Η Ισπανία πάει σε πρόωρες εκλογές μετά την απόρριψη των μέτρων για τη στεγαστική κρίση

Τα έχουμε ξαναπεί. Άλλη μια μέρα που εύχεσαι να ήσουν Ισπανός πολίτης ξημέρωσε, με τον Ισπανό πρωθυπουργό Pedro Sánchez να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές, μετά την καταψήφιση από τα δεξιά κόμματα, του έκτακτου νομοσχεδίου που αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.

Οι Ισπανοί θα προσέλθουν στις κάλπες στις 29 Νοεμβρίου, αντί για το καλοκαίρι του 2027 που ήταν προγραμματισμένο, αφού το Κοινοβούλιο απέρριψε την Παρασκευή τα δύο πακέτα μέτρων της κυβέρνησης μειοψηφίας του Sánchez, τα οποία αποσκοπούσαν στο να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση.

«Ήρθε η ώρα εσείς, ο ισπανικός λαός, να αποφασίσετε ποιο μέλλον θέλετε για τον εαυτό σας και για τη χώρα», δήλωσε μεταξύ άλλων ο 54χρονος Sánchez στο διάγγελμα που απηύθυνε τη Δευτέρα (05/10) από τη Μαδρίτη.

«Έχω πίστη στους συμπολίτες μου, γιατί ξέρω ότι είστε ένας γενναίος και συμπονετικός λαός, που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις και δεν φοβάται να είναι ο πρώτος – ή ο μόνος – που θα βγει μπροστά και θα σταθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Πρέπει να αποφασίσετε τι ρόλο επιθυμείτε να διαδραματίσετε σε αυτή την εποχή και τι ρόλο θέλετε να διαδραματίσει η Ισπανία».

📺 TV en DIRECTO | Sánchez anuncia un adelanto electoral para el 29 de noviembre https://t.co/goIWnfczDf https://t.co/EJ4Zc7vBQO— EL PAÍS (@el_pais) October 5, 2026

Μιας που μιλάμε για ρόλους, ο ισπανικός λαός έχει επιδείξει αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα, ειδικά τις τελευταίες ημέρες, καθώς το πακέτο μέτρων ήρθε έπειτα από εβδομάδες έντονης κοινωνικής πίεσης, μαζικές διαδηλώσεις και καταλήψεις πλατειών, με τη στεγαστική κρίση να μετατρέπεται από ένα χρόνιο πρόβλημα της καθημερινότητας σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Η υπόθεση έξωσης της 87χρονης Maricarmen, η οποία εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε για περισσότερο από 70 χρόνια, ήταν αυτή που λειτούργησε ως πυροκροτητής και έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ακτιβιστές και οργανώσεις στους δρόμους σε πολλές πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα, απαιτώντας άμεσα μέτρα για τη στέγαση.

Η κυβέρνηση Sánchez, η οποία ήταν ήδη πιεσμένη από μια σειρά κρίσεων, όπως οι φονικές πλημμύρες στη Βαλένθια και η μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα, ανταποκρίθηκε με ένα πακέτο έκτακτων μέτρων για τη στέγαση, που όμως, τελικά, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει επαρκή υποστήριξη στο Κοινοβούλιο και καταψηφίστηκε από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP), το ακροδεξιό Vox και το δεξιό καταλανικό αυτονομιστικό κόμμα Junts.

Το PP, το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις αλλά ενδέχεται να χρειαστεί τη στήριξη του Vox για να σχηματίσει κυβέρνηση, δήλωσε ότι απέρριψε τα σχέδια της κυβέρνησης, καθώς θεωρεί ότι η αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας, και όχι η ρύθμιση της αγοράς, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης.

Bernat Armangue, File/AP Photo

Οι κυβερνητικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης αποτυπώθηκαν σε δύο διατάγματα που περιλαμβάνουν μια σειρά μέτρων με στόχο τη βελτίωση της πρόσβασης στη στέγαση, από την απαγόρευση των εξώσεων έως το 2030, έως τη ρύθμιση των προσωρινών μισθώσεων και των ενοικιάσεων ανά δωμάτιο.

Αλλά και όταν τα διατάγματα απορρίφθηκαν, οι δρόμοι παρέμεναν γεμάτοι κόσμο, με τους συγκεντρωμένους έξω από το κοινοβούλιο να φωνάζουν συνθήματα όπως, «ντροπή» και «Τα κέρδη σας, η δική μας δυστυχία».

Μοιραία λοιπόν, η απορία που γεννάται και συνεχώς ανακυκλώνεται σε συζητήσεις, καταλήγει σε αγανάκτηση: τι θέλει ο ελληνικός λαός για να βγει και αυτός στους δρόμους, να υψώσει ανάστημα απέναντι σε κάθε αδικία και αυθαιρεσία και εν τέλει, να διεκδικήσει; Γιατί παρακολουθούμε με απάθεια όσα συμβαίνουν στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου; Ή μήπως κρατάμε δυνάμεις γιατί δεν έχει γεννηθεί ακόμα εκείνο το σκάνδαλο που θα σηκώσει τα κεφάλια μας από τα κινητά και τα σώματά μας από τους καναπέδες;

Δεν θυμώνουν μόνο οι Ισπανοί. Και η ελληνική κοινωνία γεμάτη οργή είναι. Το βλέπεις στις σχέσεις, στις γειτονιές, στους δρόμους. Θυμώνουμε με την ακρίβεια, τα ενοίκια, τα σκάνδαλα, με όσα λειτουργούν στραβά και με όσα δεν λειτουργούν καθόλου. Απλά η δική μας οργή συχνά εξαντλείται πολύ γρήγορα ή δεν βγαίνει εύκολα από τα ορθογώνια παραλληλόγραμμα που χειριζόμαστε καθημερινά. Κι όταν τελικά βγαίνει, εξαντλείται εντελώς αλλού από εκεί που θα έπρεπε.

Γράφουμε ένα εξοργισμένο post, το κάνουμε share, αφήνουμε και ένα σχόλιο, τσακωνόμαστε για μερικές ώρες κάτω από αυτό, και σταματάμε μέχρι να έρθει η επόμενη είδηση/εξοργιστική δήλωση/σκάνδαλο και πάει λέγοντας.

Η υπόθεση των Τεμπών αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό αντίβαρο σε αυτή την εικόνα. Η χώρα εδώ και τρία χρόνια, βλέπει κάθε Φεβρουάριο, να πραγματοποιούνται μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και τους πολίτες, υποφέροντας από το συλλογικό τραύμα που συνεχώς η Πολιτεία και το κράτος με τη στάση της φροντίζει να επανατραυματίζει, να στέκεται στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και να ζητά απαντήσεις.

Τι γίνεται όμως την επόμενη μέρα; Γιατί αδειάζει για παράδειγμα, το Σύνταγμα; Γιατί δεν στήνεται και στις δικές μας πλατείες ένας «καταυλισμός αλληλεγγύης», όπως αυτός που στήθηκε στο κέντρο της Μαδρίτης για τη Maricarmen, μέχρις ότου δοθούν λύσεις και στα δικά μας προβλήματα που δεν απέχουν καθόλου από αυτά των Ισπανών; Πώς συνεχίζεται η πίεση όταν κατεβαίνουν τα πανό και τερματίζονται οι απεργίες; Πώς εντείνεται και ασκείται μέχρι να υπάρξουν απαντήσεις, δεσμεύσεις και τελικά, πολιτικό κόστος;

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ