Εσύ καλείς κόσμο στο σπίτι σου;

Σε πρόσφατο άρθρο του, ο Guardian γράφει πως το ποσοστό των ανθρώπων στις ΗΠΑ που άνοιγαν το σπίτι τους για μαζώξεις με φίλους έπεσε από 42% το 1975 σε μόλις 12% το 2026. Ούτε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όμως, φαίνεται να είναι καλύτερα τα πράγματα, καθώς, σύμφωνα με έρευνα του 2025, τέσσερις στους δέκα δήλωσαν ότι αποφεύγουν να καλούν κόσμο στο σπίτι, κυρίως επειδή μετά πρέπει να καθαρίσουν.

Τι γίνεται όμως στην Ελλάδα; Πόσο συχνά ανοίγουμε τα σπίτια μας; Ακολουθούμε τις παραδόσεις των γονιών μας, που έστρωναν τραπέζια για πλάκα;

«Αύριο θα φτιάξω παστίτσιο και μιλφέιγ. Αν θες, έλα να φας. Μέχρι εκεί μπορώ να προσφέρω στο ρεπορτάζ σου», μου είπε η φίλη μου η Κυριακή όταν τη ρώτησα αν θέλει να συμμετέχει στο θέμα. Όπως καταλαβαίνουμε όλοι, λοιπόν, αύριο θα φάω παστίτσιο και μιλφέιγ. Για την ακρίβεια, μιλφέιγ έφαγα και την Κυριακή, που είχαμε και πάλι μαζευτεί στο σπίτι της. Ίσως έπρεπε, τελικά, να απαντήσω εγώ για εκείνη.

Για χρόνια, η φίλη μου η Κατερίνα μάς μάζευε σπίτι της για το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων. Το μόνο που ζητούσε ήταν να ντυθούμε γιορτινά και να φέρουμε την καλή μας διάθεση. Α, και το καλύτερο προφιτερόλ του κόσμου από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου.

Παρόλο, όμως, που, όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, οι μαζώξεις υπάρχουν σε σχεδόν μηνιαία βάση στη ζωή μου, οφείλω να παραδεχτώ πως εγώ έχω κάνει ελάχιστες επίσημες μαζώξεις στο σπίτι μου. Και από τις ελάχιστες αυτές φορές, έχω μαγειρέψει μόνο τη μία. Τις υπόλοιπες υπήρχαν πίτσες, σουβλάκια και μπίρες.

Ο λόγος; Μάλλον αυτός που λένε και οι Βρετανοί. Οι φίλες μου έχουν το ελεύθερο να έρθουν όποτε θέλουν, να ανοίξουν το ψυγείο και να πάρουν ό,τι θέλουν, να καθίσουν όσο θέλουν. Εγώ απλώς δεν είμαι οικοδέσποινα.

Μια παρόμοια απάντηση δίνει και η Μαρίνα, η οποία, όμως, ξεκαθαρίζει πως είναι εξαιρετική καλεσμένη. «Είναι το αγαπημένο μου. Όλη αυτή η κινητικότητα, ακόμη και οι ζημιές», λέει η Ηρώ, ενώ η Ελένη εξομολογείται: «Όχι, γιατί βαριέμαι να είμαι οικοδέσποινα».

Πέρα, όμως, από το θέμα της καθαριότητας, υπάρχει και εκείνο των χρημάτων. Γιατί το να ανοίξεις το σπίτι σου σημαίνει, τις περισσότερες φορές, ότι θα πρέπει να γεμίσεις το ψυγείο, να προμηθευτείς ποτά, να μαγειρέψεις ή να παραγγείλεις φαγητό. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που το κόστος ζωής έχει κάνει ακόμη και μια απλή συνάντηση με φίλους να μοιάζει με μικρή οικονομική υποχρέωση. Ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε το 2025 στα περίπου 1.516 ευρώ μεικτά, ενώ το μέσο ελληνικό νοικοκυριό δαπανά περίπου 371 ευρώ τον μήνα μόνο για τρόφιμα και μη αλκοολούχα ποτά.

Δηλαδή, σχεδόν το ένα τέταρτο ενός μέσου μεικτού μισθού κατευθύνεται στο φαγητό. Και κάπως έτσι, το «έλα να φάμε σπίτι» δεν είναι πάντα τόσο αυτονόητο όσο ήταν κάποτε. Γιατί μπορεί οι γονείς μας να έστρωναν τραπέζια χωρίς δεύτερη σκέψη, σήμερα, όμως, ακόμη και ένα τραπέζι για λίγους φίλους απαιτεί χρόνο, κόπο και ένα ποσό που, ανάλογα με το μενού, μπορεί να μην είναι καθόλου αμελητέο.

Η Νάσια λέει χαρακτηριστικά πως «θα καλέσω τους φίλους μου στο σπίτι για φαγητό, αν και υπάρχουν πρακτικά ζητήματα και συνήθως το φαγητό θα είναι κάτι που είναι στο χέρι και όχι κάτι που χρειάζεται να καθίσουμε κάτω σε τραπεζαρία, καθώς στο σπίτι μου δεν χωράει. Από την άλλη, εγώ, σαν άνθρωπος, όταν καλώ κάποιον στο σπίτι μου για φαγητό, δεν θέλω να τον βάλω να πληρώσει. Οπότε είτε θα έχω μαγειρέψει κάτι είτε θα παραγγείλουμε και θα το πληρώσω εγώ, το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο οικονομικά. Εκτός αν έχει συμφωνηθεί από πριν ότι ο καθένας θα φέρει το δικό του φαγητό. Γενικότερα, η πλειοψηφία των φίλων μου έχει μικρά σπίτια, οπότε και το φαγητό γίνεται πάντα στον καναπέ. Δεν υπάρχει, δηλαδή, η αίσθηση που υπήρχε παλιά ότι τρώμε όλοι γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι».

Το θέμα του σπιτιού επισημαίνει και ο Νίκος, ο οποίος μένει στο πατρικό του, οπότε η απάντησή του στην ερώτησή μου ήταν αναπόφευκτα λακωνική: «Αν είχα σπίτι, θα καλούσα κόσμο».

Ο Τάσος, με τη σειρά του, λέει πως θα ήθελε να καλεί πιο συχνά κόσμο στο σπίτι του, αλλά για κάποιον λόγο αυτό δεν γίνεται. «Θα έλεγα ότι παίζει σημαντικό ρόλο το οικονομικό από μέρους μου, αλλά βλέπω ότι δεν είναι εύκολος και ο συντονισμός. Θεωρώ ότι ο λόγος είναι κυρίως γιατί ο καθένας βάζει τις δικές του προτεραιότητες. Δεν φταίει τόσο η πόλη. Σίγουρα, αν ήμουν στο χωριό, θα ήταν πιο εύκολο. Βλέπω μια στροφή στον κόσμο προς την ατομική βολή, παρά στο πνεύμα της παρέας. Πάντως, σίγουρα προτιμώ το σπίτι από το να πρέπει να κλείσω δύο εβδομάδες πριν κάπου έξω».

Η Δέσποινα δίνει μια άλλη διάσταση στο θέμα «μάζωξη με φίλους». «Δεν είναι εύκολο στη σημερινή οικονομία να μαζεύεις κόσμο στο σπίτι και το στυλ της μάζωξης θα είναι διαφορετικό στην αρχή του μήνα και διαφορετικό στο τέλος του. Στην αρχή του μήνα θα έχω φροντίσει, για παράδειγμα, να έχουμε διαφορετικά τυριά, διαφορετικά και περίεργα κριτσίνια ή θα παραγγείλουμε/φτιάξουμε πίτσες. Θα φροντίσω να υπάρχουν όλες οι επιλογές των ποτών. Στο τέλος του μήνα, από την άλλη, θα έχει πατατάκια και ό,τι έμεινε από ποτά από άλλες φορές».

Η Μαρία, από την άλλη, εξηγεί πως «σίγουρα οι μαζώξεις το 2026 δεν μοιάζουν με εκείνες που έκαναν οι γονείς μας. Καλούμε, φυσικά, κόσμο στο σπίτι, αλλά οι καλεσμένοι -τουλάχιστον οι δικοί μου- αντιλαμβάνονται την κατάσταση και συνήθως προσφέρονται να φέρουν ή να ετοιμάσουν κάτι κι εκείνοι. Αυτό το “στρώνω το τραπέζι και φτιάχνω 273 διαφορετικά είδη σαλάτας, ορεκτικών, κρεατικών κ.λπ.” το κάνω πλέον μόνο στις μεγάλες γιορτές, κι αυτό όχι πάντα».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mega TV (@megatvcom)

Ίσως, τελικά, η «μάζωξη» να μην έχει εξαφανιστεί τόσο όσο έχει αλλάξει μορφή.

Το μεγάλο τραπέζι των γονιών μας μπορεί να έχει δώσει τη θέση του στον καναπέ, οι αμέτρητες πιατέλες σε μια πίτσα και το «εγώ τα έχω όλα κανονίσει» στο «φέρε κι εσύ κάτι». Τα σπίτια μας είναι μικρότερα, ο χρόνος μας λιγότερος και το κόστος μεγαλύτερο.

Κι όμως, στην Ελλάδα φαίνεται πως συνεχίζουμε να ανοίγουμε τις πόρτες μας, έστω και με διαφορετικούς όρους.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ