Στο Parrot’s Beak, στο Διδυμότειχο, πίνεις μερικά από τα καλύτερα cocktails στην Ελλάδα

Η αλήθεια είναι ότι πάντα πίστευα πως τα πραγματικά σπουδαία μπαρ δεν τα φτιάχνουν ούτε οι μεγαλουπόλεις, ούτε τα υπερσύγχρονα εργαστήρια με τα πανάκριβα μηχανήματα, αλλά οι άνθρωποι που επιμένουν να βάζουν την ψυχή τους πάνω σε μια ξύλινη μπάρα.

Τον Πασχάλη Περιστεράκη τον γνωρίζω αρκετά χρόνια, από εκείνες τις κλασικές ιστορίες που ξεκινούν από μια στρατιωτική θητεία. Παρόλο που στην πορεία χαθήκαμε για λίγο, η είδηση ότι αποφάσισε να γυρίσει στον τόπο του και να στήσει ένα fine drinking cocktail bar σε μια ακριτική πόλη δέκα χιλιάδων κατοίκων δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά μου.

Βρεθήκαμε ξανά σε ένα Athens Bar Show, μιλήσαμε, παρακολούθησα όλη αυτή τη μαγική του πορεία και τώρα, με αφορμή τα ένατα γενέθλια του Parrot’s Beak, πήρα επιτέλους τον δρόμο για το Διδυμότειχο, για να ζήσω από κοντά αυτό το μικρό θαύμα που εδώ και χρόνια συζητά ολόκληρη η εγχώρια σκηνή του bartending και όχι μόνο.

Το πρώτο βλέμμα και η αύρα που σε αγκαλιάζει

Μόλις έφτασα στο Διδυμότειχο και έκανα την πρώτη αναγνωριστική βόλτα με το αυτοκίνητο, δεν χρειάστηκε να ρωτήσω κανέναν απολύτως για το πού βρίσκεται το μαγαζί. Το Parrot’s Beak ξεχωρίζει από μακριά με το καλαίσθητο στήσιμό του, όμως είναι διαφορετική η στιγμή που σπρώχνεις την πόρτα του και περνάς στο εσωτερικό.

Εκεί καταλαβαίνεις αμέσως ότι δεν είναι μόνο η προσεγμένη εμφάνιση που κάνει τη διαφορά, αλλά η μοναδική του αύρα, το μεράκι που κρύβεται σε κάθε λεπτομέρεια και κυρίως η αγάπη των ανθρώπων που δουλεύουν εκεί και το νιώθουν απόλυτα δικό τους.

Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά ένιωσα τόσο οικεία και ζεστά, σαν να μην ήταν η πρώτη φορά που καθόμουν σε αυτά τα σκαμπό, επιβεβαιώνοντας αυτό που μου είπε λίγο αργότερα ο Χρήστος, ένας από τους στενούς συνεργάτες του Πασχάλη: «Αν μπορούσαμε να του βάλουμε ροδάκια και να το πάμε σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη της Ελλάδας, είμαι σίγουρος ότι θα έπαιρνε τα ίδια βραβεία και ακόμα περισσότερα».

Και μεταξύ μας, αυτή είναι μια τεράστια αλήθεια.

Εννέα χρόνια κόντρα στα γεωγραφικά όρια

Βασίλης κυρίτσης και Γιάννης Μπάκος πίσω από την μπάρα την πρώτη μέρα του event για τα 9α γενέθλια του Parrot's Break

Η ιστορία του ξεκίνησε στα τέλη του 2017. Το όνομά του είναι εμπνευσμένο από το σπάνιο λουλούδι «ράμφος του παπαγάλου», ένα φυτό ανθεκτικό, ιδιαίτερο και προστατευόμενο, και αν το καλοσκεφτείς, ταιριάζει απόλυτα στη φύση αυτού του εγχειρήματος. Εκεί όπου οι περισσότεροι έβλεπαν ένα γεωγραφικό αδιέξοδο και μια επαρχία μακριά από τα κέντρα των πόλεων, ο Πασχάλης είδε την ευκαιρία να αποδείξει ότι η υψηλή ποιότητα δεν γνωρίζει σύνορα.

Με ατελείωτα χιλιόμετρα στην εθνική οδό, τακτικά ταξίδια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, συμμετοχές σε σεμινάρια και διαγωνισμούς, αυστηρή zero waste φιλοσοφία και μια διαρκή διάθεση εξέλιξης, το Parrot’s Beak κατάφερε να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς. Έφτασε να κάνει guest shift μέχρι και στο φημισμένο 69 Colebrooke Row στο Λονδίνο, φέρνοντας πάντοτε πίσω στο Διδυμότειχο νέες παραστάσεις, γνώσεις και τεχνικές.

Το νέο μενού-διαβατήριο

Ο φετινός κατάλογος του Parrot’s Beak λειτουργεί στην ουσία σαν ένα πραγματικό ταξιδιωτικό διαβατήριο, όπου κάθε cocktail αποτελεί κι έναν διαφορετικό σταθμό στον παγκόσμιο χάρτη, σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να σου αφηγείται μια ιστορία μέσα από τις γεύσεις του. Η ομάδα του μπαρ επέλεξε να κρατήσει την ουσία, προτείνοντας συνδυασμούς που σε ταξιδεύουν νοερά από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη.

Έτσι, θα βρεις δημιουργίες εμπνευσμένες από το Μεξικό με τεκίλα, μπανάνα και πιπεράτες εντάσεις, αλλά και προτάσεις με ιταλικό ταπεραμέντο όπου το bitter στοιχείο συναντά απρόσμενες νότες παρμεζάνας και αχλαδιού. Το ταξίδι συνεχίζεται περνώντας από την τροπική φρεσκάδα της Δομινικανής Δημοκρατίας με ζυμωμένο ανανά και ρούμι, τη στιβαρή προσωπικότητα της Ιρλανδίας που παντρεύει το ουίσκι με πράσινο μήλο και stout μπίρα, μέχρι τη μινιμαλιστική προσέγγιση της Ιαπωνίας με τσάι matcha και gin.

Ακόμα κι αν δεν θέλεις να πιεις αλκοόλ, οι non-alcoholic επιλογές, όπως αυτές που αντλούν έμπνευση από τη Γαλλία ή τον Λίβανο, αποδεικνύουν περίτρανα ότι η πολυπλοκότητα και η γαστρονομική διάσταση ενός ποτού δεν εξαρτώνται υποχρεωτικά από τους βαθμούς του. Τελικά, αυτό που μένει σε κάθε γουλιά είναι η απόλυτη αρμονία των υλικών και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια παγκόσμια εμπειρία που σερβίρεται στην άκρη της Ελλάδας.

«Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν και παραμένει η γεωγραφική μας θέση»

Ο Βασίλης Κυρίτσης και ο Γιάννης Οικονόμου

Καθισμένοι στην μπάρα αργά το βράδυ, ζήτησα από τον Πασχάλη Παπασχαλάκη να μου απαντήσει σε τρεις ερωτήσεις για αυτή τη διαδρομή εννέα ετών:

Πώς βίωσες αυτά τα 9 χρόνια του Parrot’s Beak;

Εννέα χρόνια γεμάτα εμπειρίες, συναισθήματα, όμορφες στιγμές, αλλά και αρκετές δυσκολίες. Αν κοιτάξω πίσω, αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η διαδρομή. Το Parrot’s Beak ξεκίνησε από την αγάπη μου για τη φιλοξενία και το καλό ποτό και στην πορεία εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είχα αρχικά φανταστεί.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, δημιούργησα φιλίες, ταξίδεψα, συνεργάστηκα με επαγγελματίες που εκτιμώ και είδα το Parrot’s να ταξιδεύει πολύ πέρα από τα όρια του Διδυμοτείχου. Το πιο όμορφο όμως είναι ότι, παρά την εξέλιξη, προσπαθούμε να κρατάμε την ίδια φιλοσοφία και την ίδια αγάπη για αυτό που κάνουμε όπως την πρώτη μέρα.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες;

Νομίζω πως η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν, και παραμένει, η γεωγραφική μας θέση. Το να προσπαθείς να δημιουργήσεις κάτι διαφορετικό, να εξελίσσεσαι και να παρακολουθείς τις τάσεις ενός κλάδου που αλλάζει συνεχώς, έχοντας ως βάση μια μικρή ακριτική πόλη, δεν είναι πάντα εύκολο. Οι αποστάσεις, οι περιορισμένες ευκαιρίες και η δυσκολία πρόσβασης σε ανθρώπους, εμπειρίες και συνεργασίες είναι πράγματα που χρειάστηκε να ξεπεράσουμε.

Από την άλλη, αυτό ήταν και το μεγαλύτερό μας κίνητρο: να αποδείξουμε πρώτα στους εαυτούς μας ότι δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι σε μια μεγάλη πόλη για να κάνεις κάτι όμορφο και ουσιαστικό. Χρειάζεται να αγαπάς αυτό που κάνεις, να δουλεύεις και να μη σταματάς να εξελίσσεσαι. Αυτοί φυσικά που με βοήθησαν να τα ξεπεράσω όλα αυτά ήταν, και συνεχίζουν να είναι, οι δικοί μου άνθρωποι – και βάζω μέσα σε αυτούς και τα μέλη της ομάδας μας.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για τα επόμενα χρόνια;

Δεν μου αρέσει να κάνω πολύ μακροπρόθεσμα σχέδια. Αυτό που θέλω σίγουρα είναι να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε, να δημιουργούμε, να ταξιδεύουμε και να γνωρίζουμε ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγάπη για τη φιλοξενία και το bartending. Θέλω το Parrot’s Beak να συνεχίσει να αποτελεί έναν λόγο για να επισκεφθεί κάποιος το Διδυμότειχο.

Να έρχονται άνθρωποι από διαφορετικά μέρη, να γνωρίζουν την πόλη μας και να φεύγουν έχοντας ζήσει μια όμορφη εμπειρία. Περισσότερο από διακρίσεις και τίτλους, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μη χάσουμε ποτέ τον ενθουσιασμό μας. Να συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και να έχουμε πάντα κάτι καινούργιο να μοιραστούμε με τον κόσμο.

Η ελληνική σκηνή για δύο μέρες στο Διδυμότειχο

Για δύο ολόκληρες ημέρες, κορυφαία ονόματα του ελληνικού και διεθνούς bartending ταξίδεψαν μέχρι τα σύνορα για να βρεθούν πίσω από τη μπάρα και να γιορτάσουν αυτά τα εννέα χρόνια, τιμώντας έναν άνθρωπο και μια ομάδα που απέδειξαν ότι το πάθος περισσεύει εκεί που οι αποστάσεις τρομάζουν.

Τους ζήτησα να μου πουν με μία φράση τι σημαίνει για εκείνους το Parrot’s Beak και οι απαντήσεις τους συμπυκνώνουν ακριβώς την αλήθεια αυτού του μαγαζιού:

Βασίλης Κυρίτσης: «Οικογένεια».

Νίκος Γινάργυρος: «Parrots για μένα είναι ο τρόπος να δείξεις ότι αν θέλεις γίνεται παντού. Άρα ίσως η λέξη είναι επιμονή».

Δημήτρης Καϊταλίδης: «Statement είναι για μένα, επειδή έχει παραμείνει στα τόσα χρόνια ποιοτικό και εξελισσόμενο σε μια πάρα πολύ δύσκολη αγορά».

Γεωργία Παπαγιαννοπούλου: «Δύσκολα μου βάζεις, δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα από παρέα, φίλοι, μοναδικές στιγμές».

Γιάννης Μπάκος: «Κάποια μπαρ δεν τα εκτιμάς μόνο για τα ποτά τους, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους τους. Και αυτό το μέρος, στο Διδυμότειχο, είναι για μένα ακριβώς αυτό. Ένα μπαρ που μπορεί να βρίσκεται στην άκρη της Ελλάδας, αλλά έχει ανθρώπους, ψυχή και μια φιλοξενία που δύσκολα ξεχνάς. Και πάνω απ’ όλα, για μένα, είναι και μια όμορφη φιλία».

Γιάννης Οικονόμου: «Η λέξη ψυχή για εμένα αποτυπώνει το Parrot’s».

Osman Baycan: «Το δέσιμο. Γιατί το vibe το βράδυ ήταν εντελώς διαφορετικό από το πρωί. Όταν μπήκα το απόγευμα του Σαββάτου, η ατμόσφαιρα θύμιζε παραδοσιακό καφενείο, ήταν ο συνδετικός κρίκος ολόκληρης της πόλης και όλων των γενεών, ενώ η μετάβαση για τους νεότερους το βράδυ ήταν καθηλωτική. Είναι ένας χώρος για ολόκληρη την πόλη».

Καθώς βλέπω την ώρα να περνάει και το μαγαζί να γεμίζει με ανθρώπους κάθε ηλικίας που χαιρετιούνται με τα μικρά τους ονόματα, συνειδητοποίησα κάτι βασικό: το Parrot’s Beak δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό cocktail bar που έτυχε να ανοίξει στα σύνορα. Είναι ένα πραγματικό κοινωνικό καταφύγιο.

Σε μια εποχή που τα περισσότερα στέκια των μεγαλουπόλεων ανοίγουν με ημερομηνία λήξης και μοναδικό άγχος να χωρέσουν στα social media, εδώ επιμένουν να επενδύουν σε αυτό που χάνεται πιο εύκολα απ’ όλα. Στη ζεστασιά, στη ανάμνηση, στο να σε κάνουν να νιώσεις κομμάτι μιας οικογένειας από το πρώτο λεπτό.

Όταν ο Πασχάλης μιλάει για το Διδυμότειχο, δεν σου πουλάει εντοπιότητα για να κερδίσει πόντους, αλλά βλέπεις στα μάτια του έναν άνθρωπο που διάλεξε τον δύσκολο δρόμο επειδή ακριβώς αγαπάει τον τόπο του. Και τελικά, αυτή η επιμονή του να αποδείξει πως η κορυφαία ποιότητα, η βαθιά γνώση και το fine drinking μπορούν να ανθίσουν ακόμα και μακριά από τα φώτα των μητροπόλεων, είναι το μεγαλύτερο κέρδος για όλους μας.

Αν λοιπόν σε βγάλει ποτέ ο δρόμος σου προς τα πάνω, ή ακόμα καλύτερα, αν ψάχνεις έναν πραγματικά καλό λόγο για να πάρεις το αμάξι και να διασχίσεις τη χώρα, βάλε προορισμό τη Βασιλέως Γεωργίου, στο Διδυμότειχο. Γιατί σε εκείνη τη γωνιά, πέρα από σπουδαία ποτά, θα βρεις ανθρώπους που θυμούνται ακόμα γιατί ξεκινήσαμε όλοι μας να αγαπάμε τα μπαρ.

Χρόνια πολλά, Parrot’s Beak.