Δύο ντόπιοι περπατούν στην Αμοργό και 420 λέξεις ακολουθούν την πορεία τους

Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι οκτώ και τρία λεπτά. Νοτιοδυτικά του νησιού, ο ήλιος αφήνει τα κλειδιά στον ουρανό, λίγο πριν τα παραλάβει η νύχτα. Αν οι καλοκαιρινές ώρες ήταν ομάδες, θα είχα διαρκείας για το διάστημα 19:30 – 20:30. Πιστός οπαδός του ηλιοβασιλέματος, δεν γίναμε SunsetFC για τα stories.

Στην Αρκεσίνη, η οδός που οδηγεί προς την Χώρα πεζοδρομείται τμηματικά. Οριακά ξαπλώνεις κάτω στον δρόμο, όσο το υπόλοιπο νησί τρέχει να προλάβει την κράτηση. Δύο άντρες που φέρνουν σε κανονικούς ντοπιούς, κι όχι νατουραλιζέ με Αμοργιανό citizenship μετά την πέμπτη τους επίσκεψη που αυτοαποκαλούνται λοκάλια, διασχίζουν την άσφαλτο με όχημα την αθόρυβη συντροφιά.

Η επιστήμη λέει ότι στα χέρια πίσω από την πλάτη καθρεφτίζεται η ενδοσκόπηση. Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να σκέφτονται. Σίγουρα όμως ξέρουν τον δρόμο καλά. Δεν περπατάς στο άγνωστο με ανενεργά χέρια. Το γκριζάρισμα μαρτυρά την εμπειρία τους, ίσως ήταν εκεί πριν την ταμπέλα Κατάπολα στα 11 χιλιόμετρα.

Περάσαμε δίπλα τους και δεν γύρισαν καν να μας κοιτάξουν. Ήμασταν άλλη μια ενοχλητική βοή στο μονοπάτι τους. Με τα χρόνια θα έχουν αποκτήσει ανοσία στον θόρυβο των μηχανών.

Φοράνε φαρδιά ρούχα και ανατομικά παπούτσια, τα οποία μάλλον θα αργήσουν να φθαρούν μακριά από την υπερπροσπάθεια της πόλης. Την ίδια ώρα στον αστικό ιστό, κάποιοι τρέχουν σε διαδρόμους γυμναστηρίων κοιτάζοντας το τίποτα και ενίοτε γυρνούν δεξιά και αριστερά το κεφάλι μπροστά στα αδιάκριτα βλέμματα όσων περνούν μπροστά από την τζαμαρία. Μου έχει συμβεί.

Δεν έχω ιδέα τι σκέφτονται, τα νέα μπορεί να φτάνουν αργά στο νησί, όπως φάρμακα και διάφορα άλλα είδη που προμηθεύονται Κυκλαδίτες και Κυκλαδίτισσες από το εμπόριο της Νάξου.

Θα σκέφτονται τα παιδιά τους που είναι στις πόλεις, ή τα παιδιά των παιδιών τους που τα καλοκαίρια τους γεμίζουν τις μέρες στο κάλεσμα του Παππού. Ή μπορεί να μην έκαναν και ποτέ παιδιά, κι όλα αυτά να τα σκέφτομαι εγώ για αυτούς, 173 ναυτικά μίλια μακριά τους.

Τους απασχολεί λιγότερο ή περισσότερο από τους τακτικούς επισκέπτες το νησί που αλλάζει; Το καλοκαίρι το νιώθουν καθόλου δικό τους ή δεν βρίσκουν ούτε τραπέζι στα χειμερινά τους στέκια; Μερικά «λοκάλια» αν μπορούσαν, θα έπιαναν χώρο μέχρι και στην αυλή των σπιτιών τους.

Νιώθετε και εσείς ένα ανταγωνισμό ανάμεσα σε παρέες για το ποιοι θα το ζήσουν πιο true από τους άλλους, από κρυμμένα ταβερνάκια, μέχρι άγνωστους κολπίσκους. «Ήμασταν μόνοι σήμερα στην θάλασσα, Αγία Άννα είδα εσείς, χαμός;». «Μα πώς γίνεται να μην έχετε φάει στου Μάκη, καλά, μόνο Χώρα πάτε;».

Την παρέα του Μάκη την ρωτήσαμε; Ή απλώς τους πήραμε την θέση;

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ