Από τη Βέροια μέχρι το μακρινό Τόκιο, μια ωδή στην ανθισμένη πλάση
Μυροβόλες κερασιές, χωράφια με ροδακινιές σαν ζωγραφικοί πίνακες, εντυπωσιακές τζακαράντες. Είναι η η στιγμή που η πλάση αναγεννάται και εμείς τη θαυμάζουμε, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν περπατάμε.
- 29 ΜΑΡ 2026
Η άνοιξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με δύο πράγματα – την αισιοδοξία και τις αλλεργίες.
Εφόσον έχουμε καλύψει την πάθηση που προκαλεί απανωτά φτερνίσματα και παραδόξως αποτελεί καλό σημάδι για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, περνάμε με ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στην ανάταση που προκαλεί αυτομάτως μια βόλτα στην ανθισμένη πλάση, την ώρα που ο πλανήτης ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σκοινί, βιώνοντας τις περισσότερες ενεργές συγκρούσεις από την εποχή του Β’ Παγκόσμιο Πόλεμου, την ώρα δηλαδή που το έχουμε περισσότερο ανάγκη.
Η φύση ακολουθεί σιωπηλά το έργο της, πέρα και πάνω από όσα προκαλεί η ματαιοδοξία του ανθρώπου. Ακολουθώντας τον ίδιο κύκλο της ζωής από τις απαρχές της δημιουργίας, τον κύκλο που περνά πάντα από την αδράνεια του χειμώνα στην πολύχρωμη αναγέννηση με τις πρώτες ζέστες της άνοιξης και το μεγάλωμα της ημέρας, το φυτικό βασίλειο δείχνει τον δρόμο.
Βγαίνουν νέα φύλλα και βλαστοί, μπουμπούκια εμφανίζονται ξανά και ζωντανεύει όλη η πλάση, μέσα στα χρώματα και τα αρώματα.
Από συμβολικής άποψης, αυτή η αναγέννηση μπορεί να παρακινήσει μια νέα θεώρηση απέναντι στα πράγματα. Κάθε άνθος αποτελεί μια μικρή ωδή στην ανεξήγητη ομορφιά της ζωής. Κάθε μέλισσα που πετάει πάνω από τα λουλούδια ψάχνοντας γύρη, μεταφέρει την υπόσχεση της καρποφορίας. Κάθε κλαδί, κάθε φύλλο που δημιουργείται αποτελεί την υπενθύμιση ότι σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν έχει συμβεί, η ζωή συνεχίζεται. Η άνοιξη όσο είναι γύρω μας, είναι και μέσα μας.
Όπως έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος σε ένα σχετικό ποίημα, «Κάθε άνθρωπος / έχει έναν ουρανό / πάνω από την πληγή του, κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της Άνοιξης μέσα στην τσέπη του».
Πολλά είδη δέντρων ανθίζουν ανάμεσα στον Μάρτιο και τον Απρίλιο, για μικρό χρονικό διάστημα πριν περάσουν στην καρποφορία. Το σύντομο χρονικό διάστημα κάνει την εμπειρία ακόμη πιο μοναδική, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεσαι.
Πρώτη στάση, η Βέροια και τα εκτάρια με τις ανθισμένες ροδακινιές που από ψηλά μοιάζουν με ζωγραφικό πίνακα – ευτύχημα αποτελεί το γεγονός ότι οι τοπικές Αρχές διοργανώνουν δράσεις μέσα στα χωράφια όπως πικνίκ και ποδηλασία για να γιορτάσουν την άνοιξη.
Οι τζακαράντες με τα υπέροχα μωβ άνθη τους κλέβουν την προσοχή των περιπατητών, είτε βολτάρουν στον Εθνικό Κήπο ή αμέτρητα χιλιόμετρα και έναν Ατλαντικό μακριά, στους δρόμους του Μεξικού. Τα πάρκα στην Ουάσινγκτον είναι γνωστά για τις μυροβόλες κερασιές τους. Το Τόκυο, επίσης.
Όποια εικόνα και να δούμε, η μαγεία πλημμυρίζει την οθόνη.
Τα χρώματα, τα σχήματα, ο κόσμος από κάτω που χαμογελά και απολαμβάνει μια πολύτιμη ανάπαυλα στην εποχή της βιασύνης και του καταιγισμού από πληροφορίες. Πόσες από αυτές τις πληροφορίες χρειαζόμαστε, τελικά; Τι είναι αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους; Τι μπορεί να εντυπώσει μέσα μας την αξία του παρόντος, αν όχι ένα τόσο δα μπουμπούκι που σε λίγες εβδομάδες θα έχει χαθεί; Και πώς θα συνδεθούμε βαθύτερα με τους υπόλοιπους ανθρώπους, εάν δεν μοιραζόμαστε τέτοιες απλές στιγμές στη φύση;
Όπως είπαμε, η φύση δείχνει τον δρόμο. Παραμένει δικιά μας η επιλογή αν θα τον ακολουθήσουμε.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.