Πόση μ#λ#κ!# αντέχουμε καθημερινά; Μία θεατρική παράσταση έχει την απάντηση

Ένα μέτριο αριστούργημα και ταυτόχρονα, μία εξόχως ρεαλιστική απεικόνιση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου που ζούμε. Μία παράσταση που είναι, ειλικρινά, εξουθενωτική – σαν να σκρολάρεις ασταμάτητα στα social media, τρολάροντας ανελέητα μέσα από memes· σαν να ζεις ένα live feed του κόσμου σε μεγέθυνση, γεμάτο παράλογες συμπεριφορές που φαίνονται λογικές και, ίσως, σε κάνουν να αναρωτηθείς: μα πού ζούμε ρε μαλάκα; Η παράσταση τελεί υπό τη χρηματοδότηση της Woke Agenda, του Soros και καταδικάζει τη βία σχεδόν απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Τα παραπάνω δεν είναι δικά μου λόγια. Είναι τα λόγια των καλλιτεχνών της εταιρείας πολιτισμού ΚΗΠΟΣ, που μαζί με την ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ανεβάζουν την παράσταση Η ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει, τον Μάρτιο στη Θεσσαλονίκη, σε μία από τις ιστορικότερες σινεφίλ αίθουσες της πόλης, στο Artbox Fargani Theater.

Κάπου εδώ να πούμε ότι η εταιρεία πολιτισμού ΚΗΠΟΣ δεν υπάρχει. Ούτε η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ό,τι διάβασες στην αρχή είναι ο -τρολ- τρόπος των συντελεστών για να μας συστήσουν το θεατρικό τους έργο, που έκανε πρεμιέρα πέρυσι την άνοιξη στην Αθήνα και στη σκηνή του Θεάτρου NOŪS Creative.

«Το δελτίο Τύπου που κυκλοφορήσαμε προσπαθεί να δώσει έναν τόνο για το περιεχόμενο και το κωμικό είδος του έργου. Η ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει είναι μια παρωδία της πραγματικότητας που βιώνουμε. Αποτυπώνει μια καθημερινότητα ακόμα και στον λόγο, στην οποία η “αισθητικοποίηση της τρολιάς” έχει γίνει καθεστώς. Οπότε ναι, τρολάρουμε πολύ.

Στόχος είναι το κοινό να καταλάβει από την αρχή ότι κάνουμε πλάκα, ότι η χαζομάρα θα αποτελεί αφηγηματικό άξονα της παράστασης. Από την άλλη, καθόλου. Μεταφέρουμε με μεγάλη ειλικρίνεια τα συναισθήματά μας, την κριτική μας στάση και τις αξιακές μας θέσεις που μας οδήγησαν να φτιάξουμε και να μοιραστούμε αυτή την ιστορία», διευκρινίζει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Μεγαλόπουλος. Με τον έναν από τους δύο συμπρωταγωνιστές του, τον Κωνσταντίνο Δαλαμάγκα -ο τρίτος είναι ο Θανάσης Κριτσάκης-, αλλά και τον Κωνσταντίνο Μαυρόπουλο συνυπογράφουν το κείμενο του έργου. Οι τρεις τους είχαν και την ιδέα για τη δημιουργία του, όπως αναφέρει ο Θανάσης.

Πρώτα όμως, να πέσει το promo video της Ανθρώπινης μαλακίας που με εξουθενώνει με τον Μάκη Παπασημακόπουλο (ραδιοφωνικό παραγωγό, podcaster) να προσκαλείται να τη διαφημίσει, χωρίς να είναι σίγουρος ότι θέλει πράγματι να το κάνει – «επειδή δεν ξέρω από θέατρο, μην είναι καμία μαλακία η παράσταση και εκτεθούμε».

Τελικά, θα εκτεθεί ο Μάκης;

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Θέλω να πιστεύω πως όχι (γελάει). Το promo video -και το δελτίο Τύπου, όπως προανέφερα- είναι φτιαγμένο για να καταλάβει από την πρώτη στιγμή το κοινό μέσα από ποια κωμική φόρμα θα παρουσιάσουμε αυτή την ιστορία. Η μορφή της παράστασης βασίζεται στην ανάδειξη του αμήχανου, του κιτς και του αισχρού της πραγματικότητάς μας.

Ευχαριστούμε από καρδιάς λοιπόν τον Μάκη Παπασημακόπουλο που κατάλαβε απόλυτα την ανάγκη αυτής της φόρμας και έπαιξε μαζί μας καταπλητικά σε αυτό το βίντεο.

Πόση μαλακία αντέχουμε καθημερινά; Μία θεατρική παράσταση έχει την απάντηση

Στη Θεσσαλονίκη γιατί ανεβαίνετε;

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Έχουμε πολύ ισχυρή σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη. Είμαστε Θεσσαλονικείς κατά τα ⅔. Εκτός από τον Δαλαμάγκα. Ο Μαυρόπουλος κι εγώ τυγχάνουμε περήφανα τέκνα της συμπρωτεύουσας, της νύφης του Βορρά και του Θερμαϊκού, της Σαλούγκας μας, που αποτέλεσε μεγάλη δεξαμενή σε εξουθενωτικές αναφορές, βιώματα και παραδείγματα που μας βοήθησαν πραγματικά στη σύλληψη και συγγραφή του έργου.

Από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι αυτό το έργο οφείλουμε να το παρουσιάσουμε και στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.

Πώς σας ήρθε να γράψετε ένα θεατρικό έργο για την ανθρώπινη μαλακία;

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Θα σε πάω πίσω στο 2024. Με τον Κωνσταντίνο Μαυρόπουλο είχαμε την ανάγκη να συνομιλήσουμε καλλιτεχνικά και να δουλέψουμε κάτι μαζί. Συζητώντας λοιπόν τον καλλιτεχνικό πυρήνα και θεματικές για την πρώτη ιδέα που είχαμε, βαθιά επηρεασμένος από την πραγματικότητα και καθημερινότητα που ζούμε στην Αθήνα, είπα στον Κωνσταντίνο ότι αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω σε αυτό το έργο είναι η ανθρώπινη μαλακία τριγύρω που με εξουθενώνει. Τότε, ο Κωνσταντίνος με κοίταξε κάπως σοβαρά και είπε: “Καταλαβαίνεις ότι αυτός είναι ο τίτλος της παράστασής μας έτσι;”.

Κάπως έτσι, ξεκινήσαμε μια μεγάλη έρευνα αηδιαστικών προσωπικοτήτων και γεγονότων που κατέκλυζαν και συνεχίζουν να κατακλύζουν την καθημερινότητα γύρω μας και, κατά τη γνώμη μας, αποτελούν την αιτία όλων των παγκόσμιων προβλημάτων.

Όταν λίγο αργότερα, προστέθηκε στην ομάδα ο Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, σαν έτοιμος από καιρό να πηδήσει στο όχημα αυτής της εξερεύνησης και να προσθέσει κι αυτός το δικό του κομμάτι από την ανθρώπινη μαλακία που τον εξουθενώνει, το έργο πήρε την τελική, αριστουργηματική του μορφή.

Θανάσης Κριτσάκης, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας

Ο τίτλος λειτουργεί αβανταδόρικα για να έρθει κόσμος στην παράσταση;

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Πάντως εμένα οι γονείς μου δεν ήρθαν.

Η μάνα μου, μάλιστα, πριν λίγες μέρες μού δήλωσε ότι δεν λέει σε φίλους και γνωστούς πώς ονομάζεται η παράσταση. Τους λέει ότι δεν θυμάται τον τίτλο ή κάποια άλλη δικαιολογία.

Ποια είναι η «ασημαντότατη» ιστορία;

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Ο Κωστής, ένας νέος εργαζόμενος μιλένιαλ, έχει στην κατοχή του μία μάσκα με το όνομα Ρένα. Η Ρένα είναι ικανή να του προσφέρει οτιδήποτε ζητήσει: ταξίδια, σεξ, ναρκωτικά. Αφού βιώσει τέτοιες εμπειρίες, εξαντλημένος πια, της ζητά κάτι χαζό, έτσι απλά για να νανουριστεί και να τον πάρει ο ύπνος: ένα podcast.

Τότε, εμφανίζονται επί σκηνής οι άλλοι δύο ήρωες: ο Σούλης και ο Ισμαήλ. Του προσφέρουν ακριβώς το επίπεδο και την ποσότητα μαλακίας που επιθυμεί. Ο Κωστής ενθουσιάζεται. Ζητά από τη Ρένα να μείνουν μαζί του για πάντα. Γρήγορα όμως το όνειρο θα μετατραπεί σε εφιάλτη.

Εσύ Κωνσταντίνε είσαι ο…

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: … είμαι ο Κωστής. Έχει τη δουλειά του, το σπίτι του, την πρώην του και το κινητό του. Η τεχνολογία και τα social media τού προσφέρουν συντροφιά και ντοπαμίνη. Η επαφή του με τη Ρένα θα του δώσει τη δυνατότητα της επιλογής και εκείνος επιλέγει να συσχετιστεί με τα υψηλότερα επίπεδα μαλακίας, να τα αγκαλιάσει, να γίνει κομμάτι τους. Μέχρι τελικής πτώσης.

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Εγώ παίζω τον Σούλη Μπρούση. Είναι ένας influencer, digital coach, coaching manager, art director, influential poet – όλα αυτά, όπως ο ίδιος δηλώνει.

Στην πραγματικότητα, είναι ένας αποτυχημένος συγγραφέας-ποιητής life coaching και βιβλίων αυτοβελτίωσης. Προσπαθεί διαρκώς χωρίς καμία επιτυχία να αποκτήσει φήμη και χρήμα. Ένα ναυάγιο της ζωής, δηλαδή.

Θανάσης Κριτσάκης: Είμαι ο Ισμαήλ, influencer, dating και financial coach. Ένας από αυτούς τους τύπους που συναντάς κάθε 20 δευτερόλεπτα, κάνοντας ένα συνηθισμένο scroll σε κάποια πλατφόρμα social media και κατέχει τα μυστικά της επιτυχίας για να βγεις στη σύνταξη πριν από τα 30, έχοντας στην κατοχή σου ένα χαρέμι γυναίκες. Για παραπάνω πληροφορίες σχετικά με εμένα, θα πρέπει να κάνεις like και subscribe στο κανάλι μου.

Ελπίζω να καταλαβαίνετε από τα προλεγόμενα περί τίνος πρόκειται, και πως ένας τέτοιος χαρακτήρας συμβάλλει στην ανάπτυξη της σύγχρονης μαλακίας που μας εξουθενώνει.

Ποια σας εξουθενώνει καθημερινά περισσότερο;

Θανάσης Κριτσάκης: Ειλικρινά, δεν υπάρχει απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Η καθημερινότητα έχει ένα σύμπλεγμα μαλακιών από το οποίο δεν μπορείς να διαφύγεις ό,τι και να κάνεις. Το σύγχρονο σύστημα ζωής, διαμέσου των social media και του ίντερνετ, βασίζεται στη διοχέτευση ασήμαντων πληροφοριών, ώστε να κρατά τα υποκείμενα – πολίτες σε κατάσταση εξουθένωσης.

Η μαλακία είναι το μέσο, η ατομική και συλλογική κόπωση το αποτέλεσμα και η διαιώνιση της εξουσίας το δεδομένο.

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Πέρα από το προφανές, τα social media και το βήμα που δίνουν στον καθένα να πει το μακρύ του και το κοντό του, θα διάλεγα την οδική συμπεριφορά τον τελευταίο καιρό. Με ενοχλεί αφάνταστα.

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Εμένα η αγένεια. Πάρα πολύ. Και η πεποίθηση των ανθρώπων ότι η γνώμη τους για ένα θέμα που δεν γνωρίζουν καλά είναι πολύ σημαντική και πρέπει να ακουστεί.

Ποια ήταν η τελευταία φορά που αναρωτηθήκατε «πού ζούμε ρε μαλάκα»;

Θανάσης Κριτσάκης: Σήμερα το μεσημέρι, γεγονός που καταδεικνύει ότι, δυστυχώς, την διακρίνω κάθε μέρα και αυτός είναι μάλλον ένας λόγος που εξακολουθώ να είμαι φτωχός.

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Τι να πρωτοδιαλέξω; Παλαιστίνη; Trump; Σκάνδαλα;

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν διάβασα την είδηση για το πολύνεκρο ναυάγιο στη Χίο. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους επειδή οι αρχές δεν έκαναν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο, να διασώσουν ανθρώπους στη θάλασσα· ανθρώπους που όχι μόνο δεν τους έσωσαν, αλλά τους στοχοποιούν και σαν διακινητές.

Άνθρωποι που οι κοινωνίες έχουν πετάξει στο περιθώριο, δεν έχουν σε καμία περίπτωση τα μέσα να γίνουν διακινητές. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από κοινή λογική για να καταλάβει κανείς ότι όποιος λέει τέτοιες μαλακίες απευθύνεται σε ένα κοινό που απαρτίζεται από ηλίθιους αιμοδιψείς εθνικά υπερήφανους, που βλέπουν παντού εισβολείς και οργανωμένο σχέδιο άλωσης της χώρας.

Ποιος έχει τερματίσει το κοντέρ της μαλακίας στην εποχή μας;

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Σε εθνικό επίπεδο ή σε διεθνές; Άδωνι διαλέγω εσένα.

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Δεν υπάρχει πάτος στ’ αλήθεια εκεί έξω με τη μαλακία. Εκεί που πιστεύεις πως έχεις βρει τον πιο μαλάκα, η πραγματικότητα σου αποδεικνύει ότι έχει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο πιο κάτω. Αυτό είναι το πολύ τρομακτικό με την ανθρώπινη βλακεία. Γι’ αυτό ο Einstein την ονομάζει ανίκητη, γι’ αυτό ο Brecht λέει ότι η βλακεία κάνει βλάκα όποιον την συναντά.

Τώρα, τι να πρωτοαναφέρουμε για το χρυσό μετάλλιο της μαλακίας. Τι παραδείγματα να πρωτοβγάλουμε από τον κουβά; Τις πολιτικές του Trump; Τις αποκαλύψεις της λίστας Epstein‎‎; Το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ; Τους δικούς μας εδώ ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, κακοποιητές, γυναικοκτόνους κι όλους τους χαζοχαρούμενους που δεν έχουν ιδέα για όλα τα παραπάνω; Πραγματικά, δεν νομίζω ότι υπάρχει πάτος σε αυτόν τον κουβά.

Θανάσης Κριτσάκης: Από την άλλη, τώρα, εγώ θα πω ότι εκείνοι που αναδεικνύουν τη μαλακία, ως μαλακία τερματίζουν το κοντέρ. Εμείς, δηλαδή, που εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα αναπαραγωγής σκουπιδιών, προσπαθούμε να τα πάρουμε και να φτιάξουμε κάτι σαν κάδο, σαν χωματερή, να τερματίσουμε το κοντέρ, ώστε ο θεατής, βλέποντάς το, να κάνει εμετό.

Μάλλον αυτοί που διακρίνουν τη μαλακία και επιλέγουν να την δείχνουν, πολλές φορές νιώθοντας και οι ίδιοι λερωμένοι μέσα από την αναπαραγωγή της, είναι εκείνοι που πειραματίζονται με όλο το εύρος της δυνατότητάς της, με σκοπό να αναδείξουν την πραγματική της κοινωνική λειτουργία, μέσα στην υπερβολή.

Υπάρχει διέξοδος;

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας: Πιστεύω στην αντίστροφη ψυχολογία. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από τη μαλακία είναι να γίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μαλάκες. Αυτό όμως μάλλον δεν είναι κοινωνικά ωφέλιμο, οπότε θα πρότεινα να μην προσπαθούμε να ξεφύγουμε, αλλά να αντιστεκόμαστε στη μαλακία – στη δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι, στο διαδίκτυο.

Βέβαια, είναι σαγηνευτική και θελκτική, ε και ποιος δεν θέλει να γίνεται λίγο μαλάκας πού και πού . Άρα, αντιστάσου στη μαλακία και κατανάλωσε την με φειδώ σε μικρές δόσεις.

Και μετά την Ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει, έχετε σκεφτεί με τι θα ασχοληθείτε, ποιο θα είναι το επόμενο θεατρικό σας έργο;

Θανάσης Μεγαλόπουλος: Η θεματική για μένα είναι πάντα η ίδια. Με απασχολεί πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτό τον μεγάλο εχθρό: την ανθρώπινη βλακεία. Πώς μπορούμε να ζήσουμε αυτό το μεγάλο παιχνίδι τη ζωής με όπλο τη συνείδησή μας, απέναντι σε έναν τόσο μεγάλο και ανίκητο εχθρό.

Η επόμενη ιδέα που δουλεύω απλά τοποθετεί τον προβληματισμό σε μεγαλύτερη κλίμακα: προσπαθεί να αποτυπώσει την ανθρώπινη βλακεία όχι στην καθημερινότητα, αλλά σε επίπεδο μιας χώρας κράτους, ενός κέντρου λήψης αποφάσεων. Μια σάτιρα όλων των παθογενειών της σύγχρονης εξουσίας.

***

Η ανθρώπινη μαλακία που με εξουθενώνει

Σύλληψη – Κείμενο: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Θανάσης Μεγαλόπουλος

Σκηνοθεσία: Θανάσης Μεγαλόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Νικολάτου

Σκηνογραφία: Οδυσσέας Ζήκας

Ενδυματολογία: Εύα Κουρελιά

Φωτισμοί: Ιφιγένεια Γιαννιού

Μουσική σύνθεση / παραγωγή: Θάνος Αυγερινός

Video Design & Mapping: Αλέξανδρος Ζαμπέτας

Φωτογραφίες: Γιώργος Τσακίρης

Γραφιστικός σχεδιασμός: Ντόρη Λούκρη

Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου

Οργάνωση παραγωγής: Ράνια Καπετανάκη

Παραγωγή: ΚΗΠΟΣ ΑΜΚΕ – ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Επί σκηνής: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Θανάσης Κριτσάκης, Θανάσης Μεγαλόπουλος. Στον ρόλο της ΜΑΣΚΑΣ ΡΕΝΑ η Ράνια Καπετανάκη.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην αόρατη πένα του Λένου Χρηστίδη, στο διαπολιτισμικό χιούμορ της κοπερατίβας Μετέχνιο, στο ΠαρARTημα 27 και τη φεμινιστική οργάνωση F-Zone, αλλά και στη Χρύσα Ρώπα, τον Ορέστη Τζιόβα και στον Μάκη Παπασημακόπουλο.

Info: 6-15 Μαρτίου στο Artbox Fargani Theater (Αγίου Παντελεήμονος 10, Θεσσαλονίκη). Προπώληση εδώ.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ