόδειξη πως ο Jude λειτουργεί σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο από τους περισσότερους σύγχρονούς του σκηνοθέτες.

Disclosure

Πώς θα αντιδρούσε σήμερα η ενήλικη εκδοχή του Elliott του E.T. the Extra-Terrestrial μπροστά στην ύπαρξη εξωγήινων; Και πώς μοιάζουν οι κακοί εκπρόσωποι της κυβέρνησης, 40 χρόνια μετά το Ε.Τ., τώρα που όλοι μεγαλώσαμε και ξέρουμε πως η ηθική είναι πιο συχνά γκρίζα παρά άσπρη ή μαύρη;

Ξανά συντονισμένος, στα 79 του, με την αίσθηση παιδικού δέους που απέδιδε όσο κανείς στις πρώτες δεκαετίες της καριέρας του, με τις οπτικές γωνίες σε κάδρα που σε υποχρεώνουν να δώσεις προσοχή, και με το σφιχτό, καθαρό μοντάζ που δεν είναι όμως ποτέ επιδεικτικό χωρίς λόγο, o Steven Spielberg δίνει σε όλους μας την ελπίδα πως μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε καλοί σε οτιδήποτε θέλουμε να είμαστε καλοί, μέχρι να γίνουμε κι εμείς αστερόσκονη.

All That’s Left of You

Το αριστοτεχνικό, επικό φιλμ της Cherien Dabis εκτείνεται σε πολλές γενιές και επικεντρώνεται σε μια παλαιστινιακή οικογένεια καθώς μεγαλώνει μέσα στην αγάπη και τον πόνο, από τη Νάκμπα του 1948, στις πρώτες μέρες της ισραηλινής κατοχής τη δεκαετία του ’70, την Πρώτη Ιντιφάντα τη δεκαετία του ’80 και ακόμη παραπέρα.

Μια τολμηρή πράξη κινηματογραφικής αντίστασης, η ταινία της Dabis διεκδικεί ξανά την ιστορία, χωρίς να στέκεται αποκλειστικά στο τραύμα. Αντίθετα, βρίσκει χώρο για χαρά, γιορτή και άνευ όρων αγάπη, μέσα σε όλη τη θλίψη και την καταστροφή.

The Sheep Detectives

Η πιο feelgood έκπληξη της σεζόν. Και ναι, μία ταινία για πρόβατα που προσπαθούν να λύσουν τη δολοφονία του βοσκού τους, μπορεί να ακούγεται κάπως παράταιρη τονικά για το βασικό κοινό του στούντιο, σας διαβεβαιώνω όμως πως απέχει πολύ από μία ιδέα βασισμένη σε ένα και μόνο αστείο.

Είναι χαζοβιόλικη αλλά μόνο σε σημεία, γι’ αυτό και λειτουργεί τόσο καλά. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Balda, με εκτελεστικούς παραγωγούς τους Phil Lord και Christopher Miller, δεν στηρίζεται απλώς στη γοητεία μίας χαριτωμένης ιδέας. Στην επιφάνεια έχει τη θαλπωρή του Paddington, κάτω όμως από όλο το μαλλί και τη διασκεδαστική ιστορία μυστηρίου, κρύβεται μια απροσδόκητα τρυφερή ιστορία για την απώλεια, τη μοναξιά και την οικογένεια που βρίσκεις στην πορεία.

The Testament of Ann Lee

Προσεκτικά ισορροπημένη ανάμεσα στην αγωνία και την έκσταση — πριν αρχίσει σταδιακά να γέρνει προς τη δεύτερη — η σχεδόν δαιμονισμένη ερμηνεία της Seyfried κάνει απόλυτα πειστικούς αυτούς τους φόβους. Είναι μια μελέτη ανεξέλεγκτης κάθαρσης: το σώμα της ανοίγει και γέρνει προς τον ουρανό σαν να δέχεται οδηγίες από τα επουράνια, κάθε ρυθμική της ανάσα μια μορφή μεταστοιχείωσης.

Το The Testament of Ann Lee μοιάζει αδιανόητο με οποιαδήποτε άλλη ηθοποιό, αλλά, για την ακρίβεια, είναι αδιανόητο γενικώς: μια ταινία που παίρνει μεγάλα ρίσκα σε μια κουλτούρα ψυχαγωγίας που, τις περισσότερες μέρες, μοιάζει αλλεργική σε αυτά.

Sirat

Ο πυρήνας του Sirāt — που στα αραβικά σημαίνει το πέρασμα από τον κόσμο μας ως τον παράδεισο, που μόνοι οι ενάρετοι πετυχαίνουν — είναι η ιστορία ενός πατέρα (Sergi López) που ταξιδεύει με τον γιο του μέσα στην έρημο, αναζητώντας την κόρη του που φαίνεται να έχει εξαφανιστεί στη rave σκηνή της περιοχής. Το σενάριο εκκινεί από ένα οικείο ανθρώπινο δράμα, αλλά σταδιακά ξεφεύγει από τα συμβατικά όρια.

Ο Oliver Laxe, μέσα από την εικόνα και τον ήχο του Sirat που είναι μάλιστα υποψήφιος για Όσκαρ ταυτόχρονα με μία υποψηφιότητα για Διεθνές Φιλμ, τολμά να απογυμνώσει το σινεμά από τις σιγουριές του. Η έρημος του Sirat δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό – είναι μία ενεργή, σχεδόν εχθρική παρουσία, όπου κάθε βήμα απαιτεί κάποιο τίμημα. Το ταξίδι μετατρέπεται γρήγορα σε μία κάθοδο στη συλλογική έκσταση όπου η τέκνο μουσική, η σωματική αντοχή και η πνευματική εξάντληση συνυπάρχουν, χωρίς ιεραρχία. Θα συγχρονιστείς κι εσύ, θα χάσεις τον χρόνο, θα νιώσεις τη μέθη των σωμάτων, μέσα από ένα φιλμ όπου το σινεμά παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται φυσική δοκιμασία.

Sound of Falling

Αφηγούμενη σε τέσσερις διαφορετικές χρονικές περιόδους, όλες μέσα στο ίδιο γερμανικό αγροτόσπιτο, η ιστορία της Mascha Schilinski για το διαγενεακό άγχος, την εθνική ενοχή και τη λαχτάρα είναι σινεμά υψηλής φιλοδοξίας που χαρτογραφεί πώς το τραύμα εγκαθίσταται στον χώρο και στο σώμα, διατρέχοντας έναν αιώνα απειλών που αντιμετωπίζουν νεαρά κορίτσια και γυναίκες, όταν προσπαθούν να διαπραγματευτούν ασφαλή χώρο μέσα σε έναν πατριαρχικό κόσμο.

Honourable mentions: Obsession, Hokum, Dead Man’s Wire, Good Luck, Have Fun, Don’t Die, Από Τι Είμαστε Φτιαγμένοι, Two Prosecutors, Enzo, Ready or Not 2, Lee Cronin’s The Mummy, Mortal Kombat II, Ready or Not 2, The Drama, A Useful Ghost, Toy Story 5, Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ΚΑΠΗ Αλίμου, Bitter Christmas

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.