Ο μικρός Reagan δεν χρειάζεται ειδική σανίδα για να δαμάσει τα κύματα της Λιβερίας
Η ιστορία του μικρού Reagan από την Λιβερία, έγινε viral για όλους τους σωστούς λόγους. Στο σημερινό επεισόδιο, γνωρίζουμε ένα παιδί που ήθελε με κάθε τρόπο, να δαμάσει τα κύματα.
- 6 ΣΕΠ 2026
Δεν θα ξεχάσω τα διαλείμματα με το παρεάκι του Γ1 στο δασάκι του σχολείου. Είχαμε ετοιμάσει ήδη τις συνθέσεις πριν χτυπήσει το κουδούνι και ξεκινούσαμε σχεδόν καρφί τον αγώνα. Μακράν καλύτερη όλων η Χριστίνα, αν την είχες στην ομάδα δεν έχανες. Στήναμε τα γκολπόστ μετρώντας βήματα ανάμεσα στα δέντρα και χρησιμοποιούσαμε κουκουνάρια για τόπι.
Την επόμενη χρονιά αρχίσαμε να φέρνουμε την ιστορική μπάλα του Euro 2004 και μεταφερθήκαμε στο γήπεδο του τένις, με τα συρματοπλέγματα για δίχτυα. Η φάση θύμιζε FIFA Street, αλλά εμείς είχαμε δεθεί με το δάσος. Τα δέντρα ήταν η έδρα μας.
Είχα καιρό να επισκεφτώ αυτό το δωμάτιο αναμνήσεων και πάντα ενθουσιάζομαι όταν γράφω καλά σε ένα απροειδοποίητο αλτσχάιμερ τεστ. Δεν θα πέρναγα σίγουρα το μάθημα πάντως, αν δεν έπεφτα πάνω στην εικόνα ενός μικρού σέρφερ από τη Λιβερία και της ξύλινης σανίδας του.
Εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε βρει μια μπάλα πριν 20 χρόνια. Ο νεαρός Reagan Tregbe δεν είχε ποτέ την επιλογή για soft boards, funboards ή Malibu. Θα δάμαζε τα κύματα με ό,τι έβρισκε μπροστά του.
Κανένα ειδικό υλικό, καμία μάρκα, μόνο ένα κομμάτι ξύλο, κύματα και ένα παιδί που ξέρει ακριβώς τι να κάνει μαζί τους.
Η εικόνα του Reagan ταξίδεψε πολύ πέρα από τη Λιβερία. Πρόκειται για μια polaroid θέλησης και φαντασίας.
Υπάρχει και καλό virality. Ο Γάλλος κινηματογραφιστής Arthur Bourbon τον σημάδευε με την βιντεοκάμερα την κατάλληλη στιγμή και μοιράστηκε όλα όσα κατέγραψε. Περιέγραψε τον Reagan ως έναν από τους πιο ταλαντούχους νεαρούς σέρφερ όχι μόνο στη Λιβερία, αλλά και σε ολόκληρη τη Δυτική Αφρική.
Ο Arthur είχε το πλάνο της κάμερας κι ένα μεγαλύτερο πλάνο πίσω από αυτή. Να πει την ιστορία ενός παιδιού που θα έκανε σερφ με ό,τι βρει μπροστά του, χωρίς εξοπλισμό και λεζάντες.
Στη δυτική ακτή της Λιβερίας βρίσκεται το Ρόμπερτσπορτ, μια μικρή πόλη ψαράδων, γνωστή για τα μεγάλα της κύματα. Η Λιβερία ήταν γνωστή για τους δύο καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους, οι οποίοι τερματίστηκαν οριστικά το 2003. Δε μπορούσες να δεις τα κύματα τότε.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το σερφ άρχισε να γίνεται ένα νέο κομμάτι της ταυτότητας του μέρους. Αμερικανοί επισκέπτες που έφτασαν στο Ρόμπερτσπορτ μετά τον πόλεμο έφεραν τον ντόπιο Alfred Lomax σε επαφή με το σερφ, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του CNN. Ο Lomax έγινε ο πρώτος σέρφερ της Λιβερίας και στη συνέχεια μετέδωσε τη γνώση σε άλλους, όπως ο Philipp Banini.
Κάπως έτσι, άρχισε δειλά να φτιάχνεται μια τοπική κοινότητα σέρφερ.
Οι σέρφερ του Ρόμπερτσπορτ άρχισαν να δημιουργούν μια κολεκτίβα που περπατούσε πάνω στο νερό και γέννησε μια νέα πηγή αλλά και ένα διαφορετικό μέλλον για το νέο πληθυσμό που θα γιάτρευε τις πληγές του πολέμου.
Στο ντοκιμαντέρ Water Get No Enemy, ο Bourbon θα διηγηθεί πρώτη φορά την ιστορία και πέντε χρόνια αργότερα επιστρέφει με το We The Surfers, αφιερωμένο στο Ρόμπερτσπορτ και το surf club.
Η πρώτη ταινία τράβηξε την προσοχή και έβαλε την ελβετογερμανική οργάνωση Provide The Slide στο παιχνίδι, με την αποστολή 30 σανίδων του σερφ στη χώρα, λιθαράκι για να δημιουργηθεί εν τέλει το Robertsport Surf Club.
Για νέους σέρφερ όπως ο Reagan, μια κανονική σανίδα θα ήταν ταυτόχρονα και μια ταυτότητα, μια θέση στη κοινότητα. Η τεχνική πάνω στο ξύλο ήταν σωστή, είχε ισορροπία, συγχρονισμός και μια αλεγκρία που πήγαζε από το ταλέντο του.
Ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Gabriel Medina μίλησε με το νεαρό Λιβέριο και του χάρισε δύο καινούργιες ειδικά κατασκευασμένες σανίδες. Το σερφ έγινε γέφυρα να γνωρίσει τόπους, να ταξιδέψει σε άλλες αφρικανικές χώρες για αγώνες. Γύρισε με μετάλλιο από την Ακτή Ελεφαντοστού.
Αυτή την ώρα αν κάνει καιρό, ίσως να βρίσκεται πάνω στο νερό.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.